“คนอย่างเธอ สำนึกกับการกระทำตัวเองไม่ได้เลยสินะ!” เสียงเย็นยะเยือกดังขึ้น ขณะพูดแรงที่ฝ่ามือก็หนักขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้
“อึก! จะ...เจ็บ” เสียงติดขัดดังขึ้น พยายามดึงมือเขาออกจากคอตัวเองอย่างยากลำบาก แต่อีกฝ่ายก็ไม่ปล่อย
แน่ล่ะ พอเขาได้พูดถึงเรื่องกระทบจิตใจหรือความรู้สึก นิสัยเขาก็ไม่เคยควบคุมหรือยับยั้งตัวเองได้ง่ายๆ เลย
เพียงแต่สิ่งเดียวที่พลับพลึงคิดผิด คือการสำนึกที่เขาเอ่ยถึง
มันตรงข้ามกับเหตุการณ์ที่เธอเข้าใจ
“พี่...เว” เสียงแผ่วเบาเรียกอีกฝ่ายขึ้น ดวงตาหวานคลอน้ำตา มองสบกับเขาอย่างอ่อนแอออดอ้อน สายตาที่เธอรู้ว่าควรใช้ยังไง ตอนไหน เมื่อไหร่
“หึ!” เวกัสแค่นเสียงพร้อมกับฝ่ามือใหญ่ที่สั่นขึ้นเหมือนอยากบีบลงหนักกว่าเดิม แต่สุดท้ายก็สะบัดมือออกจากคอเล็กที่ขึ้นสีแดง
“แค่กๆๆ” พลับพลึงไอสำลักอากาศทันทีที่เป็นอิสระ ลูบคลำลำคอของตัวเองด้วยความเจ็บ
ครืด! เสียงเก้าอี้ลากพื้นอย่างแรงเมื่อ
