เตาะว่าที่คุณสามี
1919 คำ
หนึ่งอาทิตย์ต่อมา “คุณกันตาคะคุณวนาวินมาขอพบค่ะ” เสียงของเลขาฯ สาวดังเข้ามาทางเครื่องอินเตอคอม
กันตาหัวใจเต้นแรงทันที ตั้งแต่วันที่เขาขอเธอแต่งงานก็ผ่านมาเกือบอาทิตย์โดยที่ทั้งเขาและเธอไม่ได้ติดต่อกันเลย หญิงสาวคว้ากระเป๋าถือขึ้นมาค้นกระจกขึ้นมาส่องประแป้งเล็กน้อย เต็มลิปสติกอีกหน่อยก่อนจะเอ่ย อนุญาตให้เขาเข้ามา
“เชิญเข้ามาได้เลยจ้ะ” กันตาปรับน้ำเสียงให้ราบเรียบได้อย่างน่าอัศจรรย์ทั้งๆ ที่เธอตื่นเต้นมากถึงมากที่สุด และเมื่อประตูเปิดออกตาสบตา
“เชิญนั่งค่ะคุณวนาวิน” กันตาลุกขึ้นยืน ผายมือเชิญเขานั่งอย่างสุภาพ
“ขอบคุณครับ” วนาวินนั่งลงตรงกันข้ามกับกันตา เขานั่งมองเธอนิ่งๆ จนเธอรู้สึกอึดอัด เขาเองก็คงสังเกตเห็นจากท่าทางของเธอ
“ผมมาเยี่ยมคุณแล้วก็มารับไปทานข้าว” เขาบอกเธอด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉย
“เอ่อ ค่ะ” เธอตอบออกมาได้เท่านี้จริงๆ แบบว่าเขามากะทันหัน เธอตั้งตัวไม่ทันนี่นา
“งานคุณเสร็จหรือยังครับ” เขาเองก็ไม่รู้จะพูดอะไรออกมาเหมือนกัน ความจริงแล้วเขาเองได้เตรียมคำพูดทุกอย่างมาอย่างดีแล้ว แต่พอมาถึงเขากลับลืมคำพูดนั้นจนหมด กันตารีบเก็บของบนโต๊ะทำงานของเธอทันที
“เสร็จแล้วค่ะไปเลยไหมคะ” เธอหันมาพูดกับเขาแล้วส่งยิ้มมาให้อย่างน่ารักทำเอาชายหนุ่มถึงกับตาพร่ามัวไปชั่วขณะ
“เอ่อครับ” กันตาหันไปคว้ากระเป๋าถือ แล้วเดินนำเขาออกไป แต่เอ๊ะทำไมเขายังไม่ลุกนะ
“คุณวนาวินคะไปกันหรือยังคะ ตาหิวจะแย่แล้วนะเนี่ย” กันตาหันมาพูดกับเขาอย่าร่าเริงสดใส มองเขายิ้มๆ ทำเอาคนหน้าดุถึงกับเก้อไปเหมือนกัน กันตาหรี่ตามองโหนกแก้มแดงๆ ของเขา แล้วยิ้มออกมาอย่างเจ้าเล่ห์
“ตายแล้วอย่าบอกนะว่าอีตาหน้าดุนี่เขินเรา ดูสิแก้มแดงเชียว อายอย่ามาน่ารักตอนนี้นะ แค่ความหล่ออย่างเดียวก็ทำให้หัวใจเธอเต้นไม่เป็นจังหวะแล้วน้า แล้วดูสิท่าทางเก้ๆ กังๆ ของเขานี่มัน โอ๊ย...กันตาคนสวยรักตายเลย” กันตาคิดไปยิ้มไป
“ไปกันเถอะครับ” คราวนี้เป็นวนาวินที่เป็นคนเอ่ยขึ้นแล้วเดินลิ่วๆ นำเธอออกไป กันตาเดินตามหลังเขาแล้วหัวเราะออกมาเบาๆ กับท่าทางของคนตัวโตหน่าดุ
“ดีล่ะอีตานี่ขี้อายแบบนี้จะแกล้งเสียให้เข็ด ทำอย่างไม่เคยออกเดตอย่างนั้นแหละ” กันตามองแผ่วหลังกว้างของเขาอย่างมาดหมาย จนกระทั่งมาที่รถของเขา วนาวินก็เดินขึ้นรถและสตาร์ทรถรอเธอทันที ทำเอากันตาเสียเซลฟ์ไปเลย
“ผู้ชายอะไรไม่เป็นสุภาพบุรุษเลยจะเปิดประตูเหมือนพระเอกในละครทีวีให้นางเอกก็ไม่ได้ ชิ เปิดเองก็ได้กะอีแค่ประตูรถเนี่ย” กันตาบ่นกระปอดกระแปดขว้างค้อนให้เขาบนรถวงเบ้อเริ่ม ก่อนจะเปิดประตูรถแล้วขึ้นไปนั่งข้างๆ กับเขา
สองหนุ่มสาวมาถึงที่ห้างสรรพสินค้าหลังจากนั้นประมาณครึ่งชั่วโมงระหว่างที่อยู่ในรถทั้งสองไม่ได้พูดอะไรเลยสักคำ วนาวินเปิดเพลงสากลเบาๆ เพื่อให้ภายในรถไม่เงียบจนเกินไป
“ทานอะไรดีครับกันตา” เขาถามเธออย่างสุภาพ
“ทานสุกี้ค่ะฉันชอบนะคะ” กันตาเผลอส่งสายตาออดอ้อนมาให้กับเขาพร้อมกับรอยยิ้มประจบประแจง แล้วเธอก็ได้เห็นโหนกแก้มของเขาแดงเถือกขึ้นทันตา
“ฮึ่ม” เขาว่าก่อนที่จะเดินนำหน้ากันตาตรงไปยังร้านเอ็มเคสุกี้ กันตารีบวิ่งตามเขา
“ตาบ้า เดินเร็วชะมัดเลย” กันตาคิดก่อนที่ดวงตากลมโตจะฉายแววสนุก กันตาวิ่งไปเกาะแขนเขาทันที ทำเอาวนาวินหยุดยืนกะทันหัน
“คุณวินอ่ะเดินเร็วจังเลยฉันเดินไม่ทัน ขาตาสั้นกว่าคุณตั้งเยอะแนะค่ะ” กันตากอดแขนเงยหน้าพูดกับเขาอย่างใสซื่อ ชายหนุ่มหันหน้าไปอีกทาง หัวใจเต้นตึกตัก แรงจนแทบจะทะลุออกมาจากอก เขาไม่พูดอะไรแต่กันตารู้ว่าเขาเขินมากดูจากใบหน้า แดงก่ำลามไปถึงใบหูของเขาแล้วทำให้เธอยิ่งสนุกที่ได้แกล้งเขา
“งั้นผมเดินช้าลงก็แล้วกันนะครับ” เขาบอกแล้วมองมือเธอที่ยังคงเกาะแขนเขาไม่ยอมปล่อยแต่กันตาก็ตีหน้ามึน
“งั้นไปเถอะค่ะ ทางนี้ค่ะ” วนาวินเหล่ตามองว่าที่ภรรยาของเขาแล้วขมวดคิ้วเข้าหากัน สมองอันชาณฉลาดของเขาทำงานอย่างหนักเมื่อเขาเห็นว่ากันตาแอบหัวเราะเขา
“อ๋อนี่เขาถูกยายเด็กนี่แกล้งให้อายใช่ไหมร้ายนักนะตัวแค่นี้” วนาวินมองกันตาที่เดินเกาะแขนเขาเดินพร้อมกับหันไปทางนั้นทีทางนี้ทีเพื่อดูของตามร้านต่างๆ เขารู้สึกมีความสุขอย่างประหลาดเพียงแค่มีผู้หญิงคนนี้ เดินอยู่ข้างๆ เกาะแขนเขาชวนเขาคุยแจ้งๆ อย่างนี้ ไม่อยากจะบอกเลยว่ามันรู้สึกดีเป็นบ้าเลย
“คุณวินแวะตรงนี้ก่อนนะคะฉันอยากเห็นเขาเดินแบบอ่ะดูสินายแบบหล่อๆ ทั้งนั้นเลย” กันตาพูดออกมาอย่างตื่นเต้นพร้อมกับกระตุกแขนเขาเบาๆ
“ไหนบอกว่าหิวข้าวไง ไปเถอะ” เขาว่าแล้วเดินไปทันทีโดยที่มือใหญ่ของเขาเลื่อนเข้ามาจับมือเล็กๆ ของเธอเอาไว้พาเดินไปตรงร้านสุกี้ทันที บอกไม่ถูกเลยว่าทำไมเขารู้สึกหงุดหงิด เพียงแค่เธอเอ่ยชมผู้ชายคนอื่นต่อหน้าเขา
เมื่อมาถึงหน้าร้านเขาก็ชักแปลกใจเพราะกันตาเอาแต่เดินตามเขาต้อยๆ ไม่พูดไม่จา แล้วเขาก็ได้คำตอบ เมื่อหันไปมองคนข้างหลังใบหน้าสวยใสน่ารักของเธอตอนนี้แดงก่ำเป็นที่น่าเอ็นดูในสายตาเขายิ่งนัก เขามองตามสายของเธอก็เห็นว่าเธอจ้องมองไปที่มือของเขาที่กำลังจับมือของเธอเอาไว้ วนาวินยิ้มที่มุมปากอย่างชอบใจ “ที่แท้ยายเด็กแสบนี่ก็อายเป็นเหมือนกัน หึๆ”
ชายหนุ่มจูงมือเธอเข้าไปนั่งในร้านคราวนี้เขารู้สึกสนุกขึ้นมาบ้าง เขานั่งลงข้างๆ เธอเบียดกระแซะเธอเข้ามาหน้าตาเฉย ซึ่งความจริงแล้ววนาวินควรไปนั่งตรงกันข้ามกับเธอด้วยซ้ำ แต่เธอก็ไม่กล้าพูดอะไรก็ไอ้หน้าตาที่ราบเรียบแววตาดุๆ ของเขานี่แหละที่ทำให้กันตาพูดไม่ออก
“เอาอะไรบ้างกันตา” เขาสั่งเมนูให้กับเธอ พร้อมกับเอนหลังลงไปกับพนักพิงวาดวงแขนไว้ข้างหลัง มองดูเผินๆ แล้วราวกับว่าเขากำลังโอบเธอเอาไว้ กันตารู้สึกไม่เป็นตัวของตัวเองก็คราวนี้ล่ะ เธอหันไปมองหน้าเขาเพราะคิดว่าเขาแกล้งเธอหรือเปล่า แต่เธอก็เห็นแค่เสียวหน้าคมเข้มที่ก้มลงมาดูเมนูอาหารใกล้ๆ เธอใบหน้าของเขาอยู่ห่างจากเธอไม่ถึงคืบด้วยซ้ำ
“ใจเย็นๆ ไว้กันตา อย่าทำให้เขารู้ว่าเราตื่นเต้น” หญิงสาวสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะหันไปหาเขา แต่แล้วจมูกเจ้ากรรมของเธอก็ชนเข้ากับแก้มสากๆ ของเขาเข้าพอดิบพอดี
“อุ้ย” เธออุทานออกมาเบาๆ คราวนี้เธอได้เห็นคมหน้าดุมีแววตาที่เต้นระริก อ้าย อีตาวนาวินเจ้าเล่ห์นักนะ กันตาหันไปมองเขาอีกครั้ง
“คุณไปนั่งฝั่งนูนเลยนะคุณวิน” เธอไล่เขาทั้งๆ ที่ใบหน้าแดงก่ำ เขายักไหล่ให้เธออย่างกวนๆ
“ผมอยากนั่งตรงนี้มากกว่า น้องครับ สั่งอาหารครับ” วนาวินตอบออกมาอย่างไม่ยอมแล้วหันไปสั่งอาหารกับพนักงาน
“เพิ่มอะไรไหมกันตา” เขาหันมาถามเธอ
“เพิ่มเห็ดเข็มทอง แล้วก็ เต้าหู้ปลา แล้วก็กุ้ง แล้วก็...”
“เอาแค่นี้ก่อนครับ” เขาพับเมนูคืนให้พนักงาน กันตามองเขาอย่างไม่ค่อยจะพอใจ
“อ้าวฉันยังสั่งไม่หมดเลยนะคะ” เธอโวยเขา
“ทานตรงนี้ให้หมดก่อน แล้วค่อยสั่งต่อ” เขาตัดบท กันตาจึงหุบปากทันที เธอก้มลงไปใส่ใจกับอาหารตรงหน้า แล้วทานอย่างอร่อย บางครั้งก็ชวนเขาคุยนั่นนี่ บางครั้งก็ตักนั่นตักนี่ให้เขาอันไหนที่เธอบอกว่าอร่อย เธอก็คีบส่งถึงปากของเขาซึ่งวนาวินก็อ้าปากรับแต่โดยดี บอกไม่ถูกว่าตอนนี้เขารู้สึกยังไง บอกได้คำเดียวว่าเขารู้สึกกระชุมกระชวยอย่างประหลาด เหมือนได้กลับมาเป็นหนุ่มน้อยอีกครั้ง
“ไปทานไอศกรีมต่อนะคะ” เธอหันมาอ้อนเขาหน้าตาเฉยมีหรือที่วนาวินจะปฏิเสธ วันนี้ทั้งวันกันตาพาเขาเดินจนทั่วห้างสรรพสินค้าเลยทีเดียว จนเวลาผ่านไปเกือบสี่ทุ่ม วนาวินจึงขับรถมาส่งกันตาที่คอนโดหรูของเธอ
“ขอบคุณมากนะคะคุณวินที่มาส่งตา ฝันดีนะคะ” เธอพูดกับเขาก่อนจะลงรถ วนาวินเลื่อนกระจกลง
“เดี๋ยวผมโทรหาคุณนะ” เขาบอกแล้วออกรถไปทันที กันตามองตามหลังรถเบนส์สีดำของเขาไปจนลับสายตา
“ตู๊ดๆๆ” เสียงโทรศัพท์มือถือของเธอดังขึ้นขณะที่เธอกำลังจะหันหลังเดินเข้าคอนโด แล้วหญิงสาวก็ต้องยิ้มออกมา เมื่อเห็นว่าใครกันที่โทรมา
“สวัสดีค่ะ”
“เข้าคอนโดหรือยังกันตาดึกแล้วนะ”
“ค่ะฉันกำลังเข้ามาถึงข้างในแล้วค่ะ”
“.............” ต่างคนก็ต่างเงียบฟังเสียงหายใจของกันและกันเพราะไม่รู้จะพูดอะไรออกมาเป็นนานกว่าที่วนาวินจะเอ่ยถามเธอ
“สนุกไหมกันตาวันนี้”
“สนุกค่ะ คุณล่ะคะสนุกไหม”
“อึ่ม...พรุ่งนี้จะไปรับที่คอนโดนะคุณไปทำงานกี่โมง”
“รบกวนคุณเปล่าๆ ฉันไปเองก็ได้ค่ะ” เธอตอบออกมาอย่างเกรงใจ
“คุณไปกี่โมง” เขาถามย้ำด้วยน้ำเสียงเรียบๆ กันตาย่นจมูกใส่โทรศัพท์
“ประมาณสามโมงเช้าค่ะ”
“ผมจะไปรับ...ตอนนี้คุณถึงห้องหรือยัง”
“ถึงแล้วค่ะ...คุณล่ะถึงไหนแล้ว ขับรถดีๆ นะคะ”
“ครับ...พรุ่งนี้พบกันนะครับ” เขาวางสายไปแล้วกันตายังยืนยิ้มอยู่อย่างนั้น ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าทั้งเขาและเธอจะสนิทกันเร็วขนาดนี้
“คุณหนีฉันไม่พ้นหรอกคุณวนาวิน ฉันจะทำให้คุณรักฉันให้ได้ พ่อรูปหล่อ” หญิงสาวล้มตัวลงนอนบนเตียงแล้วยิ้มอยู่คนเดียว
- ผู้เขียน
