มาเฟียดื้อรัก

หาดส่วนตัวพิพัฒน์บีช “เพชรกล้า เพชรกล้าถูกยิง” เสียงของปฐวีย์บอกลูกสาววัยยี่สิบที่กำลังช๊อกกับเรื่องทุกอย่าง “ว่าไงนะพ่อ?” ลูกสาววัยยี่สิบถามพ่อวัยสี่สิบเอ็ดปีที่ตอนนี้ดวงหน้านั้นมีแววตระหนก เพราะเพชรกล้าคือลูกชายของหุ้นส่วนทางธุรกิจที่ตนหมายมั่นให้ลงเอยกับลูกสาวเพื่อผลประโยชน์ทางธุรกิจ “เพชร...อย่าเป็นอะไรไปนะ” ณิชาบอกแฟนหนุ่มที่เพิ่งตอบตกลงคบกันเมื่อสามเดือนก่อน เพชรกล้าตามจีบณิชามาตั้งแต่สมัยเรียนมัธยมปลายเพิ่งจีบติดไม่นานมานี้เพราะทั้งคู่ได้เจอกันบ่อยขึ้นจากการพบปะกันในบริษัทเครือพิพัฒน์กรุ๊ป “ณิชาจะช่วยเพชรเอง” ร่างนั้นนำความรู้พื้นฐานที่เคยร่ำเรียนมาจากการเป็นนักศึกษาแพทย์ปีสองนั่งลงปั๊มหัวใจให้เพชรกล้าที่ไม่หายใจไปสักพัก ตอนนี้แหละที่ความหวังปลิดปลิว เขาไม่หายใจแล้วความหวังนั้นดับสนิท “พ่อทำไมไม่โทรหาตำรวจคะ?...ทำไม?” น้ำตาเม็ดเล็กไหลออกมา เรียวปากนั้นสั่นเทา พ่อถือโทรศัพท์อยู่ในมือแต่ไม่ยอมกดโทรออกเพี่อให้โรงพยาบาลหรือตำรวจเข้ามาช่วยชีวิตเพชรกล้าได้ทั้งๆที่มีสัญญาณโทรศัพท์แท้ๆ “ไม่ได้..เรื่องนี้ถึงตำรวจไม่ได้ลูกก็รู้” ปฐวีย์ยืนยันกับณิชาลูกสาว “ทำไมกัน?....ฮึก.....พ่อใจร้าย เพชรกล้าตายไปแล้ว หนูช่วยเขาไม่ทัน หนูช่วยอะไรเขาไม่ได้” น้ำตานั้นไหลเปื้อนสองแก้ม ชีวิตของแฟนหนุ่มดับสลายแล้วเหลือเพียงร่างไร้ลมหายใจที่เสียเลือดมากจนซูบซีด “ที่นี่เป็นเกาะส่วนตัวที่เราเอาไว้ซื้อขายเพชรจากดูไบโดยไม่ได้จ่ายภาษีตามกฎหมายบ้านเมืองนี้ พ่อขอโทษณิชา แต่พ่อจะไปเอาชีวิตมันมาใครกันที่ลงมือฆ่าเพชรกล้า มันจะต้องไม่ตายดี” ปฐวีย์ประกาศกร้าว “นายครับเราเห็นรอยเท้ากลุ่มคนที่ยิงคุณเพชรกล้าแล้ว” “มันเป็นใครวะ?” “ทางนี้ครับนาย” เสียงของทัตเทพการ์ดคนสนิทของปฐวีย์บอก ไม่นานทั้งหมดก็วิ่งออกไปตามล่าหาตัวผู้กระทำผิดทิ้งไว้แต่ร่างไร้วิญญาณของเพชรกล้า ดาวเหนือกระฟัดระเฟียดเพราะไม่สมใจที่เพชรกล้าตาย กล้วยกำลังจะเข้าปากช้างแท้ๆ เพชรกล้าคือตัวแทนของผลประโยชน์ทั้งหมดที่กำลังจะเกิดขึ้น ถ้าเขาได้เป็นทองแผ่นเดียวกับเพชรกล้า หุ้นกว่า80%ของพิพัฒน์กรุ๊ปกำลังจะเป็นของเขาอยู่แล้วแท้ๆ “นายครับเห็นพวกมันแล้ว” ทัตเทพตะโกน การตามไปของปฐวีย์ทำให้อีกฝ่ายที่จ้องเล่นงานยิ้มพรายอย่างพึงใจ “ในที่สุดมึงก็ตามมานะไอ้ปฐวีย์ไอ้เพื่อนทรยศ” ผู้ชายที่ลอบยิงตอนที่เพชรกล้ากำลังเดินเล่นกับปฐวีย์จนกระสุนฝังเข้าส่วนสำคัญของเพชรกล้าเสียชีวิตคือดาวเหนือ เขาเอ่ยเบาๆ เพราะเขาจงใจจะขัดแข้งขัดขาผลประโยชน์ของดาวเหนือทุกอย่าง ให้มันไม่สมดั่งใจ ให้มันตายช้าๆเพราะกรรมที่มันเคยทำกับเขา ปัง!!! เสียงปืนดังขึ้นติดต่อกันรัวๆกระทั่งปฐวีย์สบโอกาสยิงสวนเข้าไปโดนคนสนิทของดาวเหนือที่ไหล่ “ไอ้เวรนั่นมันเป็นใคร?” ปฐวียฺฉงนสงสัยเมื่อไล่ล่าเท่าไหร่ชายชุดดำสวมผ้าปิดหน้าก็ยิ่งวิ่งหนีอย่างว่องไว “ดี....ตามมาเลยไอ้เวร” ดาวเหนือเอ่ยอย่างพอใจที่ปฐวีย์ตามมาไม่ลดละกระทั่งพลัดตกลงไปที่หน้าผาลื่นหัวทิ่มกับพื้นทรายหมดสติไป “มึงน่ะสมควรตายไปจากโลกนี้เลยด้วยซ้ำ” ดาวเหนือมองร่างสลบสไลนั้นเล็งปืนที่ขา “เดินไม่ได้ตลอดชีวิตน่าจะเหมาะกับคนอย่างมึง” ปัง!!!! ยังไม่ทันได้ลั่นไกปืน ใครบางคนเข้ามาลั่นกระสุนด้านหลังดาวเหนือ เสียงกระสุนดังขึ้นกระสุนฝังเข้าที่แผ่นหลังของดาวเหนือ เขาทรุดลงจากแรงกระสุนนั้น ความเจ็บปวดนั้นแผ่ซ่านไปทั่วร่างกายนี้ สุพลตามมาทันช่วยเจ้านายของเขาที่ตกลงมาจากที่สูงด้วยการยิงอีกคนที่ทำร้ายเจ้านายเขา เตรียมจะสาดกระสุนซ้ำลงไปที่อีกคนแต่คนคุ้มกันอีกฝ่ายตามมาทันลั่นกระสุนใส่สุพลแต่เขาเบี่ยงตัวหลบทัน “นายครับลุกเร็ว นายบาดเจ็บ” ทัตเทพเอ่ยกับดาวเหนือผู้เป็นเจ้านาย เขาฝืนประคองร่างกายเดินออกมาแต่แล้วบางอย่างก็สะดุดตาเขา หญิงสาวในชุดเสื้อยืดสีขาวกางเกงผ้ามัดย้อมสีฟ้าครามสลับขาว “พาตัวลูกสาวมันไปด้วย ให้ปฐวีย์มันอกแตกตายไปเลย” ดาวเหนือยิ้มเยือกเย็น นึกถึงแผนการที่คิดวางไว้เพื่อทำร้ายเพื่อนรักหักเหลี่ยมโหดอย่างปฐวีย์ “แก...แกจะทำอะไรฉัน...พ่อ...พ่อฟื้นสิ” ณิชาพยายามเรียกปฐวีย์ผู้เป็นพ่อที่นอนสลบอยู่แต่ไม่เป็นผล “คุณหนูไปกับนายผมเถอะนะครับอย่าขัดขืนเลย” ทัตเทพบอกลูกสาวของปฐวีย์ “ไม่มีทางไม่ไป ฉันจะไม่ไปไหนทั้งนั้น พวกแกเป็นใคร ทำแบบนี้กับพ่อฉันทำไม?” ปั๊ก!! ไม่ได้คำตอบใดกลับมา ทัตเทพตัดสินใจใช้ไม้หน้าสามตีเข้าไปที่ศรีษะมนนั้นตรงตำแหน่งสำคัญที่ทำให้หมดสติ สายตาคู่สวยปิดสนิท ภาพทุกอย่างมืดสนิทราวกับว่ามีใครสักคนปิดสวิตช์ไฟลง ณิชาหมดสติดาวเหนือกัดฟันจับร่างบางนั้นพาดบ่าพาไปยังเรือสปีดโบ๊ทที่จอดรออยู่พาอีกร่างไปยังที่ของเขา หลังจากนี้เขาจะปั่นหัวปฐวีย์ให้อกแตกตายไปเลย ....................................................................