สเนควางผมลงบนเตียงหลังจากขึ้นห้องมาแล้ว ภาพของเด็กคนนั้นยังติดตาและฝังอยู่ในหัวผมไม่หาย ผมร้องไห้ไม่หยุดทั้งกลัว รู้สึกผิดแต่ผมก็ทิ้งความขยะแขยงที่ชวนอ้วกไม่ได้เหมือนกัน ผมดึงผ้าห่มมาซับน้ำตาตัวเองก่อนก้มมองท้องที่นูนป่อง ข้างในไข่ที่เหลือก็เป็นแบบเดียวกันงั้นหรอ?
"เจ้าไม่ต้องร้อง เจ้าไม่ได้ผิดอะไร มันอ่อนแอเพราะตัวมันเอง"
ผมมองหน้าสเนคด้วยสายตาไม่อยากจะเชื่อ ที่ไข่ใบนั้นแตกก็เป็นเพราะพวกเราทำกันบ่อยๆไม่ใช่หรอ? แล้วที่สำคัญคือไข่สองใบหลังคือไข่ที่เขาอัดเข้ามาใหม่ ถ้ามันจะโตเท่าสามใบแรกไม่ทัน มันก็ไม่ใช่ความผิดของเด็กนี่
"คุณมันใจร้ายที่สุดเลย ฮึก ไม่ได้ยินเสียงเขาหรือไง! ไม่เห็นหรอว่าเขายื่นแขนมาหาผม!"
จากตอนแรกที่แทนตัวด้วยชื่อ ตอนนี้ผมกลับมาแทนตัวด้วยคำเดิม สเนคถอนหายใจแล้วมองหน้าด้วยสายตาเรียบนิ่ง
"เจ้าคิดว่ามหาสมุทรมันเล็กหรือไง? คิดว่ามันสวยเหมือนในภาพที่มนุษย์อย่างเจ้าเห็นหรือไง
