EP.6 ความทรงจำใหม่
1671 คำ
เสียงน้ำในห้องน้ำค่อยๆ เงียบลง ประตูไม้สีเข้มถูกเปิดออกเบา ๆ กลิ่นสบู่หอมอ่อน ๆ ลอยคลุ้งออกมากับไออุ่น พายเดินออกมาพร้อมผ้าขนหนูพันรอบตัว ร่างเล็กยังมีหยดน้ำเกาะตามผิวขาว เทมที่ยังนั่งพิงหัวเตียงอยู่ ดวงตาคมเข้มมองตามร่างเล็กที่เดินออกมาอย่างไม่ละสายตา แววตานั้นทำเอาหัวใจพายสะท้านวาบทันที
“มองอะไรคะ” เธอถามเสียงเบา ก้มหน้าหลบสายตาคมนั้น ใจเต้นแรงจนแทบจะได้ยิน
เทมลุกขึ้นช้าๆ เดินเข้ามาใกล้จนร่างเล็กต้องถอยหลังไปชนกำแพง เขายกมือขึ้นเกลี่ยเส้นผมที่เปียกน้ำออกจากแก้มใส ปลายนิ้วร้อนวาบลากผ่านผิวอย่างแผ่วเบา
“วันนี้พี่จะให้เธอพักก่อน” เสียงทุ้มพร่าเอ่ยใกล้จนลมหายใจอุ่นกระทบแก้ม
“แต่ถ้าดื้อเมื่อไร…เธอไม่ได้ออกจากห้องแน่”
คำพูดนั้นทำให้หัวใจพายสั่นแรงยิ่งกว่าเดิม ใบหน้าร้อนผ่าวจนแทบลืมวิธีหายใจ พายพยายามเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แต่ก็ต้องหลบตาแทบจะทันทีเมื่อเห็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์บนริมฝีปาก
เทมโน้มตัวลงมาชิดใกล้ แต่ไม่แตะต้องเกินเลย เพียงแค่กดจูบแผ่วเบาที่หน้าผากเธอแล้วกระซิบเสียงต่ำข้างหู
“ไปแต่งตัวเถอะ…พี่จะนั่งรออยู่ตรงนี้”
พายยืนตัวแข็ง มือเล็กกำชายผ้าขนหนูแน่น หัวใจสั่นระรัวเหมือนจะหลุดออกมาจากอก เธอรีบหมุนตัวหลบ เดินไปทางห้องแต่งตัวโดยไม่กล้ามองหน้าเทมอีก เสียงหัวเราะทุ้มต่ำดังตามหลังมาทันที
“ทำไม…แค่นี้ก็หน้าแดงแล้วเหรอ” เทมแกล้งแซว น้ำเสียงเจือขำแต่ก็มีความนุ่มแปลก ๆ แฝงอยู่ในนั้น
“นี่คุณ!” พายหยุดชะงัก ก่อนจะหันกลับมาตาโต
“อย่ามาพูดบ้า ๆ นะ”
“บ้า?” เขาเลิกคิ้ว “เมื่อคืนใครกันแน่ที่เรียกชื่อพี่เสียงสั่นขนาดนั้น”
“พะ...พี่เทม!” เธออ้าปากค้าง ก่อนจะคว้าหมอนข้างบนเตียงขว้างใส่เขาเต็มแรง
“พูดแบบนี้อีกที พายจะกลับเดี๋ยวนี้เลย!”
“กลับเหรอ? ก็บอกแล้วไงว่าถ้ายังดื้อ พี่จะไม่ให้เธอออกจากห้อง” เทมรับหมอนไว้ได้อย่างง่ายดาย มุมปากยกยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ เสียงหัวเราะพร่าต่ำของเขาทำให้หัวใจพายเต้นแรงไม่เป็นจังหวะอีกครั้ง ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นอย่างควบคุมไม่อยู่ พายได้แต่รีบหนีเข้าห้องแต่งตัวไปโดยไม่หันกลับมามอง
“ปากแข็งจริงๆ แต่ก็น่ารักชิบหาย” เทมนั่งมองตามหลังอย่างขำ ๆ ก่อนจะพึมพำเบา ๆ กับตัวเอง
ภายในห้องแต่งตัว พายยืนมองเสื้อผ้าที่กองอยู่บนพื้นอย่างจนใจ เธอไม่มีอะไรจะใส่เลยนอกจากผ้าขนหนูผืนเดียว ประตูห้องถูกเคาะเบา ๆ ก่อนเสียงทุ้มจะดังขึ้นจากด้านนอก
“ในตู้เสื้อผ้าข้างซ้าย มีเสื้อเชิ้ตพี่อยู่สองสามตัว เลือกใส่เอาได้เลย”
พายชะงัก หัวใจเต้นแปลก ๆ กับน้ำเสียงนั้น ทั้งอบอุ่น ทั้งนุ่มนวลจนแทบไม่เหมือนคนเมื่อคืน เธอเปิดตู้ดูตามที่บอก ก็เห็นเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดแขวนเรียงไว้หลายตัว
ไม่นานนัก ร่างเล็กก็เดินออกมาพร้อมเสื้อเชิ้ตของเทมที่ใหญ่เกินตัว แขนเสื้อยาวคลุมมือและชายเสื้อปิดต้นขาเกือบหมด เธอดูทั้งเรียบร้อยและน่ามองจนเทมที่นั่งจิบกาแฟอยู่ที่โซฟา ถึงกับชะงักไปวูบหนึ่ง ก่อนที่เขาจะเอ่ยขึ้น
“รอพี่แป๊ปหนึ่ง ขอเวลาอาบน้ำก่อน เดี๋ยวไปส่ง” เสียงทุ้มเอ่ยขึ้น ขณะที่สายตายังไม่ละจากเธอ
“ไม่ต้องห่วงค่ะ ฉันกลับเองได้” พายหันไปสบตาเขาเล็กน้อย
“บอกให้รอ…ก็รอ” น้ำเสียงนิ่งแต่ชัดเจนจนเธอเงยหน้าขึ้นมอง
“ไม่เป็นไร ฉันเกรงใจ”
“ทำไม กลัวใครเห็นหรือไง” เทมเลิกคิ้วขึ้นนิด ๆ อย่างหงุดหงิด
“เปล่าค่ะ แค่ไม่อยากให้ใครเข้าใจผิด” เธอตอบทั้งที่ไม่กล้าสบตา
“แต่เมื่อคืน พี่ว่าเราผ่านจุดที่เข้าใจผิดไปไกลแล้วนะ” เขายกยิ้มมุมปากอย่างรู้ทัน
“พี่เทม!” พายเงยหน้าขึ้นมาเร็วทันที
“ล้อเล่น” เขาพูดเรียบ ๆ แต่ในแววตากลับมีประกายขำที่แสนจะน่าหมั่นไส้
ไม่นานรถสปอร์ตคันหรูของเทมก็แล่นออกจากคอนโด เสียงเพลงเบา ๆ ดังคลอระหว่างทาง พายนั่งนิ่ง มือกำชายกระโปรงแน่น ส่วนเขาก็เพียงขับไปเงียบ ๆ แต่บางจังหวะก็หันมามองเธอด้วยรอยยิ้มบาง ๆ ที่ทำให้หัวใจเธอสั่นไม่หยุด ไม่นานก็ถึงคอนโดของพายที่อยู่ไม่ไกลจากมหา'ลัยมากนัก รถของเทมเลี้ยวเข้ามาจอดที่ลานหน้าคอนโด
"ขอบคุณที่มาส่ง” พายเปิดประตูเตรียมจะลง แต่เสียงทุ้มต่ำของเทมก็ดังขึ้นก่อน
“พาย”
ร่างเล็กชะงักเล็กน้อย แล้วหันกลับมามอง
เทมเอนตัวเข้ามาเล็กน้อย ริมฝีปากใกล้ใบหูจนลมหายใจร้อนวาบกระทบแก้มเธอ
“อย่าทำหน้าแบบนั้นสิ เดี๋ยวพี่ก็เปลี่ยนใจตามขึ้นไปบนห้องหรอก”
พายหน้าแดงก่ำ หัวใจเต้นโครม ๆ จนแทบลืมหายใจ
“กินซะ...เมื่อคืนพี่ปล่อยข้างใน” เทมยื่นกล่องยาคุมฉุนเฉินให้พาย ที่เขาให้ลูกน้องคนสนิทไปซื้อมาตั้งแต่เมื่อคืน
มือเล็ก ๆ ยื่นมารับกล่องยา
"แต่ถ้าหนูอยากมีเบบี๋แล้ว พี่ก็ไม่ติดนะ" เทมโน้มตัวเข้ามา จมูกโด่งของเขาแทบจะกดลงที่แก้ม
"พี่เทม!! ฝันไปเถอะ!!" พายหน้าแดงจัด รีบเปิดประตูแล้ววิ่งลงจากรถโดยไม่หันกลับไปมองเทมอีกเลย เทมนั่งมองตามพลางหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะพึมพำกับตัวเอง
“น่ารักชะมัด”
ประตูห้องปิดลง พายเดินมาทิ้งตัวลงบนโซฟาในสภาพหมดแรงทั้งกาย ทั้งใจ โทรศัพท์ที่อยู่ในกระเป๋าสะพายตั้งแต่เมื่อคืนสั่นครืดขึ้นทันที หน้าจอสว่างขึ้นพร้อมกับการแจ้งเตือนที่เต็มไปด้วยสายที่ไม่ได้รับ
“มินนี่” โทร 7 สาย
“เฟียสต้า” โทร 5 สาย
“ตายแล้ว…ลืมโทรกลับเลย!” พายเบิกตากว้าง
เธอรีบกดโทรวีดีโอคอลกลับไปหาทันที และไม่ถึงสามวินาที เสียงแหลมของมินนี่ก็ดังลั่นแทบทะลุลำโพง
“ยัยพาย! แกหายไปไหนมาทั้งคืนยะ ฉันจะโทรแจ้งตำรวจอยู่แล้ว!”
“ใจเย็น ๆ ได้ไหมนังมิน ฉันยังอยู่ดี” พายตอบเสียงอ่อน พลางถอนหายใจเฮือกใหญ่
“อยู่ดี? อยู่ดีแล้วทำไมไม่รับโทรศัพท์! หรือว่า..” เสียงของเฟียสต้าที่อยู่สายเดียวกันแทรกขึ้นมาทันที
“อย่าบอกนะว่ามีหนุ่ม ๆ ลากไปกินแล้ว!”
“ไม่มี๊! พูดอะไของพวกแกเนี่ย” พายรีบเถียงเสียงสูงหน้าร้อนผ่าว
“แค่…เอ่อ…อยู่กับคนรู้จักนิดหน่อย”
“คนรู้จัก?” มินนี่ลากเสียงยาว
“ถ้าแค่คนรู้จัก แล้วทำไมแกถึงหน้าแดงตอนพูดขนาดนั้น!! ฉันไม่เชื่อเด็ดขาด!”
“โอ๊ย พวกแกนี่มัน” พายยกมือปิดหน้า ไม่รู้จะเถียงยังไงดี หัวใจยังเต้นไม่เป็นจังหวะเพราะคำพูดของเทมที่ยังวนเวียนในหัว แล้วยังมาเจอเพื่อนซี้ทั้งสองจับผิดอีก
เสียงของเพื่อนทั้งสองดังลั่นปลายสาย มินนี่กับเฟียสต้าคือเพื่อนสนิทตั้งแต่พายเขามาเรียนที่นี่ สองสาวรวย สวย และมั่นใจแบบสุด ๆ ทั้งคู่มักคอยช่วยเหลือพายทุกเรื่อง แต่เธอกลับไม่ค่อยยอมรับน้ำใจเพราะกลัวจะเป็นภาระเพื่อน
“ฉันแค่ไม่อยากให้พวกแกต้องห่วงเกินไป” พายพูดเสียงเบา
“เฮ้อ แกนี่มันดื้อจริง ๆ นะพาย” เฟียสต้าถอนหายใจ เสียงจริงจังขึ้นเล็กน้อย
“แต่โอเค ฉันไม่ซักละ แค่สัญญาว่าแกจะไม่กลับไปหาอีพี่พอลอีกฉันก็พอใจแล้ว”
พายเงียบไปชั่วครู่ ชื่อของผู้ชายคนนั้นทำให้เธอรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างจุกอยู่ในอก
"พอล" รุ่นพี่ปีสี่คณะเดียวกัน หล่อ ดูดี ปากหวาน และรู้จักใช้เสน่ห์กับผู้หญิงแทบทุกคน พายเคยคิดว่าเขาคือรักแรกในมหาวิทยาลัย แต่สุดท้ายเขากลับทรยศเธอ ผู้ชายที่เคยพูดว่าจะรอจนกว่าเธอจะพร้อม กลับไปนอนกับ
"พราวฟ้า" เด็กบริหารปีหนึ่ง ที่ไม่เคยลงรอยกับกลุ่มของพายเลย พราวฟ้าชอบพอลตั้งแต่เข้ามาเรียน แต่พอลกลับไม่สนใจ พอลชอบพายตั้งแต่วันแรกที่เจอในงานวันรับน้องที่คณะ พราวฟ้าคิดว่าถ้าไม่มีพาย พอลก็คงเป็นของเธอไปแล้ว มันเลยทำให้พราวฟ้าเกลียดพายเข้าใส้ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา
“ฉันลืมเขาไปนานแล้วแหละ” พายตอบเรียบ ๆ แต่เสียงกลับสั่นนิด ๆ
“แน่ใจ?” มินนี่แกล้งถาม
“แน่ใจสิ” พายฝืนยิ้ม ก่อนจะเปลี่ยนเรื่อง
"คุณแม่ทั้งสอง พอได้ยังคะ จะสอบสวนอะไรหนูขนาดนี้”
เสียงหัวเราะของทั้งสามดังขึ้นอีกครั้ง พายหัวเราะตาม พลางพิงหัวลงกับพนักโซฟา แต่หัวใจกลับยังเต้นแรงอยู่ไม่หยุด กับภาพเมื่อคืนที่แวบกลับมาไม่ยอมหาย ริมฝีปากที่แนบชิดใบหู เสียงทุ้มพร่าที่กระซิบว่า
“วันนี้พี่จะให้เธอพักก่อน แต่ถ้าดื้อเมื่อไร เธอไม่ได้ออกจากห้องแน่”
พายยกมือขึ้นแตะแก้มตัวเองอย่างเผลอตัว รู้ตัวอีกทีก็หน้าแดงขึ้นมาทั้งหน้า
บางที…ความทรงจำใหม่ที่กำลังเกิดขึ้นเมื่อคืน อาจกำลังจะลบอดีตทั้งหมดของเธอไปทีละน้อยก็ได้
- ผู้เขียน
