CHAPTER 4
1309 คำ
CHAPTER 4
“เออๆ ก็ได้อาบแล้วรีบกลับเลย”
30 นาทีต่อมา
เสียงน้ำตกยังพื้นห้องน้ำดังเรื่อยๆ ไม่มีท่าทีว่าจะหยุดยั้งสักนิดเดียวและฉันก็ยังนั่งจมปลักอยู่บนฟูกของตัวเองโดยไม่ได้ก้าวเท้าไปไหนด้วยอารมณ์ที่พยายามอดกลั้นเต็มเปี่ยม
การกำหนดลมหายใจเข้าออกให้สม่ำเสมอเพื่อตัวเองไม่ให้เข้าไปกระชากตัวการในห้องน้ำออกมาสับเป็นชิ้นๆ แต่ถ้าเกิดไอ้กุนยังลีลาชักช้ามันก็ไม่แน่เพราะสิ่งที่ฉันพยายามสร้างขึ้นมามันก็มีโอกาสทำลายได้สูงอีกเช่นกันแล้วตอนนี้ฝ่ามือสวยก็จัดการจิกลงไปยังฟูกเพื่อบรรเทาอาการโกรธทั้งหมดที่มันเริ่มก่อตัวสูงขึ้นเรื่อยๆ
หนึ่ง เย็นระดับหนึ่งไอ้ปลาจำไว้ๆ
สอง เย็นระดับเปิดพัดลมเบอร์แรงสุดไอ้ปลาจำไว้ๆ
สาม เย็นระดับสายลมหนาวประมาณเก้าองศาไอ้ปลาจำไว้ๆ
สี่ เย็นไม่ไหวแล้วโว้ยยย!
ทุกอย่างมันถึงจุดจบแล้วก็อิ่มตัวมามากเกินไปถึงเวลาของความร้อนเข้าครอบงำตัวของฉันอีกครั้งหนึ่งซึ่งไม่รู้ว่าผลมันจะออกมาเป็นอย่างไร
“บอกไว้ก่อนว่าอย่าถ่วงเวลาไม่งั้นฉันจับแกไปถ่วงน้ำแน่ไอ้กุน!”
ฉันตะโกนสุดและมั่นใจว่าคนที่อยู่ในห้องน้ำต้องได้ยินแน่แต่ถ้าไม่แสดงว่าอาการหูหนวกเริ่มเข้ามาเยือนสมควรไปตรวจดู
“...”
ตั้งแต่เข้ามาในห้องตัวเองโดยมีอีกคนตามมาด้วยความระแวงก็เกิดขึ้นทุกครั้งที่คิดวนเวียนเหตุการณ์ในรถก่อนหน้ายังติดจอสายตาของฉันทั้งลมหายใจการกระทำพวกนั้นบอกเลยว่าถ้าเกิดไอ้กุนเอาจริงขึ้นมาฉันก็ตกที่นั่งลำบาก
แรงผู้หญิงกับแรงผู้ชายมันต่างกันนะไม่ใช่ต่างธรรมดาเสียด้วยสิความเสียเปรียบตกลงมายังฉันแบบเต็มๆ แน่อีกอย่างความมั่นใจความกล้าหาญบ้าๆ บอๆ มันเป็นเพียงแค่ภาพลวงตาที่ฉันสร้างขึ้นเท่านั้นซึ่งเหตุผลก็เพื่อหลีกเลี่ยงกับอะไรบางสิ่งบางอย่าง
“ฉันให้เวลาอีกสองนาทีถ้าไม่ออกมาได้เห็นดีแน่!”
เมื่อเห็นว่าได้ความเงียบเป็นการตอบรับฉันก็ยิ่งแน่ใจความโดนไอ้กุนเล่นตุกติกเสียแล้ว ไอ้นี่มันมีหลายรูปแบบในตัวเองโดยเฉพาะด้านความเจ้าเล่ห์ความตอแหลแพรวพราวยิ่งกว่าแสงของเพชรซะอีกยังไงก็ต้องตามให้ทันการไม่อย่างงั้นได้เป็นเหยื่อของไอ้กุนเป็นแน่
“ได้... จะเล่นกับฉันใช่ไหมไอ้กุนอย่ามาโอดอวยทีหลังก็แล้วกัน”
เสียงเล็ดลอดไรฟันโทนต่ำพูดกับตัวเองเบาๆราวกับคิดอะไรดีๆ ออกแล้ว
ต้องหาอาวุธ ฉันต้องหามันเอาไว้ข้างกาย
สายตาสวยมองไปรอบๆ ห้องด้วยความตั้งใจเพราะอย่างน้อยอาวุธที่จะใช้ได้ต้องมีขนาดพอมือจับถนัดไม่ว่าจะเหวี่ยงไปทางซ้ายทางด้านขวาแม้กระทั่งทางด้านหน้าหรือด้านหลังและในเวลานี้ฉันก็คิดออกเป็นที่เรียบร้อยรับรองว่าสิ่งๆ นี้สามารถเป็นอาวุธชั้นดีนิยมเห็นในละครอีก
“ไม้เบสบอลในตู้เสื้อผ้า...”
ร่างเล็กลุกขึ้นจากฟูกก้าวเท้าตรงมารื้อค้นตู้เสื้อผ้าถัดจากเตียงเพียงนิดเดียวเพราะจำได้แม่นยำว่าก่อนเข้ามาอยู่หอได้เอาไม้เบสบอลไว้ในตู้เสื้อผ้าทำให้ไม่ทันสังเกตคนตัวใหญ่ที่พึ่งออกมาจากห้องน้ำด้วยสภาพเปลือยแผ่นอกขาวเนียนสวยแต่ยังสวมกางเกงยีนตัวเดิมเข้ามาหยุดด้านหลังของเธอพลางสังเกตการกระทำทุกๆ อย่างด้วยความตั้งใจ
การรื้อค้นตู้เสื้อผ้ายังดำเนินต่อไปเรื่อยก็เพราะเสื้อผ้าฉันมันเยอะเกินความจำเป็นไปเดินเล่นห้างทีหนึ่งก็ได้มาติดไม้ติดมือบ้างถึงจะไม่ได้ใส่ก็ขอให้มีติดตู้เอาไว้มันก็ไม่เสียหาย นี่คือคติของผู้หญิงยุคนี้ถือว่าเป็นเรื่องธรรมดาที่หลายคนควรทำความเข้าใจทว่าราคาเสื้อผ้าฉันมันไม่ได้แพงนะ
“ทำอะไร?” ร่างกายฉันชะงักไปทันทีเมื่อมีเสียงทุ้มถามขึ้นอีกทั้งยังมีน้ำเม็ดเล็กๆ กระเด็นเข้ามาถูกผิวหนังจึงรีบหันตัวไปมองก็พบว่าไอ้กุนยืนค้ำหัวตัวเองห่างกันแค่ก้าวเดียว มือใหญ่ขาวยังยีผมยิกๆ ด้วยผ้าขนหนูผืนเล็กสีฟ้าอ่อนลายโดเรม่อนการ์ตูนตัวโปรดของฉัน “กำลังจัดเสื้อผ้าใหม่เหรอ?”
“ไม่ใช่” การปฏิเสธหนักแน่เกิดขึ้นทันที
“ทำไมต้องตะคอกเสียงวะ?” ไอ้กุนถามฉันด้วยอารมณ์หงุดหงิดนิดๆ
“แล้วทำไมแกถึงหน้าด้านเอาผ้าขนหนูฉันมาใช้แบบนี้!” มันเป็นผ้าขนหนูที่ฉันใช้เป็นประจำทุกวันอีกอย่างก็เป็นของส่วนตัวใช้ร่วมกับใครได้ที่ไหน “ไอ้กุน...”
“ทำไมจะใช้ไม่ได้”
ว่าแล้วการกระทำของคนตรงหน้าก็หยุดการยีหัวก่อนที่จะใช้สายตาจับจ้องฉันราวกับอยากฉีกกระชากให้ร่างกายออกจากกันเป็นชิ้นๆ จากนั้นการก้าวเดินตรงมาจนเกือบประชิดตัวฉัน ไอ้กุนนั่งลงตรงหน้าด้วยท่าทางไม่ค่อยหน้าว่างใจเท่าไหร่นักทว่าเมื่อฉันพยายามที่จะลุกขึ้นมือใหญ่ก็จับข้อเท้าเอาไว้เสมือนไม่อยากให้ลุก
“แกจะทำอะไรปล่อยนะไอ้กุน!” ฉันรู้ตัวดีว่าตอนนี้เริ่มกังวลมากควบคุมสติไม่ค่อยอยู่แต่ก็ยังพลางสติคิดหาวิธีจัดการคนตัวใหญ่ตรงหน้า “อาบน้ำเสร็จก็ออกไปได้แล้ว”
ท่าทีไอ้กุนไม่ฟังฉันเลยมันขยับตัวแทรกเข้ามาอยู่กลางขาฉันโดยที่สองมือยังคงจับเคลื่อนจับล็อคตรงขาทั้งสองข้างของฉัน ท่ามกลางกองเสื้อผ้าฉันก็เลยคว้าพวกมันเหวี่ยงไปกระทบตัวไอ้กุนอย่างบ้าคลั่งไม่สนว่าห้องจะลกกระจายมากกว่าเดิมแค่ไหนในเมื่อตอนนี้สิ่งที่ควรจัดการก็คือคนตรงหน้า
“หยุดปลา!”
“ไม่ ออกไปจากตัวฉันเดี๋ยวนี้ไอ้กุน!” สุดท้ายด้วยความเร็วมือใหญ่ของไอ้กุนก็เข้ามาจัดการเปลี่ยนจากล็อดขามาเป็นล็อคมือฉันได้สำเร็จส่วนขาก็มีลำตัวของมันแทรกไว้เหมือนเดิม “อย่าคิดทำอะไรเด็ดขาด”
“บอกมาก่อนสิทำไมถึงใช้ไม่ได้?”
“มันเป็นของส่วนตัวใครเขาใช้ร่วมกัน”
“หึ”
คำนี้ฉันได้ยินบ่อยที่สุดไม่รู้ว่าเป็นคำที่เท่าไหร่ของวันแล้วขณะนี้ตัวฉันเข้าประชิดกับลำตัวเย็นๆ ของมันเรื่อยๆ จนปราศจากช่องว่างมือหนึ่งที่ได้อิสระฉันจึงใช้ขวางดันตรงหน้าอกขาวๆ ของมันเอาไว้ซึ่งวางตรงรอยสักรูปขนนกพอดีส่วนอีกมือหนึ่งก็ยังถูกจับไว้อยู่
“ออกไป ฉันบอกให้ขยับตัวแกออกไปจะกระชับรัดเพื่อ?” ด้วยความไม่พอใจหน่วงๆ ฉันจึงตวัดสายตาสบกับนัยน์ตาสีนิลสวยของคนตัวใหญ่ตรงหน้า “ออกไปไอ้กุนอย่าคิดลามก”
“ไม่ได้คิดลามกแต่คิดว่าฉันก็เคยใช้ของส่วนตัวพวกนี้มาก่อนไม่ใช่ทำไมต้องหวง”
ถามมาได้ทำไมต้องหวงมันเป็นของใช้ของฉันธรรมดาก็ต้องหวงเปล่าวะ
“นั้นมันเมื่อก่อนไม่ใช่ตอนนี้!”
เป็นการเถียงทันควันโดยไม่ปล่อยให้มีช่องว่าง
“แล้วตอนนี้มันเป็นยังไงในเมื่อเธอก็เห็นอยู่ตำตาว่าฉันใช้ผ้าขนหนูร่วมกันกับเธอไปแล้ว?”
“ช่างเถอะใช้ไปก็เอาไปด้วยเลย” ยังไงก็ซื้อใหม่ก็ได้แค่เสียเงินไม่กี่บาท
“ไม่” เสียงทุ้มปฏิเสธ “เพราะฉันอยากให้เธอใช้ผ้าเช็ดตัวผืนนี้ร่วมกันกับตัวเอง”
- ผู้เขียน
