KALUNGKUTAN lang ang natamo ni Izaria nang makarating siya sa bukid. Tahimik ang buong bukirin at walang katau-tao sa paligid. Tinungo niya ang kubo kung saan madalas siyang magtambay habang nagpipinta. Ginunita niya ang mga magagandang sandali na kasama si Rainan.
Bawat alaala nila ay nag-iiwan ng matatamis na sandali. Inibig at nagtiwala siya nang sobra sa nobyo. Ni hindi na niya inisip ang posibleng kahihinatnan, basta't nagmahal lang siya. Nabigo siya sa dalangin niyang hindi siya nito makalilimutan.
Hindi niya naawat ang damdamin, lumandas ang mainit na mga luha. Nagsimula na namang kumintal ang sakit sa kaniyang dibdib. Bago pa man siya tuluyang tangayin ng kalungkutan ay pinalis ng mga daliri niya ang mga luha iyon. Bumuntong-hininga siya.
“Sana hindi na kita nakilala!” hiyaw niy
