ตอนที่ 14
2070 คำ
พลอยขวัญและเมฆายังคงนั่งเล่นอยู่ที่ศาลาริมน้ำและพูดคุยเรื่องสัพเพเหระกันเรื่อยเปื่อย แบบที่ไม่รู้สึกเบื่อเลยสักนิด เมฆาแปลกใจตัวเองเหมือนกันว่าเขาช่างสรรหาเรื่องนั้นเรื่องนี้มาคุยกับพลอยขวัญได้อย่างไม่รู้สึกเบื่อ ต่างจากผู้หญิงคนก่อนๆ ที่ผ่านเข้ามาในชีวิตที่มักคุยกันได้ไม่นาน เพราะเจ้าหล่อนมีไม่กี่เรื่องที่อยากคุยกับเขา ไม่เรื่องชอปปิงก็เรื่องไปเที่ยว แต่กับพลอยขวัญเขาสามารถคุยกับเธอได้ทั้งเรื่องงานและชีวิตประจำวัน อย่างเช่นตอนนี้ที่ทำให้เขารู้ว่าเธอกำลังจะขยายกิจการรับจัดดอกไม้นอกสถานที่และงานสำคัญต่างๆ ยิ่งได้ฟังเขาก็รู้สึกชื่นชมกับความเก่งและมุ่งมั่นของเธอ
“แล้วเรื่องคดีเป็นยังไงบ้างคะ”
“เรื่องนั้นคุณไม่ต้องห่วงนะครับ ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของทนายจัดการ ถ้ามีอะไรที่จะต้องขอความร่วมมือจากคุณ ผมจะบอกครับ”
“ได้ค่ะ ขอบคุณนะคะ”
“ขอบคุณผมเรื่องอะไรครับ”
“ทุกเรื่องค่ะ ทั้งเรื่องที่คุณมาช่วยพลอยจากพี่กันต์แล้วก็ที่พาพลอยมาที่นี่ ตลกจังเลยนะคะ ดูเหมือนคุณจะเป็น ฮีโร่ขี่ม้าขาวมาช่วยพลอยไว้ทุกครั้งเวลาที่พลอยกำลังต้องการความช่วยเหลือเลย”
“และผมก็ยินดีที่จะเป็นฮีโร่ประจำตัวคุณตลอดชีวิตเลยนะครับ”
“แหม เปิดช่องให้ไม่ได้เลยนะคะ” พลอยขวัญต่อว่าไม่จริงจังนัก แต่ก็ก้มหน้าซ่อนรอยยิ้มเขินกับคำหวานนั้น
“ก็ผมบอกแล้วไงครับ ผมจะทำทุกอย่างให้พลอยใจอ่อนเปิดรับผมเข้าไปในหัวใจให้ได้”
“พลอยจะรอดูแล้วกันนะคะ”
“นี่ผมถือเป็นคำท้านะครับ คนอย่างผมใครท้าไม่ได้ด้วยสิ”
“พลอยไม่ได้ท้าสักหน่อย”
“นี่แหละครับที่เรียกว่าท้าทูนหัว”
“โยม” สองหนุ่มสาวหยุดการสนทนากันแต่เพียงเท่านั้นเมื่อได้ยินเสียงเรียก
“หลวงพ่อ” เมฆารีบคุกเข่าลงกับพื้นศาลาแล้วยกมือขึ้นพนมอย่างนอบน้อม พลอยขวัญเองก็รีบนั่งพับเพียบลงกับพื้นแล้วยกมือไหว้เช่นกัน
“นมัสการครับ/นมัสการค่ะ”
“ไหว้พระเถอะโยม ไปไงมาไงถึงมาที่นี่ได้ล่ะ”
“ผมพา…เอ่อ…”
“ในที่สุดก็ได้พบกันสักทีนะ” เมฆาและพลอยขวัญหันมองหน้ากันงงๆ ก่อนที่เมฆาที่คุ้นเคยกันดีกับท่านเจ้าอาวาสจะถามออกไปอย่างสงสัย
“หลวงพ่อว่าไงนะครับ ใครพบใคร” ท่านเจ้าอาวาสยิ้มน้อยๆ แต่ไม่ได้ตอบคำถามแต่อย่างใด แล้วเปลี่ยนไปถามถึงผู้เป็นย่าของเมฆาแทน
“โยมย่าเป็นยังไงบ้างล่ะ ได้ข่าวว่าป่วยเข้าโรงพยาบาล” ท่านเจ้าอาวาสถามถึงคุณหญิงฤดีลักษณ์ที่มักจะมาทำบุญที่วัดบ่อยๆ ตอนที่ท่านยังแข็งแรงดี แถมยังช่วยบริจาคเงินและสิ่งของให้กับชุมชนบริเวณข้างเคียงวัดอีกด้วย
“เพิ่งออกจากโรงพยาบาลครับ ช่วงนี้สุขภาพท่านไม่ค่อยดีเข้าๆ ออกๆ โรงพยาบาลบ่อย”
“ฝากอวยพรให้โยมย่าหายไวๆ นะ”
“ขอบคุณครับ”
“โยมเองก็เหมือนกันนะ อาตมาเห็นข่าวในทีวีแล้ว คนสมัยนี้ใจคอโหดเหี้ยมเหลือเกิน อาตมาขอให้ทุกอย่างผ่านไปได้ด้วยดีนะ”
“ขอบคุณครับหลวงพ่อ”
“เอาล่ะ อาตมาไม่รบกวนแล้ว เชิญตามสบายนะ” ท่านเจ้าอาวาสกล่าวทิ้งท้ายก่อนจะเดินจากไป
“ท่านดูเป็นพระที่น่าเลื่อมใสมากเลยนะคะ”
“ใช่ครับ หลวงพ่อท่านเป็นพระที่ดีมาก คุณแม่กับคุณย่าผมถึงชอบมาที่นี่”
“ถ้างั้นถือว่าเป็นบุญของพลอยนะคะ ที่ได้มากราบท่าน”
“ถ้างั้นผมก็เป็นสะพานบุญ เพราะผมเป็นคนพาคุณมา” หลังพูดจบเมฆาก็ได้ค้อนงามๆ จากพลอยขวัญเป็นรางวัล
“ผมมีเรื่องหนึ่งที่อยากจะขอคุณ”
“เรื่องอะไรคะ”
“เรื่องผู้ชายคนนั้น”
“ทำไมเหรอคะ”
“ถ้าเขามาระรานคุณอีก คุณโทรหาผมนะ”
“ไม่เป็นไรค่ะ พลอยมีเด็กๆ ในร้านอยู่ด้วย ถ้าเขามาอีกพลอยจะแจ้งตำรวจเลย”
“ถึงอย่างนั้นผมก็ห่วงอยู่ดี นะครับ ถ้าเขามาหาคุณอีกโทรบอกผมนะ ผมจะรีบมาทันที”
“ใจคอคุณจะทำหน้าที่ฮีโร่ตลอดเวลาเลยใช่ไหมคะ”
“ใช่ครับ ฮีโร่ผู้พิทักษ์และปกป้องพลอยจากคนพาล จริงๆ ก็คือผมหวงไม่อยากให้มันมาใกล้พลอยอีก ถึงตอนนี้จะยังไม่มีสิทธิ์ แต่ผมก็หวงไปแล้วทำไงได้”
“บ้า” พลอยขวัญเขินจัดจนไม่กล้าสบตาคนพูด จึงไม่เห็นว่าเขากำลังมองเธอด้วยแววตาลึกซึ้งเพียงใด
“เรากลับกันเถอะครับ”
“ค่ะ” หลังออกจากวัดเมฆาไม่ได้พาเธอไปส่งที่ร้านอย่างที่คิด แต่เขาพาเธอแวะร้านอาหารริมแม่น้ำเจ้าพระยาที่บรรยากาศดีมากแห่งหนึ่ง เธอจึงต้องโทรบอกสรัยฉัตรให้จัดการปิดร้านได้เลยเพราะเธอจะไม่เข้าไปอีกแล้ว สรุปก็คือเขาพาเธอเกงานตลอดช่วงบ่ายจนค่ำ และจบลงด้วยการที่เขามาส่งเธอที่คอนโดโดยทิ้งรถไว้ที่ร้าน แน่นอนว่าคนเจ้าเล่ห์อย่างเมฆาเลือกมาส่งพลอยขวัญที่คอนโด เพื่อใช้เป็นข้ออ้างในการมารับเธอไปส่งที่ร้านในตอนเช้า แม้หญิงสาวจะปฏิเสธและบอกว่าขึ้นแท็กซี่ไปได้แต่มีหรือที่เขาจะยอม สุดท้ายพลอยขวัญก็ตกหลุมพรางยอมให้เขามารับในวันรุ่งขึ้นอย่างที่ต้องการ
วันศุกร์สุดสัปดาห์เมฆาแวะมาทานข้าวกับบิดามารดาและพี่ชายที่บ้านสุริยาพิทักษ์ นอกจากจะแวะมาทุกวันศุกร์อย่างที่ทำเป็นประจำแล้ว เขายังต้องการมาคุยกับบิดาถึงความคืบหน้าของคดีคู่อริตัวฉกาจอย่างกรวิทย์ด้วย
“มาร์ค มาแล้วเหรอลูก” มาดามมีนารีบตรงเข้าไปสวมกอดลูกชายคนเล็กอย่างแสนรัก
“รักกันจริงจริ๊ง” เสียงนั้นมาจากเมฆินทร์ผู้เป็นพี่ชาย
“นั่นน่ะสิ พวกเรามันประจบไม่เก่งนี่เจ้าเมฆ นี่ได้ข่าวว่าช่วงนี้น้องชายเราเขาประจบมาดามมีนาน่าดู ส่งดอกไม้ช่อโตมาให้ทุกวัน ไม่รู้มีเจตนาอะไรแอบแฝงหรือเปล่า” คุณมานพแซวลูกชาย เพราะช่วงนี้ขยันส่งดอกไม้ให้มารดาเหลือเกินจนเป็นที่อิจฉาของคุณหญิงคุณนายในสมาคมที่มีลูกชายน่ารักและช่างเอาอกเอาใจ
“คุณแม่อย่าหลงดีใจไปนะครับ ที่เจ้ามาร์คมันขยันส่งดอกไม้ไปให้คุณแม่เนี่ย เพราะกำลังจีบสาวเจ้าของร้านดอกไม้อยู่ครับ” เมฆาแอบกลอกตาให้กับความหูผีจมูกมดของบิดาและพี่ชาย ไม่ว่าเขาจะทำอะไรบุคคลทั้งสองก็รู้ทันไปเสียหมด
“แม่ก็สงสัยอยู่แล้วเชียวว่าเรื่องนี้มันไม่ปกติ วันดีคืนดีน้องชายเราเคยสนใจแม่เสียที่ไหน”
“โถ่ คุณแม่ครับ ทำไมพูดแบบนั้นล่ะครับ ผมรักคุณแม่จะตาย”
“แต่น้อยกว่าสาวๆ เป็นกระบุงของลูกใช่ไหม”
“ไม่จริงครับ ผมไม่เคยรักผู้หญิงที่ไหนมากกว่าคุณแม่สุดที่รักของผม”
“เจอดอกนี้เข้าไป สงสัยสมบัติทั้งหมดคงต้องตกเป็นของน้องชายแกคนเดียวแล้วล่ะเจ้าเมฆ” คุณมานพแซวลูกชาย เมฆินทร์ทำเพียงยักไหล่แล้วหยิบเครื่องดื่มขึ้นจิบด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม
“ไหนบอกมาซิว่าลูกเต้าเหล่าใครกันที่ทำให้แม่ได้อานิสงส์เป็นดอกไม้สวยๆ ทุกวันเนี่ย”
“ก็พลอยไงครับ คนที่ช่วยชีวิตผมเอาไว้”
“อุ๊ยตาย กามเทพแผงศรใส่ลูกกับแม่หนูใจเด็ดคนนั้นเหรอนี่”
“แบบนี้เรียกว่ากระสุนสื่อรักได้ไหมครับป๊า” เมฆินทร์ถามบิดาก่อนที่ทั้งคู่จะหัวเราะออกมาพร้อมกัน
“ไม่ใช่กระสุนสื่อรักหรอกครับ ผมเคยเจอเขามาก่อนที่จะเกิดเรื่องเสียอีก จริงๆ ผมรู้สึกถูกใจเขาตั้งแต่แรกเห็นแล้วล่ะครับ แต่พอดีเกิดเรื่องที่อู่เสียก่อนเลยยังไม่ทันได้คุยกัน จริงๆ ผมคิดว่าจะไม่ได้เจอเขาแล้วด้วยซ้ำไป แต่สุดท้ายก็ได้เจอกันที่ผับแล้วเรื่องก็เป็นอย่างที่ทุกคนทราบ”
“นี่สินะ สาเหตุที่แกเต้นเป็นเจ้าเข้าถึงกับโทรมาหาป๊าให้ส่งคนไปจัดการเรื่องนี้”
“ใช่ครับ นั่นก็เป็นส่วนหนึ่ง อีกเหตุผลคือผมคิดว่าถึงเวลาต้องจัดการให้เด็ดขาดเสียที ไม่อย่างนั้นมันก็ทำตัวพันแข้งพันขาผมอยู่แบบนี้ น่ารำคาญ”
“เรื่องนั้นไม่ต้องห่วง ป๊าจัดการให้แล้ว รับรองมันอยู่ในคุกไปอีกนาน นี่ได้ข่าวมาว่าคนในพรรคกำลังบีบให้คุณเกรียงไกรลาออก เพราะการกระทำของลูกชายส่งผลเสียต่อพรรคไม่น้อย”
“จะว่าไปก็น่าสงสารนะครับ อุตส่าห์ดิ้นรนแทบตายให้ได้มาซึ่งตำแหน่งและอำนาจ สุดท้ายก็พังเพราะลูกชายสุดที่รักของตัวเอง”
“ทำไงได้ เขาเลี้ยงลูกในทางที่ผิด เวลาลูกทำผิดก็คอยแก้ต่างและใช้อำนาจช่วยลูกให้รอดพ้นคดีความ พอถึงตอนนี้ที่เขาไม่สามารถใช้อำนาจช่วยลูกชายได้แล้ว ทุกคนก็ต้องรับกรรมไปตามๆ กัน” มาดามมีนาออกความเห็น แม้เธอจะรักลูกมากเพียงใด แต่ไม่เคยตามใจหรือให้ท้ายลูกเวลาทำผิดเลยสักครั้ง
“คนอื่นผมไม่สน ผมสนแต่ไอ้กายต้องติดคุก” เมฆากล่าวด้วยน้ำเสียงดุดัน เมื่อภาพที่พลอยขวัญถูกคมกระสุนล้มลงต่อหน้าเขาผุดขึ้นมาในความทรงจำ
“เรื่องนั้นวางใจได้ไอ้ลูกชาย อีกนานกว่าที่มันจะออกมาเห็นเดือนเห็นตะวันได้อีก” คุณมานพยืนยันกับบุตรชาย
“เผลอๆ กร่างๆ อย่างนั้นอาจจะไม่ได้ออกมาอีกเลย” เมฆินทร์ออกความเห็น
“อันนั้นก็ช่วยไม่ได้ เพราะมันทำตัวของมันเอง” เมฆาตอบพี่ชาย
“ว่าแต่เมื่อไหร่จะพาแม่หนูคนนั้นมาแนะนำให้แม่รู้จักล่ะลูก ตอนที่เกิดเรื่องแม่ยังไม่ทันได้ไปเยี่ยมเลย เขาก็ออกจากโรงพยาบาลเสียก่อน”
“รอก่อนดีกว่าครับ รอให้ผมจีบเขาสำเร็จแล้วผมจะพามาหาคุณแม่แน่นอนครับ”
“อ้าว ที่เทียวไล้เทียวขื่ออุดหนุนดอกไม้เขาทุกวันนี่ยังจีบไม่ติดอีกเหรอ เสน่ห์ตกหรือไงไอ้น้องชาย”
“พลอยเขาไม่เหมือนผู้หญิงคนอื่นนะครับ ที่รู้ว่าผมเป็นลูกเต้าเหล่าใครแล้วจะวิ่งเข้าใส่ อีกอย่างเขาเพิ่งเลิกกับแฟน เขาเลยยังไม่พร้อมจะเปิดใจให้ใคร”
“งั้นก็เอาใจช่วยนะไอ้น้องชาย ว่าแต่เขาเลิกกับแฟนแล้วแน่นะ”
“ครับ แฟนเขาทำเด็กที่ร้านท้องจนต้องรับผิดชอบด้วยการแต่งงาน”
“แย่มาก น่าสงสารแม่หนูคนนั้นเสียจริง ชื่ออะไรนะ หนูพลอยใช่ไหม”
“ครับ”
“จีบให้ติดนะจ๊ะลูกชาย แม่เอาใจช่วย”
“อ้าว ทำไมคราวนี้จะยกลูกชายให้สาวๆ ง่ายๆ ล่ะคุณมีนา ที่ผ่านมาผมเห็นคุณออกอาการหวงลูกชายอย่างกับอะไรดีเวลาลูกมีข่าวกับสาวๆ” คุณมานพถามภรรยาด้วยความแปลกใจ
“ก็คุณดูสาวๆ แต่ละคนที่ตกเป็นข่าวกับลูกเราสิคะ น่าเอามาร่วมวงศ์ตระกูลเสียที่ไหน แต่หนูคนนี้ไม่เหมือนคนอื่น นอกจากจะช่วยชีวิตลูกเราไว้แล้วยังมีงานมีการทำ แบบนี้ค่อยน่าพิจารณาหน่อย”
“ขอบคุณครับคุณแม่ที่เอ็นดูพลอย”
“ลูกรักใคร แม่ก็รักด้วยจ้ะ ไปจ้ะ เราไปทานข้าวกันเถอะ วันนี้แม่เตรียมของโปรดของลูกทั้งสองเอาไว้ให้หลายอย่างเลย”
“แล้วของผมไม่มีเหรอคุณ” คุณมานพทักท้วงบ้างเพราะกลัวภรรยาจะลืมตัวเอง
“ของคุณน่ะมีอยู่แล้วล่ะค่ะ จะลืมของคุณสามีดีเด่นไปได้ยังไงกัน” ได้ยินคำตอบอย่างนั้นคุณมานพก็ยิ้มแก้มปริก่อนจะเดินมาโอบไหล่ภรรยาเดินไปยังห้องอาหาร สองพี่น้องแอบสบตากันยิ้มๆ กับความหวานของบิดาและมารดาที่ไม่มีจืดจาง
- ผู้เขียน
