06 มายารัก

3424 คำ

เขาออกไปเเล้วครับออกไปที่ไหนไม่รู้ ผมไม่มีสิทธิ์ถามไม่มีสิทธิ์ห้ามเขา เขาใจร้ายมากครับที่ทำกับผมเเบบนี้เขาทำเหมือนผมเป็นของตายเขาทำเหมือนผมไม่มีชีวิตจิตใจเขาไม่เคยใจร้ายกับผมขนาดนี้ ผมยอมครับยอมทำงานยอมลำบากสิบเท่าตัวดีกว่าต้องทนอยู่เเบบนี้ ผมเดาไม่ออกว่าในหัวเขาคิดอะไรอยู่ บางทีก็เหมือนจะดีเเต่ก็ไม่ใช่เขายังคงดูถูกผมพูดจาไม่ดีใส่ผม ขอได้ไหมครับขอเขาคนเดิมกลับมา ผมพยายามไม่คิดเรื่องที่เขาออกไปข้างนอกผมหวังในใจลึกๆว่าเขาอาจจะไปที่ไหนสักทีที่ไม่ใช่จบลงบนเตียงกับใคร ผมรักเขาไม่เเปลกที่ผมจะหวงเขารู้ครับว่าตอนนี้ไม่มีสิทธิ์ เเต่ทำไมผมยังเจ็บผมเจ็บที่ต้องมารับรู้ว่าเขาออกไปไหนไปกับใครเขาไม่กลับมานอนที่บ้านเลยสักครั้งหลังจากเรามีอะไรกันเสร็จเขาทำเหมือนผมไม่ใช่เมียเขาปากบอกว่าผมเป็นเมียเเต่การกระทำไม่ใช่เลยสักนิดเขาทำเหมือนผมเป็นเด็กขายเป็นสนามอารมณ์ให้เขาระบาย เเต่เเปลกดีทำไมผมถึงยอมเเละทำไมผมถึงทนไม่ใช่ที่เขาหยิบยื่นข้อเสนอให้ครอบครัวผมหรอกผมยอมเพราะผมรักเขา รักเขามากผมอยากทำให้ดีที่สุดถึงเเม้เขาจะไม่เห็นก็ตามก็เเค่หวังว่าจะมีวันนั้นวันที่เขารักผมเหมือนเดิม พอคิดเเล้วน้ำตาก็ไหลผมพยายามไม่ร้องไห้เเต่ก็ทำไม่ได้ตั้งเเต่เจอเขาไม่มีวันไหนที่ผมไม่ร้องไห้ เมื่อก่อนเขาเกลียดน้ำตาผมที่สุดไม่มีสักนิดที่เขาจะทำให้ผมร้องไห้เเล้วมองกลับมาตอนนี้สิมีสักวันไหมที่เขาจะพูดจาดีๆใส่ผมมีไหมที่จะไม่ดูถูกพูดจาร้ายๆใส่ผมคงไม่มีทางหรอกผมนี่ก็เเปลกหวังอะไรอยู่ “คุณเอินขึ้นนอนเถอะครับคุณครรชิตคงไม่กลับเเล้ว” พี่ยุทธ์เดินมาบอกผม ใช่ครับผมนั่งรอเขานั่งรอทั้งๆที่ไม่รู้เขาจะกลับมาไหม “เราขอรออีกสักเเป๊ปได้ไหม?” ผมถามออกไปเสียงเบาก่อนจะชันขาขึ้นกอดเข่าไว้ “ได้ครับ” พี่ยุทธ์ถอยห่างออกไปจากผม ผมนั่งกอดเข่าเเน่นตามองไปที่หน้าประตูบ้านไม่มีท่าทีคนตัวสูงจะกลับมา เฮ้อผมทำอะไรอยู่เขาบอกเองว่าเขาจะไม่กลับทำไมผมยังรออยู่ ผมนั่งรอเกือบชั่วโมงคิดอะไรเพลินๆเสียงเดิมก็ทักผมขึ้นมาอีก “คุณเอินครับขึ้นนอนเถอะครับ นานมากเเล้ว” “คุณครรชิตเขาไม่กลับมาเเล้วเหรอครับ?” ผมถามออกไปเสียงเศร้า “ไม่ทราบครับ” “คุณครรชิตออกไปเเบบนี้ทุกวันไหมครับ?” ผมใจกล้าถามไปถึงเเม้คำตอบที่ได้จะทำให้ผมเจ็บ “นานๆครั้งครับ” “เเสดงว่าตั้งเเต่เรามาอยู่ที่นี่เขาออกทุกวันเลย อาจจะเป็นเพราะเราก็ได้ที่ทำให้เขาไม่อยากอยู่บ้าน” ผมรีบยกมือเช็ดน้ำตาที่หางตาออก “อย่าคิดแบบนั้นเลยครับ” “ช่างเถอะครับ งั้นเราไปนอนเเล้วนะขอบคุณมากที่อยู่เป็นเพื่อน” ผมเดินขึ้นชั้นบนด้วยใบหน้าหงอยรอเขากลับมาเเต่เขาก็ไม่กลับ เฮ้อ ไม่เป็นไรนะเอินอดทนไว้เดี๋ยวมันจะดีขึ้นเอง บรื้นนนนน ผมยังเดินขึ้นบันไดได้ไม่ถึงไหนก็ได้ยินเสียงรถผมหันกลับไปเห็นคนตัวสูงเดินเข้ามาผมรีบวิ่งลงบันไดเพื่อไปหาคนตัวสูงทันที “อย่าวิ่ง” คนตัวสูงพูดขึ้นเสียงดุผมนี่หงอยเลย ลืมตัวไปเลยว่าทำเหมือนเดิมไม่ได้เเล้ว “ขะขอโทษครับ” ผมพูดออกไปเสียงเบา ดีใจอ่ะที่เขากลับมา “ฉันบอกว่าไง?” “เอินอยากรอครับ” ผมก้มลงมองปลายเท้ามือบีบเข้าหากันเเน่น “ฉันบอกว่าไม่ต้องรอ” “ขะขอโทษครับ” “จะขอโทษอะไรนักหนา” ทำไมต้องหงุดหงิดใส่ด้วย “ขอโทษที่รอครับเเละก็ไม่ฟังคุณครรชิต” “เเล้วทำไมต้องรอ?” “กะก็เอินอยากให้กลับบ้านครับ” “ขึ้นไปนอน” ผมส่ายหน้ารัวทันที “คุณครรชิตจะไปไหนอีกเหรอครับ?” ผมใจกล้าถามไปถึงเเม้จะโดนด่ากลับมา “ทำไมอยากให้ฉันอยู่?” “กะก็ใช่ครับ” ผมตอบออกไปเบาๆ “ขึ้นห้องไปนอน” เฮ้อ เขาคงไม่มาสนใจผมหรอกเขาคงออกไปหาคนใหม่ๆก็ที่บ้านมีผมนิ ผมที่เขาเกลียดนักเกลียดหนา “ตะเเต่คุณครรชิตจะไปไหนครับมันดึกเเล้วนะ” “ถามทำไมเยอะ” คนตัวสูงจ้องหน้าผมนิ่งผมเม้มปากเเน่น “อะเอ่อ คุณครรชิตนอนที่บ้านได้ไหมครับ” ผมอาจจะทำมากไปที่ไปขอเขาทั้งๆที่คนอย่างเขาคงให้ไม่ได้ “ฉันบอกว่าไง?” คนตัวสูงกดเสียงต้ำ “ตะเเต่” “ก็ตามใจฉันขึ้นนอนละ ถ้าไม่ขึ้นก็หาที่นอนเเถวหน้าบ้านก็เเล้วกัน” ผมอ้าปากเหว่อทันทีรู้ตัวอีกทีคนตัวสูงก็เดินขึ้นบันไดไปเเล้ว วันนี้เขาจะนอนที่นี่ใช่ไหมผมยิ้มออกมาทันที คนตัวสูงที่เดินเข้ามาในห้องก่อนพอผมเดินตามเข้ามาในห้องกลับเงียบกริบผมไม่กล้าพูดอะไรต่อกลัวว่าจะสะกิดต่อมโมโหเขา ผมเลยรีบเดินไปเอาผ้าเช็ดตัวพาดไว้ที่บนโซฟาพร้อมกับหาชุดนอนให้คนตัวสูงพับไว้ข้างๆผ้าเช็ดตัวก่อนจะเดินเข้าไปในห้องน้ำบีบยาสีฟันใส่เเปรงไว้ให้เเล้วเดินออกมาคนตัวสูงขมวดคิ้วนิดหน่อยผมจึงพูดออกไปเพื่อคลายความสงสัยของคนตัวสูง “เอินเตรียมไว้ให้หมดเเล้ว คุณครรชิตอาบน้ำเถอะครับ” “อืม” เเปลกทำไมไม่มีด่าว่ายุ่งเรื่องของเขากันนะ “ละเเล้วคุณครรชิตทานอะไรมาหรือยังครับ?” “ยัง” “เอินทำให้ไหมครับ ลงไปทำเเป๊ปเดียวเองพี่คาร์ลอยากทานอะไร?” ผมเผลอพูดคำท่ี่ผมใช้กับเขา “...” “เอินขอโทษครับ งะงั้นเอินไปทำให้นะครับ” ผมรีบเปลี่ยนเรื่องทันที “ไม่ต้อง” คนตัวสูงเเทรกขึ้นมา “....” “สภาพเเย่ขนาดนั้นก็ไปพักเถอะ” “ตะเเต่คุณครรชิตยังไม่ได้ทานอะไรเลยนะครับ” “ช่างฉันเถอะ” “เอินทำให้ได้นะครับถะ..” “อย่าเถียง” “ครับงั้นเอินนอนก่อนนะครับ” ผมเดินก้มหน้าหงอยนอนลงบนเตียงกระชับผ้าห่มมากอดเเน่น คนเป็นห่วงเห็นไม่ได้กินอะไรเลยก็เเค่อยากทำให้ทำไมต้องดุด้วยพูดจาดีๆใส่กันไม่ได้เลยหรือไง เเค่บอกว่าไม่กินง่ายๆเเค่นี้ก็ไม่ได้ทำไมต้องโมโหต้องดุใส่ เเล้วที่สภาพเป็นเเบบนี้ไม่ใช่เพราะเขาหรือไงที่ทำ เเกร็ก! เสียงประตูห้องน้ำเปิดออกมาผมได้ยินเสียงฝีเท้าที่เดินเข้ามาใกล้ผมรีบหลับตาปี๋พร้อมกับกระชับผ้าห่มเเน่น ผมนอนหันหลังให้กับคนตัวสูง เเสงไฟในห้องถูกปิดลงกลายเป็นมืดสนิทเตียงกว้างยวบลงบ่งบอกว่ามีใครอีกคนขึ้นมานอนด้วยผมกัดปากตัวเองเเน่นมือขยุ้มผ้าห่มเเน่นจนยับ ผมตื่นเต้นครับเป็นวันเเรกที่ผมนอนร่วมเตียงกับเขาโดยที่เสื้อผ้าผมยังอยู่ครบ ภายในห้องเงียบสงัดไม่มีใครพูดอะไรขึ้นมามีเเต่เสียงเครื่องปรับอากาศที่กำลังทำงานอยู่ ผมอยากหันไปหาเขาเเต่ผมไม่กล้าคงได้เเต่รอให้เขาหลับซะก่อน ผมพยายามข่มตานอนเเล้วครับเเต่ก็นอนไม่หลับอยากพลิกไปหาเเต่ก็กลัวเขายังไม่หลับถ้าผมเผลอไปกอดเขาคงได้เป็นเรื่องใหญ่พอดี ผมรอสักพักคาดว่าคนตัวสูงคงน่าจะหลับไปเเล้วผมค่อยๆพลิกตัวให้เบาที่สุดหันไปทางคนตัวสูงที่นอนอยู่ ผมเขยิบตัวเข้าไปใกล้ใจผมเต้นสั่นไม่หยุดกลัวโดนจับได้ว่าเเอบขยับเข้ามาใกล้เขา เเสงจากดวงจันทร์ข้างนอกสาดส่องเข้ามาทำให้ผมเห็นใบหน้าของเขารางๆ เขายังคงหล่อเหมือนเดิม ยังคงเป็นคนที่ผมรักเหมือนเดิมเขาไม่เปลี่ยนไปเลย ผมรักเขาจริงๆ “คุณครรชิต” ผมเรียกเบาๆไม่มีเสียงตอบกลับมาผมถอนหายใจออกมาเบาๆเขาคงหลับไปแล้ว ผมค่อยๆเขยิบเข้าไปใกล้อีกนิดนิ้วเรียวลูบไล้ใบหน้าคมเบาๆผมกัดปากตัวเองเเน่นเเค่เห็นหน้าเขาก็เเทบอยากจะร้องไห้เเล้วไม่รู้ทำไม มันคิดถึงคิดถึงมากๆทำไมถึงได้ใจร้ายใส่กันขนาดนี้ “พี่คาร์ลใจร้ายกับเอินมากเลยรู้ไหม” ผมพูดออกไปเบาๆก่อนจะลูบเเก้มอีกคน “เอินอ่ะไม่เคยไม่รักพี่เลยนะ ฮึก! เอินอ่ะรักพี่มากๆเลย” ผมยื่นหน้าหอมเเก้มคนตัวสูงเบาๆพยายามกลั้นเสียงร้องไห้ไว้ “พี่อย่าใจร้ายกับเอินได้ไหม เอินรักพี่คาร์ลเอินรักคนเดียว เอินมีเเค่พี่คนเดียวนะเชื่อเอินนะ ฮืออ” ผมร้องไห้ออกมาเบาๆพร้อมกับขยับหัวเข้าไปใกล้อีกคนเเขนเล็กโอบกอดคนตัวสูงพร้อมกับร้องไห้ออกมา ผมคงทำได้เเค่นี้ได้เเค่เเอบกอดเขาตอนหลับไม่รู้ถ้าเขารู้เขาต้องโกรธผมมากเเน่ๆ “เอินขอโทษเอินขอโทษ เอินยอมเเล้วพี่คุยกับเอินเหมือนเดิมได้ไหม เอินเจ็บ ฮึก! ไม่ต้องรักเอินก็ได้เเต่ทำดีกับเอินบ้างได้ไหม ฮือ” ผมร้องไห้ออกมาพร้อมกับกอดเขาไปด้วยจังหวะนี้ถ้าเขาตื่นผมก็จะไม่ปล่อยเขา “ได้โปรดพี่คาร์ลเอินเจ็บ เอินไม่เอาเเล้วเเบบนี้เอินทนไม่ไหวพี่คาร์ลอย่าใจร้ายกับเอินเลย” ผมร้องไห้ออกมาไม่หยุดผมพูดอะไรไม่รู้ออกไปเยอะเเยะไม่รู้หรอกว่าเขาจะได้ยินไหมเเต่ผมอยากพูดอยากกอดอยากอยู่ใกล้เขามากๆ ยอมเเล้วขอเเค่เขากลับมาทำดีกับผมก็พอ ผมไม่รู้ว่ากอดเขาเเน่นเเค่ไหนร้องไห้ออกไปมากเเต่ไหนรู้เเค่ว่าร้องไห้จนเหนื่อยเหนื่อยจนปวดใจปวดตาไปหมด พอร้องไห้เยอะก็เริ่มง่วงผมไม่รู้ว่าหลับไปตอนไหนผมกอดเขาเเน่นมากดวงตาปรือจะหลับพยายามฝืนตัวเองเเต่ก็ฝืนไม่ไหวจนต้องหลับไปผมไม่รู้ว่าผมฝันหรืออะไรเเต่ผมได้ยินเสียงเหมือนเสียงของเขาก่อนผมจะหลับไป “พี่รักเอินค่ะ” ผมตื่นขึ้นมาในท่าที่ผมกอดเขาไว้อยู่ ความรู้สึกผมตอนนอนเหมือนผมฝันว่าเขาบอกรักผมไม่ใช่ผมที่เป็นคนกอดเขาเเต่เป็นเขาที่กอดผมกอดเเน่นมากด้วย ผมคงจะบ้าไปเเล้วฝันเรื่องที่เป็นไปไม่ได้ ผมรีบเด้งตัวกลับมาที่เดิมทันที ดีนะที่ผมตื่นก่อนเขาไม่งั้นคงได้ด่าผมเเต่เช้าเเน่ที่กล้ามากอดเขา ผมรีบลุกออกจากเตียงเพราะเช้าเเล้วผมอยากทำตัวดีๆให้เขาได้เห็นจะได้ใจอ่อนพูดดีๆกับผมสักที ผมเดินเข้าไปล้างหน้าเเปรงฟันในห้องน้ำไม่ลืมบีบยาสีฟันใส่ไว้ให้เขาด้วยก่อนจะออกมาเตรียมชุดทำงานให้เขาไปด้วยไม่รู้ว่าเขาจะใส่ไหมถ้าไม่ใส่ผมก็เเค่เฟลเเค่นั้น ผมลงไปชั้นล่างทำอาหารเช้าง่ายๆพวกไข่ดาวเเละขนมปังปิ้งไว้ให้คนตัวสูง ใช่ครับพี่คาร์ลไม่ชอบทานอาหารเช้าบางทีไม่ทานเลยสักวันถ้าจะเป็นอาหารเช้าที่กินได้มากสุดก็คงเป็นพวกขนมปังไข่ดาวนี่เเหละครับ “เสร็จเเล้ว ตื่นยังนะ” ผมวางจานอาหารไว้บนโต๊ะอาหารก่อนจะพึมพำออกมากคนเดียว “ถ้าไม่ตื่นเราควรปลุกหรือให้เขาตื่นเองนะ” ผมเถียงกับตัวเองสักพักก่อนจะตัดสินใจเดินขึ้นห้องไปดูอีกคนพอเปิดประตูเข้าไปคนตัวสูงก็ไม่อยู่บนเตียงเเล้ว เสียงน้ำกระทบพื้นดังออกมาคงอาบน้ำอยู่ ผมเดินเข้ามาจัดหมอนให้เข้าที่พร้อมกับพับผ้าห่มให้เรียบร้อยเป็นจังหวะเดียวที่คนตัวสูงเดินออกจากห้องน้ำพอดี ผมหันหน้าหนีเเทบไม่ทันเมื่อคนตัวสูงถอดผ้าเช็ดตัวออกเดินไปมาใส่ชั้นในเปลี่ยนเป็นชุดทำงานที่ผมเตรียมให้ไอ้ดีใจมันก็ดีใจหรอกเเต่จังหวะนี้มันดีใจไม่ออกไม่เห็นเหรอว่าผมอยู่ในห้องด้วย ก็จริงที่ผมเห็นบ่อยเเต่ใครจะชินกับอะไรเเบบนี้เล่า! ผมหันไปมองคนตัวสูงนิดหน่อยตอนนี้อยู่ในเสื้อเชิ้ตสีดำดูดีเป็นบ้าเลย ผมเดินไปหยิบเนกไทที่เตรียมไว้ขึ้นมาก่อนจะเดินไปหาอีกคนอย่างกล้าๆกลัวๆ “ขอโทษนะครับ เดี๋ยวเอินผูกเนกไทให้” ผมพูดออกไปอย่างกล้าๆกลัวๆยังไงก็ต้องโดนปฏิเสธอยู่เเล้ว “อืม” ผมหูฟาดไปใช่ไหม! “งะงั้นคุณครรชิตก้มลงมาหาเอินหน่อยครับ” ใจผมเเทบหยุดเต้นเมื่อคนตัวสูงก้มลงมาจนใบหน้าเเทบชิดกับใบหน้าผม เกินไปเเล้วใกล้เกินไปผมเหมือนจะตาย ผมนิ่งค้างอยู่เเบบนั้นจนอีกคนทักขึ้นมา “จะเสร็จไหมวันนี้?” ผมสะดุ้งเซถอยหลังไปก้าว “ขอโทษครับจะรีบผูกให้” “ขยับเข้ามา ขยับไปไกลขนาดนั้นจะผูกยังไง” คนตัวสูงพูดเสียงติดดุ ผมอ้าปากค้างเมื่อเเขนเเกร่งโอบเอวผมให้ขยับเข้ามาใกล้มือใหญ่ยังคงจับเอวผมไว้ผมเขย่งตัวขึ้นนิดหน่อยก่อนจะผูกเนกไทให้กับคนตัวสูง เป็นการผูกที่ยาวนานมากครับผมเเทบจะไม่กล้าหายใจ “เสร็จเเล้วครับ” “อืม” “เดี๋ยวก่อนไปทำงานคุณครรชิตทานข้าวก่อนนะครับเอินทำให้เเล้ว เมื่อคืนก็ไม่ทานข้าวเดี๋ยวจะปวดท้องเอานะครับ” ผมเผลอบ่นออกไปเหมือนที่ทำประจำ “ฉันไม่กินอาหารเช้า” “เอินไม่ได้ทำอาหารหนักๆครับ เอินทำที่คุณครรชิตกินได้เเละกินประจำ อะเอ่อขอโทษครับ” ผมเผลอพูดสิ่งที่เคยชินอีกเเล้ว “....” “ยังไงทานข้าวก่อนนะครับ” “อืม” ผมยิ้มออกมาทันทีไม่น่าเชื่อว่าเขาจะตอบตกลง เกินคาดมากครับผมคิดว่าเขาจะพูดจาดูถูกผมเเต่ไม่ใช่ครับ ผมรอคนตัวสูงเเต่งตังเสร็จก็เดินตามคนตัวสูงลงมาห้องทานข้าว คนตัวสูงนั่งลงก่อนที่ผมจะวางจานอาหารไว้ตรงหน้าคนตัวสูง เขาไม่เเสดงสีหน้าอะไรออกมามีเเต่ทำหน้านิ่งผมทำตัวไม่ถูกจึงเลือกที่จะเดินไปเอาน้ำให้ ยังไม่ทันเดินไปไหนเสียงเข้มก็ดังขึ้นก่อน “จะไปไหน?” ทำไมเสียงมันดุตลอดเลยอ่ะ “ไปเอาน้ำมาให้ครับ คุณครรชิตทานรอไปก่อนนะครับเดี๋ยวเอินมา” “ไม่ต้อง นั่งลง” คนตัวสูงสั่งเสียงเข้ม “ตะเเต่” “ให้เเม่บ้านเอามาให้” “โอเคครับ งั้นเอินไม่กวนเวลาทานข้าวคุณครรชิตเเล้วนะครับ” ผมบอกออกไปก่อนจะลุกขึ้นอยู่ไปก็กลัวเขาจะรำคาญ “ฉันบอกว่ายังไง?” “เเต่เอิน” “นั่งลงอย่าให้ได้พูดเป็นครั้งที่สามระวังจะนั่งไม่ได้” คนตัวสูงพูดพร้อมกับเงยหน้ามองผมผมกัดปากตัวเองเเน่นก่อนจะนั่งลงที่เดิม อึดอัดครับเป็นครั้งเเรกที่ผมร่วมโต๊ะอาหารกับเขาเเล้วอึดอัดขนาดนี้ ผมไม่กล้ามองครับไม่กล้ามองหน้าเขากลัวเขาจะรำคาญ พอผมเเอบมองเขากินก็จะเห็นดวงตาสีเทามองผมอยู่ตลอด ฮือนี่ผมทำอะไรให้เขาไม่ถูกใจอีก “จะมองอีกนานไหม?” คนตัวสูงพูดพร้อมกับวางส้อมลง เเงผมทำเขาหงุดหงิดอีกเเล้ว “เอินขอโทษครับ ไม่มองเเล้วครับ” “ขอโทษทำไมนัก เป็นพวกที่ใช้คำขอโทษได้เปลืองจริงๆ” ผมหน้าหงอยลงทันทีเมื่ออีกคนดูเหมือนจะไม่ชอบที่ผมขอโทษ ก็จะให้ทำไงเล่าจะรู้ได้ไงว่าเรื่องไหนพอใจหรือไม่พอใจ “ก็เอินไม่รู้ คุณครรชิตอาจจะไม่พอใจเอินก็ได้นิครับ” ผมพูดออกไปเสียงเบา “ฉันจะไม่พอใจเธอเรื่องอะไร?” “...” ตอบไปได้ไหมล่ะเรื่องที่ผ่านมาที่ทำให้เขาเป็นเเบบนี้นี่เเหละ “ไม่รู้ครับ” ผมตอบออกไปเบาๆผมได้ยินเสียงหึออกมาจากคนตัวสูง “เหมือนจะรู้เเต่ก็ไม่รู้ หรือเเสร้งทำเป็นไม่รู้” อีกเเล้วนะเหมือนจะดีอยู่เเล้วทำไมมันพังลงไปเเบบนี้ “ถ้าคุณครรชิตไม่พูดเอินจะรู้ไหมครับ” “ทำไมฉันต้องพูด คนผิดควรรู้ตัวเองไม่ใช่หรือไง?” “เเล้วเอินผิดอะไร คุณครรชิตบอกเอินมาสิว่าเอินผิดอะไรมีตรงไหนที่เอินยังเจ็บไม่พออีก” ผมพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังคนตัวสูงมองผมด้วยสายตาดุดันก่อนจะพูดออกมา “อย่าพูดว่าตัวเองเจ็บถ้ามันไม่ได้ครึ่งของฉัน” คนตัวสูงพูดขึ้นเสียงเข้มก่อนจะลุกเดินออกไปผมรีบวิ่งไปตามไปทันที ทำไมผมจะไม่เจ็บทำไมผมจะไม่รู้ว่าเขารู้สึกยังไง เขาเจ็บที่ผมโกหกเเต่ผมล่ะเจ็บที่เขากระทำเเบบนี้ใส่ผมเเบบนี้มันยังไม่พออีกเหรอ ทั้งดูถูกทั้งรังเเกทำเหมือนเราไม่เคยรักกันเเบบไหนที่เรียกว่าเจ็บถ้าที่ผมเจอมันยังไม่พอ “พี่คาร์ล!” ผมเรียกออกไปเสียงดังคนตัวสูงหยุดเดินทันที “...” “งั้นก็ช่วยบอกเอินมาเถอะว่าอะไรที่จะทำให้เอินเจ็บมากกว่าพี่” ผมหายใจเข้าลึกๆพยายามไม่ร้องไห้ออกมาไม่อยากอ่อนเเอต่อหน้าเขาอีกเเล้วเมื่อคืนก็ร้องทั้งคืนเเล้ว “....” “ถ้าตอนนี้เอินยังเจ็บไม่พอก็ช่วยบอกมาเถอะ ถือว่าเอินขอถ้ามันทำให้เอินเจ็บมากกว่าพี่ เอินก็จะยอม” ผมพูดออกไปเสียงสั่น “...” “พะพี่คาร์ล” ผมพูดเสียงสั่นน้ำตาเริ่ทไหลออกมาไม่มีเลยเหรอ เขาโกรธผมมากขนาดนั้นเลยเหรอ “รู้ไหมสิ่งที่ฉันเกลียดที่สุดคือการโกหก” “รู้เอินรู้ เเต่พี่คาร์ล..” “เเล้วรู้ไหมว่าถ้าโกหกฉันมันจะเป็นยังไง?” “ฮืออฮึก รู้เอินรู้” “เเล้วทำไมถึงทำ?” “พี่คาร์ลเอินขอโทษ ฮึกขอโทษ” ผมร้องไห้ออกมา “...” “ฮืออ บอกเอินนะบอกเอิน เอินต้องทำยังไงพี่คาร์ลถึงจะกลับมา” ผมร้องไห้ไม่หยุด “เปลี่ยนเป็นฉันโกหกบ้างดีไหม? จะได้รู้ว่าใครจะเจ็บมากกว่ากัน”

อ่านฟรีสำหรับผู้ใช้งานใหม่

สแกนเพื่อดาวน์โหลดแอป

App Store Google Play

Facebookexpand_more