สิบเจ็ด
ลักขื่อเปลี่ยนเสา (3)
เฟิงอวิ๋นรู้สึกไม่ถูกต้อง เมื่อรถม้าถูกพาออกจากเมืองมานานเกินไป ราวกับว่าไม่ได้เดินทางไปยังผาอาลัย
สงสัยได้ไม่นาน นางก็รู้สึกว่ารถม้าหยุดชะงักกลางทุ่งหญ้า ทั้งยังได้ยินเสียงสวบสาบบนหญ้า ก่อนที่ประตูรถม้าจะเปิดออก เผยให้เห็นใบหน้าของเสินน่ง
นางเข้าใจในทันที เนี่ยฟงไม่เคยเห็นเสินน่ง จึงไม่ได้เอะใจว่าเขาคือองค์ชายสามนั่นเอง
“เฟิงอวิ๋น…เจ้าคงไม่คิดหรอกนะว่า ข้าจะเดินไปให้ผู้อื่นจับกุม”
เฟิงอวิ๋นสบตาหลี่ซุนหลงนิ่ง คาดไม่ถึงว่าเขาจะวางแผนล่อคนเช่นนี้
ยิ่งเห็นอีกฝ่ายมีสีหน้าตื่นตะลึง ดวงตาคมกริบของหลี่ซุนหลงก็สั่นระริก “เจ้าคงไม่คิดว่าคนเช่นข้าจะเลี้ยงคนปากพล่อยไว้ในบ้านกระมัง”
นางถูกหลอก!
เฟิงอวิ๋นแม้จะเจ็บใจแต่ก็ทำอะไรไม่ได้ ยิ่งนางขยับตัวก็ยิ่งเจ็บแสบที่แขนทั้งสองข้าง ใบหน้าของนางเหยเกเล็กน้อยเมื่อสาวใช้ด้านข้างดึงแขนนางไว้
แม้หลี่ซุนหลงจะเห็นอาการผิด
