Okula girip de Ahmet'le göz göze gelince, gözlerimi devirerek dersliğe doğru yürümeye başladım. Gayet de sakin sakin geçecektim aslında, Ahmet kolumu tutup da "Artık adam akıllı konuşalım." diyene kadar.
"Adam akıllı konuşmak için insanın karşısında bir adam olması gerekir." dedim adam kelimesini bastırarak.
"Bak o gün olanlar... Yani... Bir yere gidip oturalim mı?" diyen Ahmet'e sinirle bakıp kolumu çektim.
"Neden? Ne konuşacağız? Ya diyelim ki konuştuk Ahmet, ben de affettim seni. Ne olacak? Eskisi gibi olacak mıyız sanıyorsun? Hadi diyelim ki çektiğim acıyı, gözyaşlarimı unuttum. Sizi o halde gördüğümü unutabilecek miyim ben? Ya da sana güvenebilecek miyim sanıyorsun? Kusura bakma da, bundan sonra seninle benden ancak düşman olur." deyip ters istikamete dönerek arabaya doğru yürüd
