"ไปกับข้าเถอะนะ ลูกและข้าต้องการเจ้า"
น้ำเสียงของสเนคไม่ได้บ่งบอกว่าต้องการผมเลย น้ำเสียงที่แข็งกระด้างและไร้ความรู้สึกแบบนี้น่ะ ไปพูดกับหมา หมามันยังรู้เลยว่าจิตใจคนพูดมันเป็นยังไง
"ผมต้องไปป้อนข้าวลูก ขอตัว"
ผมเดินผ่านเขาแล้วออกจากห้องครัวตรงมาที่ห้องใต้บันได้แต่ถึงอย่างนั้นผมก็รับรู้ว่าเขาเดินตามผมมา ผมไม่รู้นะว่าลูกๆจะชินกับสเนคหรือเปล่า ตลอดเวลาที่ผมเลี้ยงลูกมา พวกเขาไม่เคยเห็นหน้าตาพ่อเลยสักครั้ง เพราะผมบอกแล้วว่าผมจะเลี้ยงคนเดียวไงครับ ผมเลยกันเขาออกจากลูกแล้วพอผมเปิดประตูย่อตัวเดินเข้าไป สเนคตามเข้ามาและทันทีที่ลูกๆเห็นสเนค เด็กๆทั้งสี่รีบเลื้อยเข้ามาหาผม ผมมองลูกๆที่ยืนเรียงสี่หน้ากระดานกั้นกลางระหว่างผมกับสเนค ลูกๆขู่ใส่เขา ลิ้นแลบออกมาทุกเสียววิพร้อมเสียงขู่ฟ่อๆที่ฟังแล้วไม่ไ้ดน่ากลัวเลย เขี้ยวล็กๆแยกใส่ ผมมองด้วยความเอ็นดูทว่า
"สเนค!"
คนเป็นพ่อกลับกลายเป็นงูสีดำสลับขาวเต็ม
