สัมพันธ์สวาท 8 เริ่มสงสัย🔥
1054 คำ
"ไปค่ะ มายด์อยากไปทานข้าวกับคุณลุง" เด็กสาวฉีกยิ้มกว้างจนตาหยี หันไปเขย่าแขนอ้อนคนเป็นแม่เร่าๆ "เราไปทานข้าวกับคุณลุงกันนะคะคุณแม่"
"ตะ..แต่ว่า.." มัดไหมมองหน้าลูกสาวและอัศวินสลับกันไปมาด้วยความสับสน เธอไม่รู้ว่าควรทำตัวอย่างไร เพราะชายหนุ่มตรงหน้าแท้จริงแล้วก็คือปู่แท้ๆ ของมายมิ้นท์ ไม่รู้เลยว่าการไปทานข้าวกับเขาจะเป็นการดึงตัวเองกลับเข้าไปอยู่ในจุดเดิมรึเปล่า
"ไม่ต้องเกรงใจหรอกนะหนูมัด ฉันเองก็อยากมีเพื่อนกินข้าวอยู่พอดี" อัศวินที่เห็นท่าทีลำบากใจของหญิงสาวพูดขึ้นเพื่อให้เธอรู้สึกสบายใจ ที่จริงการกินข้าวคนเดียวไม่ใช่เรื่องลำบากอะไร แต่เขาแค่อยากเห็นหน้ามายมิ้นท์นานๆ เพราะรู้สึกคุ้นหน้าเด็กคนนี้อย่างบอกไม่ถูก
"นะคะคุณแม่ มายด์ขอนะคะ" ดวงตากลมของเด็กสาวฉายแววออดอ้อนคนเป็นแม่อย่างที่ไม่เคยทำมาก่อน ทำเอามัดไหมใจอ่อนขึ้นมาจนได้
"เอาแบบนั้นก็ได้ค่ะ"
"งั้นวันนี้ฉันเลี้ยงเองนะ ทั้งสองคนอยากกินอะไรเลือกได้เลยไม่ต้องเกรงใจ" อัศวินพูดกับสองแม่ลูกด้วยน้ำเสียงใจดี
"มายด์อยากกินอาหารญี่ปุ่นค่ะ" ดาราหนุ่มชะงักไปเล็กน้อยในตอนที่ได้ยินเด็กสาวพูดเช่นนั้น มันให้ความรู้สึกเหมือนตอนที่ลีวายยังอายุแค่แปดขวบไม่มีผิด
'วายอยากกินอาหารญี่ปุ่นครับคุณพ่อ'
"ระ..เราไปกันดีกว่านะคะ..มายด์คงหิวแย่แล้ว" มัดไหมที่เห็นอัศวินนิ่งไปก็รีบเรียกให้ได้สติ เธอกลัวว่าเขาจะรู้ว่ามายมิ้นท์เป็นหลานของตัวเองแล้วจะมาพรากลูกไปจากเธอ
"นั่งรถฉันไปละกันนะ แถวนี้มีร้านอาหารญี่ปุ่นอร่อยๆ ที่ฉันรู้จักอยู่ เพราะแต่ก่อนชอบพาเจ้าลีวายมากินบ่อยๆ" อัศวินมองจ้องมองใบหน้าของมัดไหมอย่างจับพิรุธ เขาสงสัยในท่าทีที่ดูผิดแปลกไปของเธอ ก่อนจะพากันเดินไปขึ้นรถแล้วมุ่งตรงไปยังร้านอาหารญี่ปุ่น
@ร้านอาหารญี่ปุ่น
"อยากกินอะไรสั่งให้เต็มที่ได้เลยนะทั้งสองคน" อัศวินพูดบอกกับมัดไหมและมายมิ้นท์ขณะที่กำลังนั่งไล่ดูเมนูของร้านนี้ เขาแอบสังเกตสีหน้าและท่าทางของมัดไหมเป็นระยะๆ ลางสังหรณ์บางอย่างบอกเขาว่าเด็กคนนี้ต้องมีอะไรซ่อนอยู่แน่ๆ
"มายด์ขอเป็นซูชิได้ไหมคะ"
"ได้สิลูก หนูมายอยากสั่งอะไรสั่งเลยนะ"
"ค่ะ แล้วคุณลุงจะสั่งอะไรเหรอคะ" เด็กสาวเอ่ยถามตาใส ท่าทีที่ใจดีของอัศวินทำให้เธอรู้สึกอบอุ่นเหมือนกำลังมากินข้าวกับครอบครัว
"ลุงกินซูชิแบบหนูดีกว่า ดีไหม?"
"ดีค่ะ มายด์ชอบมีเพื่อนกินเยอะๆ เพราะกินคนเดียวมันไม่อร่อยค่ะ" มายมิ้นท์ยิ้มร่าออกมาด้วยความดีใจ ก่อนหันไปพูดกับคนเป็นแม่ " คุณแม่เองก็กินซูชิด้วยกันสิคะ"
"อื้อ เอาแบบที่หนูกินก็ได้จ้ะ" มัดไหมยิ้มบางๆ ให้ลูกสาว ที่จริงเธอไม่อยากจะสั่งหรือกินอะไรเลยด้วยซ้ำ อยากจะรีบไปให้พ้นจากตรงนี้เสียมากกว่า
"โอเค น้องๆ ขอซูชิสุดใหญ่สองชุดนะ" อัศวินพยักหน้ารับ ก่อนจะหันไปสั่งอาหารกับพนักงานที่ยืนเสิร์ฟอยู่โต๊ะใกล้ๆ "รอหน่อยนะ ร้านนี้คนค่อนข้างเยอะ"
"มายรอได้ค่ะ" เด็กสาวยิ้มร่าแทบไม่ยอมหุบ แม้วันนี้จะถูกมัดไหมดุ แต่เธอก็รู้สึกมีความสุขอย่างบอกไม่ถูก การได้มากินข้าวกับอัศวินในครั้งนี้ช่วยเติมเต็มที่สิ่งเธอขาดหายไป แม้จะไม่ใช่ทั้งหมดก็ตาม
"เมื่อกี้ฉันได้ยินที่พวกหนูคุยกันเรื่องที่ว่าฉันเป็นพ่อของพ่อเด็กคนนี้รึเปล่านี่มันหมายความว่ายังไงเหรอหนูมัด" อัศวินรวบรวมความกล้าอยู่นานกว่าที่จะยอมเอ่ยถามออกไป เพราะกลัวว่ามันจะเป็นการเสียมารยาทเกินไปรึเปล่า "อย่าหาว่าฉันละลาบละล้วงเลยนะ ที่ถามก็เพราะว่าเป็นห่วง"
"...." มัดไหมได้แต่ก้มหน้าก้มตาไม่กล้าเงยขึ้นมองหนุ่มวัยกลางคนตรงหน้า เธอรู้ดีว่าการที่เขาถามแบบนี้ก็แปลว่าคงเริ่มสงสัยในพฤติกรรมของเธอบ้างแล้ว
"ไม่มีอะไรหรอกค่ะคุณวิน แค่เด็กคนนี้ถูกพ่อของเขาทอดทิ้งก็เท่านั้นเองค่ะ" คำตอบของเธอทำเอามายมิ้นท์แทบหุบรอยยิ้มไม่ทัน ความร่าเริงในตอนแรกแปรเปลี่ยนเป็นความหม่นหมอง
"ใครกันทำไมถึงได้กล้าทิ้งลูกตัวเองลงคอได้ขนาดนี้ นี่ถ้าเกิดว่าเป็นลูกฉันนะ ฉันจะตีให้สำนึกเลยคอยดูสิ"
พรึ่บ!
"...." ร่างบางลุกขึ้นยืนเอามือตบกับโต๊ะอย่างแรงจนผู้คนในร้านหันมามองเธอกันเป็นตาเดียว ดวงตากลมภายใต้แพขนตางอนพร่ามัวจากม่านน้ำตาที่ตีรื้นขึ้นมาคลอเบ้า คำพูดของอัศวินเมื่อครู่ทำให้เธอเริ่มหวาดระแวงขึ้นมา "ขะ..ขอโทษค่ะ..มัดขอตัวก่อนนะคะ" ว่าจบเธอก็รีบวิ่งไปเข้าห้องน้ำทันที
"...." อัศวินมองตามแผ่นหลังบางที่เพิ่งวิ่งออกไปพลางชั่งใจคิดเกี่ยวกับเรื่องของเธอ เขาหวังว่าลึกๆ แล้วพ่อของเด็กคนนี้คงจะไม่ใช่ลีวาย ไม่ใช่ว่ารังเกียจหรือไม่ชอบใจแต่อย่างใด แต่หากลูกที่เขาสั่งสอนเลี้ยงดูมาแต่เด็กละทิ้งครอบครัวและลูกของตัวเองแบบนี้เขาคงจะทำใจไม่ได้
เขาพยายามที่จะไม่คิดมากอะไรแต่ทว่าใบหน้าและดวงตาของมายมิ้นท์เรียกได้ว่าแทบจะถอดพิมพ์ออกมาจากลีวายไม่มีผิด ทั้งความรู้สึกผูกพันธ์แปลกๆ ที่เกิดขึ้นกับตัวเขา รวมไปถึงท่าทีของมัดไหมแล้วมันก็ยากที่จะห้ามความคิดนั้นได้
- ผู้เขียน
