คืนนั้นเขาและเธอหลับไหลด้วยกันต่อบนเตียงกว้าง ณิชามีความสุขที่สุดตอนที่ได้ใช้เวลาด้วยกันกับเขา แต่ยังมีอีกเรื่องที่คาใจที่ต้องคุยกันต่อคือเรื่องที่เขาบอกให้เธอไปอยู่หอใน….แม้ว่าเรื่องนี้จะเป็นผลดีกับเธอเรื่องเรียน แต่ก็ต้องพูดคุยตกลงกันอีกรอบ
06.38 น.
ณิชาลืมตาตื่นก่อนเขา เธอเอามือไปสัมผัสหน้าผากของเขาดูว่าเขาไข้ลดหรือยัง วินเทอร์รู้สึกตัวแล้ว กึ่งหลับกึ่งตื่นสลึมสลือและพอได้สติก็แสร้งจับมือนุ่มมาหอมด้วยความมันเขี้ยว
“ตื่นแล้วเหรอคะ?
ณิชาถามคนที่หยอกเธอแต่เช้า ส่งยิ้มน้อยๆให้เขา
“ยังปวดแผลมากมั้ยคะ?”
เธอถามอีกคน
“ไม่ค่อยปวดแล้วครับ…เดี๋ยวก็กลับไปทำงานได้แล้ว”
เขาตอบก่อนจะลุกขึ้นเดิน…ณิชามองตามคนที่คิดว่าตัวเองกลับมาแข็งแรงแล้วก็ปรามเขา
“อย่าเพิ่งกลับไปทำงานเลยค่ะ…รอให้หายดีกว่านี้ก่อนนะคะ”
เขาหันมายิ้มให้และลูบหัวอีกคนเบาๆ นิ้วแข็งแรงคลึงเบาๆที่หว่างคิ้วให้คนที่เอาแต่กังวลเรื่อง
