ตอนที่ 4 พ่อไมโครเวฟ
1709 คำ
รถเก๋งสีดำเลี้ยวเข้ามาจอดหน้าร้านอาหารทะเลแหล่งเลื่องชื่อของจังหวัดชลบุรีที่ตั้งเรียงรายอยู่ริมถนนซึ่งมีให้เลือกสรรตามใจชอบ อยู่ที่ลูกค้าว่าจะเน้นปิ้งย่างหรือกับข้าวรสเด็ด
“ร้านนี้เหรอคะ”
ชิชามองร้านอาหารตรงหน้าที่มีลักษณะเป็นเพิงไม้เปิดโล่งขนาดใหญ่ ด้านในแม้จะมีโต๊ะมากมายแต่ก็คลาคล้ำไปด้วยผู้คนแม้จะไม่ใช่วันหยุดก็ตาม
“ร้านเด็ดของที่บ้านพี่เอง แม่กับน้องสาวพี่ชอบมาทานร้านนี้มาก”
ปณภัทรหันมายิ้มให้เป็นการยืนยัน เมื่อเห็นแบบนั้นชิชาจึงเปิดประตูรถก้าวเท้าลงไปก่อนปณภัทร ไอจากทะเลพัดผ่านใบหน้างามแค่ได้สูดกลิ่นอายที่คิดถึงชิชาก็รู้สึกสดชื่นแล้ว
“ไม่ได้มาทะเลนานแค่ไหนแล้วนะ”
หญิงสาวพึมพำกับตัวเองเบาๆ พลางบิดตัวเล็กน้อยแก้ปวดเมื่อยหลังจากที่นั่งบนรถติดต่อกันมาหลายชั่วโมง
“คนเยอะไปหน่อย ชิชาหิวหรือเปล่า”
ปณภัทรเหลือบมองหญิงสาว วันนี้ชิชาแต่งตัวสบายๆ เสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนแค่ศอกสอดชายเสื้อไว้ในกางเกงยีนสีซีดพอดีตัวและรองเท้าผ้าใบสีดำ ผมที่เคยยาวสยายถูกขมวดไว้เป็นปมตรงกลางศีรษะ
“นิดหน่อยค่ะ แต่เพื่อของอร่อยชิชาทนได้ค่ะ”
หญิงสาวยิ้มกว้างว่าเธอรอได้จริงๆ
ปณภัทรกลั้วยิ้มก่อนจะเดินไปรับบัตรคิว โชคดีที่ว่ามาแค่สองคนจึงมีโต๊ะริมสุดติดทะเลว่างสำหรับสองที่นั่งพอดีจึงไม่ต้องรอนาน ที่ร้านจัดโต๊ะไว้สำหรับคนมาเป็นคู่และครอบครัวหรือกลุ่มขนาดใหญ่
พนักงานเดินนำทั้งสองไปที่โต๊ะพร้อมกับยื่นรายการอาหารให้ทั้งสองหนุ่มสาวเลือก
“เมนูแนะนำมียำสามไข่ หมึกแดดเดียวทอดและต้มยำรวมมิตรทะเลค่ะ”
“ชิชาอยากทานอะไรเลือกเลย”
ปณภัทรให้เกียรติหญิงสาวเป็นคนเลือกก่อน
“พี่บอมจัดมาเลยค่ะ ชิชาขอดูเมนูก่อนค่ะ”
“งั้นเอาเมนูแนะนำเอามาทั้งสามอย่างเลยครับ แล้วก็เพิ่มทอดมันกุ้งด้วยครับ”
“ขอเพิ่มเป็นออส่วนค่ะ แล้วก็ข้าวเปล่าสองที่ค่ะ”
หญิงสาวรีบสั่งเพื่อไม่ให้เป็นการน้อยหน้า
“รับน้ำอะไรดีคะ มีน้ำเปล่า น้ำอัดลมและน้ำมะพร้าวค่ะ”
“น้ำมะพร้าวค่ะ”
“น้ำมะพร้าวสองเลยครับ”
พนักงานรับรายการอาหารก่อนจะเดินหายเข้าไปในครัว
“ร้อนไปหน่อยแต่ก็อากาศดีนะคะ”
ชิชามองออกไปยังผืนทะเลกว้าง ขณะเป็นเวลาบ่ายคล้อยจึงมีแสงระยิบระยับจากแสงแดดที่ตกกระทบผืนน้ำทอประกายจนหญิงสาวต้องหยีตามอง
“ชายทะเลก็แบบนี้แหละ ถึงจะเหนียวตัวไปหน่อยแต่พี่ก็ชอบนะ”
ชายหนุ่มทอดสายตามองตามหญิงสาวออกไปยังท้องทะเลกว้าง
“รับสร้อยเปลือกหอยไหมคะ หนูร้อยเองค่ะ”
เด็กหญิงตัวน้อยวัยไม่เกินสิบขวบถือตะกร้าใส่สร้อยที่ทำมาจากเปลือกหอยนานาชนิด
“หนูร้อยเองเหรอครับ…งั้นเลือกให้พี่เส้นหนึ่งสิ เอาที่หนูคิดว่าเหมาะกับพี่ผู้หญิงคนนี้”
ปณภัทรพเยิดหน้าไปทางชิชาพร้อมกับยักคิ้วให้เธอ
“พี่บอมค่ะ”
หญิงสาวร้องออกมาด้วยความตกใจ…นี่เขาคิดจะทำอะไรกันแน่ หัวใจของเธอกำลังปั่นป่วนทั้งที่ไม่เคยรู้สึกกับปณภัทรมากขนาดนี้มาก่อน การที่ชายหนุ่มซื้อเครื่องประดับให้หญิงสาว…เขาไม่รู้หรือไงกันว่ามันจะทำให้เธอจำเขาไม่ลืม
…พี่บอมมีแฟนแล้วนะ…
เธอพยายามบอกกับตัวเองแบบนั้น
…และเธอเองก็ยังไม่ลืมแฟนเก่าเสียหน่อย….
“เอาน่า ช่วยน้องเขาซื้อหน่อย ของเล็กๆ น้อยๆ”
ปณภัทรรู้ว่าชิชากำลังคิดอะไรอยู่และเพื่อเป็นการบีบให้ชิชารับของทางอ้อม เขาจึงส่งรอยยิ้มกว้างเพื่อเป็นการบอกว่าเขาไม่ได้คิดอะไรไปมากกว่าการที่อยากจะช่วยอุดหนุนแม่ค้าตัวน้อยก็เท่านั้นเอง
เด็กหญิงเลือกสร้อยที่ร้อยมาจากเปลือกหอยสีขาวขนาดเล็กเรียงต่อกันพร้อมกับจี้เปลือกหอยรูปหัวใจส่งให้ชายหนุ่ม
“ห้าสิบบาทค่ะ”
ปณภัทรจ่ายเงินให้แม่ค้าตัวน้อย ก่อนจะยื่นสร้อยให้หญิงสาวตรงหน้า
“ขอบคุณนะคะ”
ชิชารับสร้อยเปลือกหอยมาด้วยหัวใจที่สั่นระรัว แม้ตะขอจะใส่ยากไปสักนิดแต่เธอก็เต็มใจที่จะใส่มัน
“เหมาะกับชิชาเลย”
ปณภัทรฉีกยิ้มกว้าง ผิวขาวๆ กับช่วงคอเรียวระหงของชิชาช่วยส่งให้สร้อยราคาถูกดูมีมูลค่ายิ่งขึ้น เหมือนกับตัวของเขาที่เวลาอยู่กับชิชาแล้วกลายเป็นคนมีค่าในสายตาของเธอ
“ทำไมพี่บอมถึงมาทำงานนี้ล่ะคะ”
หญิงสาวหาเรื่องชวนคุยแก้เขิน…ยิ่งปณภัทรจ้องเธอก็ยิ่งทำตัวไม่ถูก
แม้จะทำงานอยู่ที่บริษัทเดียวกันแต่ก็ไม่ค่อยได้คุยกันสักเท่าไร เนื่องจากปณภัทรต้องออกไปพบลูกค้าแทบจะทุกวัน
“อืม พี่อยากเก่งเหมือนพี่กรณ์ แกก็เริ่มจากเป็นเซลล์นี่แหละ พอมีลูกค้าในมือพี่กรณ์ก็ออกมาเปิดบริษัทเองภายในเวลาไม่กี่ปีบริษัทของพี่กรณ์ก็ติดอันดับต้นๆ ของประเทศ”
ปณภัทรเอ่ยด้วยน้ำเสียงชื่นชมและอดที่จะยอมรับไม่ได้ว่าสักวันหนึ่งเขาอยากจะเป็นเจ้าของบริษัทรับเหมาก่อสร้างเหมือนที่พี่กรณ์เจ้าของบริษัทที่เขากำลังทำงานอยู่ในตอนนี้
“ชิชาเชื่อว่าพี่บอมทำได้ค่ะ”
“พี่ก็ว่างั้นแหละ ฮ่าๆ”
แล้วทั้งสองก็หัวเราะพร้อมกันให้กับคำพูดที่ไม่คิดจะถ่อมตัวเลยของปณภัทร
“ชิชาเป็นกำลังใจให้นะคะ”
“ขอบคุณครับ…ดึงเข้าดราม่าเฉย”
ชิชาได้แต่ส่ายหน้ายิ้มๆ แต่แค่ได้เห็นแววตามุ่งมั่นของปณภัทรเธอก็เชื่อสนิทใจเลยว่าชายหนุ่มจะทำความฝันนั่นได้สำเร็จและยิ่งเมื่อปณภัทรจบมาจากคณะวิศวกรรมโยธา จึงไม่ใช่เรื่องยากจนเกินไปสำหรับชายหนุ่มและเขาเองก็คงจะมีเพื่อนอยู่ในสายงานนี้อีกพอสมควร จึงพอจะช่วยเกื้อหนุนกันได้บ้าง
ครืด ครืด
เสียงโทรศัพท์ของชายหนุ่มดังขึ้น เมื่อเห็นว่าใครโทรมาปณภัทรก็คว่ำโทรศัพท์ลงกับโต๊ะในทันที
“ไม่รับเหรอคะ”
ชิชาที่พอจะรู้ว่าใครโทรมาแต่ที่ทำให้เธอประหลาดใจคือปณภัทรเลือกที่จะไม่รับสายของแฟนสาว…อย่างนั้นเหรอ
“พี่เลิกกับเขาแล้วนะ”
ปณภัทรเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบเป็นปกติ ในแววตาของเขาฉายแววความเศร้าเพียงชั่วครู่ก่อนที่มันจะเลือนหายไป
“นานแค่ไหนแล้วคะ”
“ก่อนที่ชิชาจะเลิกกับแฟน”
“ทำไมชิชาไม่เคยรู้เลยคะ”
“เรื่องของพี่ก็ไม่ได้สำคัญอะไร พี่เห็นชิชากำลังเสียใจเลยไม่อยากเพิ่มเรื่องเครียดให้ชิชาอีก”
…อย่างนั้นเหรอ พี่บอมยอมรับฟังปัญหาของเธอทั้งที่เขาก็เจอปัญหาหนักไม่แพ้กันเนี่ยนะ…
“พี่บอมเสียใจไหม”
“ก็นิดหน่อย จริงๆ เขาก็กลับมาขอคืนดีทั้งที่ทิ้งพี่ไปมีคนอื่น”
“แล้วพี่บอมไม่อยากกลับไปเหรอคะ”
“ไม่รู้สิ พี่รู้แค่ว่าพี่ก็แค่เสียคนที่เขาไม่ได้รักพี่ไป”
“… แต่เขาต้องเสียคนที่รักเขาไป…”
ชิชาจำประโยคปลอบโยนจากปณภัทรได้ดี
“ก็อย่างที่พี่เคยบอกชิชาว่าใครๆ ก็เคยอกหักกันทั้งนั้น ไม่ใช่แค่ ชิชาคนเดียวหรอกที่ต้องเสียใจ”
“พี่บอมปลอบชิชาทั้งที่พี่ก็กำลังอกหักเนี่ยนะ…สุดยอดเลยค่ะ”
หญิงสาวชูนิ้วโป้งทั้งสองข้างให้ชายหนุ่มแล้วหัวเราะออกมา ถ้านึกย้อนกลับไปเธอถูกอกหักตั้งแต่สองเดือนที่แล้วถ้าอย่างนั้นพี่บอม ของเธอก็โสดมาสองเดือนแล้วสิ
…พี่บอมโสดอย่างนั้นเหรอ แล้วหัวใจของเธอจะเต้นแรงทำไมกัน…
ชิชายกมือขึ้นมาทาบบนหน้าอกด้านซ้ายตรงตำแหน่งของหัวใจแล้วอมยิ้มออกมา
…นี่เธอกำลังดีใจอย่างนั้นเหรอ…
“ชิชาเป็นอะไรหรือเปล่า”
“ดีใจค่ะ เอ่อ ดีใจที่อาหารมาแล้วค่ะ”
หญิงสาวรีบเปลี่ยนเรื่องได้ทันเมื่ออาหารถูกยกมาเสิร์ฟพอดี กลิ่นหอมของต้มยำรวมมิตรทะเลส่งกลิ่นเรียกน้ำย่อยได้เป็นอย่างดี จนหญิงสาวต้องลอบกลืนน้ำลายดังอึก
“ชิชาหิวเหรอ”
“มากค่ะ”
หญิงสาวตอบรับโดยไม่มีท่าทีเขินอาย ครั้งเมื่อออกไปหาลูกค้ากับปณภัทรเป็นครั้งแรก เธอก็นั่งตัวตรง เกร็งจนปณภัทรต้องบอกว่า…
‘ชิว ทำตัวตามสบาย เราอายุใกล้กันไม่ต้องเกร็ง’
‘พี่บอมอายุเท่าไรเหรอคะ’
‘ยี่สิบหก ชิชาล่ะ’
‘ยี่สิบสี่ค่ะ’
จากวันนั้นจนถึงวันนี้ก็ผ่านมาจะสองปีแล้ว สองปีที่ชิชารู้จัก ปณภัทรมาเขาเป็นผู้ชายแสนดี อบอุ่นและช่างเจรจา เวลาที่เธอมีเรื่องเครียดปณภัทรมักจะคอยให้กำลังใจเธอเสมอ เขาเป็นทั้งที่ปรึกษาเรื่องงาน ครอบครัวและเรื่องของหัวใจ
‘ผู้ชายไม่ได้มีคนเดียวบนโลก ชิชายังมีโอกาสได้เจอคนอีกเยอะ คนนู้นไม่ดีเดี๋ยวก็มีคนนี้เข้ามา’
‘เรื่องงานปรึกษาพี่ได้’
‘อยากลดน้ำหนักต้องไม่กินของทอด ของมัน แต่ถ้าอยากกินไอศกรีมเดี๋ยวพี่ไปกินด้วย’
ประโยคเหล่านี้ชิชายังจำได้ขึ้นใจ ผู้ชายที่พาเธอเข้าฟิตเนส ผู้ชายที่ชวนเธอเข้าคอร์สปั่นจักรยาน ผู้ชายที่พาเธอแพลงค์ ผู้ชายที่ตามเธอเข้าโยคะ ผู้ชายที่ชมว่าเธอตัวอ่อนเมื่อเธอเล่นพิลาทิส ผู้ชายที่ยอมนั่งทานไอศกรีมกับเธอทั้งที่เขากำลังควบคุมอาหาร ผู้ชายแสนดีที่ชื่อ ‘ปณภัทร’
- ผู้เขียน
