Panay ang dasal ko kagabi. Nakatulog nga akong lumuluha pa. Naramdaman ko na lang ang pagyakap ni Marcela sa likod ko. That's her way to comfort me. Laking pasalamat ko din kay Lord at si Marcela ang naging roommate ko sa apartment. At least, sa mga panahong ganito ay hindi ako nag-iisa physically. Hindi naman talaga ako nag-iisa. Kasama ko naman palagi ang presence ni Lord. Kaya lang, mas maganda pa rin na may kasama kang nahahawakan.
Lalo na kapag gulong-gulo ang isip mo.
Naisipan kong tawagan si ate Clarice, kaso ubos na pala ang load ko. Hindi na ako makakatawag for international calls. At hindi rin ako makatext. Hindi naman nagska-skype si ate Clarice. May pagka-old school kasi yun.
Ang rami kong tanong kay Lord. Kung bakit hindi natuloy ang kasal ni David. Kung bakit nagpunta siya
