บทที่ 3 จัดการทรัพย์สิน
1120 คำ
หลังจากเผาน้าติ๋มเสร็จ สองหนุ่มจึงเริ่มจัดการกับมรดกที่ได้มา โดยโสนได้พาไปโอนที่ดิน เป็นที่น่าแปลกที่เขาสองคนมีบัตรประจำตัวประชาชนของสมัยนี้
นายต้นไม้ เปรมปรีด์
นายต้นน้ำ เปรมปรีด์
มรดกที่น้าติ๋มให้กับต้นไม้และต้นน้ำนั้น มีบ้านหลังที่ต้นไม้กับต้นน้ำอาศัยอยู่ และที่ดินฝั่งตรงข้ามบ้านที่ทำเป็นสวนผลไม้ น้าติ๋มได้ทิ้งเงินไว้ให้สองหนุ่มจัดการสามหมื่นบาท รวมกับที่พวกเขามีก็อยู่ที่แสนกว่าบาท
“แสนกว่า จะไปทำไรได้” ต้นไม้บ่น
“พี่ยุคนี้แสนนึงมันเยอะนะ” ต้นน้ำพูดขึ้น
“เออ ว่ะ เมื่อกี๊ที่โสนพาไปกินก๋วยเตี๋ยว มันชามละ 1 สตางค์เองนี่นา ถ้าอย่างนั้น หมื่นนึงจะเท่ากับกี่สตางค์ล่ะ”
“ก็ล้านนึงได้นะพี่”
“เป็นล้าน โอ้มายก๊อด เยอะอยู่นะ” ต้นไม้ตาโต
“จะว่าเยอะก็เยอะ จะว่าน้อยก็น้อย ไม่รู้สิ ผมก็ยังไม่แน่ใจ ยังไงก็ต้องดูก่อนว่า เรามีค่าใช้จ่ายอะไรบ้าง” ต้นน้ำมีสีหน้าครุ่นคิด
“นายจัดการเรื่องบัญชีไปเลย งานถนัดนาย เดี๋ยวพี่ขับรถกับติดต่อประสานงานเอง” ต้นไม้แบ่งหน้าที่
“ผมว่าจะไปดูในสวนก่อนว่ามีอะไรบ้าง”
“อืม ดีๆ ไปกัน”
ต้นน้ำเดินไปสำรวจสวนที่อยู่ตรงข้ามกับตัวบ้านที่อาศัยอยู่
“พี่ขวัญครับ พี่ขวัญ ปกติผลไม้พวกนี้เอาไปขายที่ไหนหรอครับ”
“สวนนี้เพิ่งเริ่มทำ ยังไม่ได้ตกลงว่าจะส่งให้ใครจ้ะ”
“แล้วที่นี่มีพื้นที่เท่าไหร่หรอครับ”
“50 ไร่จ้ะ”
“แล้วแปลงอื่นๆ ของน้าติ๋มน้ากำนันล่ะครับ”
“อ๋อ แปลงอื่นๆ เป็นที่นา ไร่มัน ไร่อ้อย ไร่ข้าวโพดจ้ะ 10 ไร่บ้าง 100 ไร่บ้าง สวนผลไม้นี่ ยังไม่ได้ลงอะไรไว้เยอะ มีมะม่วงไร่นึง แล้วก็ยังเป็นดงกล้วย ดงมะพร้าว ดงตาล ยังไม่ได้ถางเลย”
“แล้วพวกผักล่ะครับ”
“ก็เล็มๆ เอาข้างทาง ที่นี่ไม่ได้มีสวนผักใหญ่โตอะไร”
“แล้วคนงาน?”
“อ้อ พวกนี้คุณนายเก็บมา บางคนเคยติดคุก บางคนบ้านจนไม่มีจะกิน บางคนก็เคยเป็นสมุนโจร มีกระผมนี่แหละ ที่เป็นคนเก่าแก่ของคุณนาย ถ้าไม่นับลุงเต่า ป้าเฟื่องฟ้า แล้วก็นังมะเฟือง ที่นี่ก็มีคนงาน 12 คนจ้ะ”
เคยติดคุก!!! ติดหนี้อีก โอ๊ยยยยย น้าติ๋มไม่ได้แกล้งผมกับพี่ใช่มั้ย
“ออ มีนางเปีย กับ นางแป้ง ที่เคยขายตัวเป็นกะหรี่ด้วยจ้ะ”
สีหน้าของต้นน้ำ เหวอไปชั่วขณะ
“เอ่อ...”
ในยุคสมัยของเขา อาชีพค้าบริการ อาจจะผิดกฎหมาย แต่ส่วนมากแล้วก็มีเกลื่อนและไม่ค่อยปิดเป็นความลับอะไร ในยุคนี้มันยังถูกกฎหมายนี่นา แถมคนก็ทำเป็นล่ำเป็นสันจนสร้างวัดได้ หรือว่าจะเป็นโรคนะ
“มันโดนหลอกไปขายน่ะ แล้วแอบหนีออกจากซ่องมาเจอคุณนาย ก็เลยช่วยเอาไว้”
“อ่อ ครับ ขอบคุณครับพี่ขวัญ ถ้างั้นให้คนงานถางป่าถางพงไปก่อนละกันครับ”
“ได้จ้ะ คุณต้นน้ำ”
ขวัญ ชายหนุ่มวัย 36 หัวหน้าคนงานของสวนผลไม้คุณนายติ๋ม รับคำแล้วเดินไปสั่งงาน ส่วนต้นไม้ไปสำรวจที่พบว่าด้านหลังของสวนนั้นติดกับน้ำ และบ้านพักคนงานก็อยู่ในบริเวณนั้น พื้นที่ค่อนข้างรกชัฏ ต้นไม้มองแล้วค่อยๆ วางแผนว่าตรงไหนจะทำอะไร ไร่น่าสวนผสมหรอ...ยังๆ ไม่ต้องหรอก แค่สวนผสมก็พอแล้ว ผสมผักผสมผลไม้ ถ้าทำเล้าไก่ด้วยน่าจะเวิร์ค ทำฟาร์มโคนมด้วยจะดีมั้ยนะ เผื่ออนาคตลูกหลานจะมาเปิดเป็นโฮมสเตย์
โฮมสเตย์!!!
ฉับพลันต้นไม้ก็ได้ไอเดีย ก่อนจะเรียกคนงานใกล้ๆ มาพูดคุย
“เธอๆ” ต้นไม้เรียกหญิงสาวคนหนึ่ง รูปร่างผิวพรรณจัดว่าโอเค แต่มันดูดีเกินไปกว่าจะมาเป็นคนงานในสวนมั้ย
“นายเรียกฉันเหรอจ๊ะ” หญิงสาวหันกลับมาด้วยท่าทีเงอะงะ
อย่างแจ่มมมมมมมมมมม
“ใช่ๆ เธอชื่ออะไร”
“ฉันชื่อแป้งจ้ะ” หญิงสาวตอบ
“อายุเท่าไหร่หรอ”
“ปีนี้ 18 จ้ะ”
18 เฮ้อ ไม่พรากผู้เยาว์แล้วโว้ยยยยย แต่เดี๋ยว คนยุคนี้แต่งงานตอนอายุ 14-15 นี่นา
“นาย เอ่อ คุณ เอ่อ มีอะไรจ๊ะ”
“เรียกผมว่าพี่ต้นไม้ก็ได้ ผม 28”
มันจะดีหรอ เรียกหลานคุณนายว่าพี่
“ไม่ต้องคิดมาก ผมไม่ได้มายด์”
“มาย” แป้งทำหน้างงๆ
“พี่ไม่ถือน่ะ”
“อ๋อ จ้ะ”
“ปกติไปตลาดกันยังไง”
“พายเรือไปจ้ะ เลาะคลองไปประเดี๋ยวนึงก็ถึงแล้ว” ว่าแล้วแป้งก็สีหน้าหม่นลง
“อ้าว น้องแป้ง เป็นไรไป”
“เอ่อ มะ มะ ไม่มีอะไรจ้ะนาย”
“อ่า ก็ได้ งั้นพรุ่งนี้แป้งพาพี่ไปตลาดได้มั้ย”
“ให้น้าขวัญพาไปดีกว่าจ้ะ ฉันไปด้วยจะสร้างเรื่องให้นายเปล่าๆ”
นายก็นาย เอาวะ เด็กมันดูตื่นๆ แฮะ คงเจออะไรไม่ดีมา เดี๋ยวไปคุยกับพี่ขวัญก็ได้
“ขอบใจมาก มีอะไรก็ไปทำเถอะ เดี๋ยวพี่กลับไปบ้านก่อน” ต้นไม้กล่าวแล้วเดินออกไปสมทบกับต้นน้ำที่ทางเข้าสวนก่อนพากันเดินกลับไปคุยงานที่บ้าน
“ต้นน้ำ พี่มีไอเดียเยอะเลยว่ะ”
“ผมว่าอุปสรรคก็เยอะนะพี่”
ทั้งสองคนพูดคุยแลกเปลี่ยนกันจนกระทั่งน้าไพแม่ของมะเฟืองเดินมาถามเรื่องมื้อเย็น
สิ่งที่ทั้งสองจัดการคือ หาผักและผลไม้มาปลูกให้หลากหลายบนที่ดิน 50 ไร่ สร้างเพิงพอที่จะขายของได้ที่ตลาด แล้วเอาผลไม้ที่เก็บได้ไปขายดูก่อน ติดปัญหาตรงคนที่จะไปนั่งขายนี่สิ
“แป้งกับเปียคงไม่กล้าไปเจอผู้คนเท่าไหร่ ถ้าให้พี่ขวัญไปก็คงไม่มีใครดูคนงาน เอางี้ เดี๋ยวพี่ไปขายเอง จะดูลู่ทางเพิ่มด้วยว่าจะทำอะไรได้บ้าง เผื่อเปิดคาเฟ่ชิคๆ คูลๆ”
“ฮ่าๆๆๆ งั้นผมเอาเปียกับแป้งมาช่วยงานเอกสารดีกว่า จะได้ปลอดภัย เดี๋ยวให้ย้ายมาเรือนบ่าวที่ว่างอยู่อีกหลังก็ได้ ผมกลัวพวกน้องๆ เขาโดนรังแกเอา”
“อืมดีๆ” ต้นไม้คิดถึงใบหน้าที่น่ารักของแป้งขึ้นมา เขาไม่รังเกียจว่าแป้งเคยเป็นอะไรมาก่อน ในยุคเขาไม่ได้ถือเรื่องพรหมจรรย์ผู้หญิงเหมือนยุคนี้
“งั้นพรุ่งนี้เราไปคุยกับลุงกำนันกัน”
“เค ตามนั้น แยกย้าย”
- ผู้เขียน
