ตอนที่ 3 แม่กระดังงาลนไฟ
1680 คำ
“อย่าทำแบบนี้ถ้าเรายังอยากจะเป็นเพื่อนกันอยู่”
“เราไม่เคยอยากเป็นเพื่อนกับเธอ…สะบันงา”
“งั้นเราอย่าคุยกันอีกเลย”
สะบันงาใช้แรงสุดท้ายผลักอกเพื่อนอย่างขุนเขาออกก่อนจะเดินกลับไปที่บ้านโดยไม่สนใจคนที่อยู่ด้านหลังอีก แม้ขุนเขาจะตะโกนขอโทษเธอจนสุดเสียงก็ตาม
“ฮึก”
หญิงสาวเดินมายืนพิงที่ประตูหลังบ้านก่อนจะปาดน้ำตาที่ไหลลงมาอาบแก้ม เธอแค่อยากตอบแทนผู้มีพระคุณแม้คนอื่นจะมองว่าเธอได้รับสิทธิ์ที่มากกว่าแต่ก็ต้องแลกมาด้วยการทำงานบ้านอีกหลายอย่าง…แล้วเธอผิดตรงไหนกัน สะบันงาไม่ได้อยู่บ้านหลังนี้แบบคุณนายแม้สายลมจะเลี้ยงดูเธอมาอย่างดีไม่เคยต้องลำบากเลยสักนิด แต่เธอก็ไม่เคยคิดว่าตัวเองมีอภิสิทธิ์ที่เหนือกว่าแล้วไหนจะยังต้องรับมือกับอาลานอีก
สะบันงาสะบัดศีรษะไล่ความคิดก่อนจะเดินกลับเข้าบ้าน
“ไง…ไปพลอดรักกับชู้คนงานจนสมใจแล้วสินะถึงกลับบ้านได้”
อาลานที่นั่งไขว่ห้างกอดอกอยู่บนโซฟาห้องรับแขกมองคนที่เพิ่งเดินเข้ามาใหม่ด้วยสีหน้าสมเพช เรียวตาชั้นเดียวมองคนตรงหน้าที่เสื้อผ้าไม่เป็นระเบียบ กระดุมสามเม็ดบนหลุดออกจนแทบจะเห็นเนินอกขาว
“เปล่าค่ะ ฉันไปเก็บลิ้นจี่”
“แล้วไหนล่ะลิ้นจี่เธอ…หรือแม่กระดังงาลนไฟอย่างเธอจะกินลิ้นจี่พวงอื่นไปแล้วเลยไม่ได้หิ้วกลับมาด้วย”
อาลานลุกขึ้นเดินมาหาว่าที่แม่เลี้ยง แล้วกดสายตาลงต่ำว่าเสื้อของเธอเผยอกว้างไปถึงไหนต่อไหนแล้ว
“หยุดพูดจาแย่ๆ สักที”
หญิงสาวยกมือทั้งสองข้างมาปิดหน้าอกไว้
“ทำไม ที่ไอ้หนุ่มคนงานยังเชยชมได้แล้วจะมาหวงอะไรกับฉัน”
“ก็คุณคิดว่าฉันจะเข้ามาแทนคุณแม่ของคุณ ฉะนั้นฉันก็มีศักดิ์เป็นว่าที่แม่เลี้ยงอย่างที่คุณคิดแล้วจะมามองได้ยังไง”
“อย่ามาปากดี…สะบันงา”
อาลานบีบคางของหญิงสาวแล้วดันเธอให้หลังติดกำแพง ขาข้างหนึ่งของเขาแทรกกลางระหว่างคู่ขาเรียวแล้วยื่นหน้าเข้ามาใกล้
“ปล่อยนะ”
หญิงสาวที่พูดจาอู้อี้แต่ก็พอฟังออกว่าเธอพูดว่าอะไร เมื่ออยู่ใกล้กันขนาดนี้หัวใจของสะบันงาก็เต้นแรงอย่างห้ามไม่ได้ ชายหนุ่มก้มหน้าลงมาจนปากเกือบจะแนบชิดสนิทกันหญิงสาวเผยอปากหลับตาแน่นรอรับสัมผัสนั้นอย่างลืมตัว
“คิดว่าฉันจะจูบเธอเหรอ…ทำไมชู้รักของเธอมันเร้าใจสู้ฉันไม่ได้เหรอ”
ชายหนุ่มดูถูกเธออีกแล้ว หญิงสาวยอมรับว่าจูบจากอาลานมันทำเธอวาบหวิวทุกครั้งและเขาก็เป็นคนเดียวที่ฉกฉวยจูบแรกและจูบอื่นๆ ของเธอไป
สะบันงาที่เขาคิดว่าเป็นกระดังงาลนไฟ ทั้งที่จริงแล้วมีแต่เขาที่ได้สัมผัสนั้นจากเธอ
“คุณมันใจร้ายที่สุด”
“ร้องไห้ทำไม แผนเรียกคะแนนสงสารมันใช้ได้กับพ่อฉันเท่านั้นแหละ”
ชายหนุ่มลากนิ้วผ่านแก้มเนียนก่อนจะผละออกมา
“ฮึก คุณมันใจร้าย คนบ้า”
หญิงสาวผลักอกของชายหนุ่มก่อนจะวิ่งเข้าห้องไป ห้องของเธออยู่ชั้นล่าง ส่วนห้องของอาลานกับสายลมอยู่ด้านบน
“ฮึก ฮือ”
สะบันงาปิดประตูล็อกกลอนแล้วยืนพิงประตูร้องไห้ออกมาอย่างหนัก เธอทำอะไรผิดมากนักหรือ…โลกถึงใจร้ายกับเธอ หญิงสาวไม่มีบ้านให้กลับ ไม่มีพ่อแม่ให้คอยปลอบโยน แค่เธออยากจะมีที่พึ่งพิงอย่างสายลม ทุกคนก็พร้อมจะยัดเยียดให้เป็นเมียน้อย เมียเก็บ
“ฮือ ทำไมกัน”
อาลานที่เดินตามมา เขายืนอยู่หน้าห้องแต่ใจไม่กล้าพอที่จะเคาะประตูเรียกหญิงสาวให้ออกมาและยิ่งเมื่อได้ยินเสียงร้องไห้อย่างหนักความรู้สึกผิดก็ก่อตัวขึ้นในใจ แต่อีกใจหนึ่งก็ไม่อาจยอมรับได้เช่นกันถ้าพ่อจะมีเมียเป็น…สะบันงา มือหนากำแน่นก่อนจะตัดสินใจเดินออกมา
“มันก็สมควรแล้วที่เธอจะต้องเสียใจ”
ชายหนุ่มบอกกับตัวเองแบบนั้น ผู้หญิงที่เด็กกว่าเขาตั้งสองปีจะมาเป็นแม่เลี้ยงได้อย่างไร
อาลานเดินออกมาที่ออฟฟิศขนาดกลางที่สร้างขึ้นเพื่อใช้ทำงานและติดต่อลูกค้าซึ่งอยู่ในบริเวณบ้านด้วยเช่นกัน ชายหนุ่มเก็บตัวอยู่ในนั้นและวางแผนที่จะกระจายตลาดลิ้นจี่ให้กว้างขึ้น
ก๊อก ก๊อก
“คุณอาลานค่ะ รับกาแฟไหมคะ”
กระถินก็เป็นอีกหนึ่งคนที่สายลมรับอุปถัมภ์ไว้แต่เนื่องด้วยเรียนไม่เก่งกระถินจึงจบแค่มัธยมปลายและหันมาทำงานในไร่แทน นอกจากจะช่วยขุนเขาเก็บและวิเคราะห์พันธุ์ลิ้นจี่แล้วกระถินก็หวังจะสุขสบายทางลัดโดยการพยายามเข้าหาลูกชายเพียงคนเดียวของพ่อเลี้ยงอย่างอาลาน
“ไม่ดีกว่าครับ”
อาลานตอบทั้งที่ไม่เงยหน้ามอง เขากำลังวิเคราะห์ตลาดอยู่
“มีอะไรให้กระถินช่วยไหมคะ”
เธอเดินกรีดกรายเข้ามายืนตรงหน้าของชายหนุ่มที่หมายปองพร้อมกับปลดกระดุมเสื้อออกให้กว้างขึ้น
“ช่วยออกไปก่อนได้ไหมครับ ผมกำลังใช้ความคิดไม่มีสมาธิเลย”
“แต่…”
“ช่วยออกไปด้วยครับ”
เมื่ออาลานย้ำอีกครั้งการทำให้เขาไม่พอใจคงจะไม่เป็นผลดีแน่ กระถินจึงติดกระดุมเสื้อตามเดิมแล้วเดินออกมาด้วยการอาการหัวเสีย อาลานส่ายหน้าทำไมเขาจะไม่รู้ว่าว่านี่คือการให้ท่าแต่เขาไม่มีอารมณ์กับคนที่ง่ายเกินไป แต่จะว่าไปคงมีแต่เพียงสะบันงาเท่านั้นที่ทำให้ร้อนรุ่มเมื่อนึกถึงริมฝีปากนุ่มๆ และเนินอกที่ขาวอวบนั่น
“อ่า”
ชายหนุ่มไม่มีสมาธิเมื่อนึกถึงเรื่องเมื่อเช้า อาลานเสยผมพยายามไล่ความคิดเกี่ยวกับสะบันงาออกไป เขาทำเธอเสียใจเหมือนทุกครั้งแต่ทำไมครั้งนี้ถึงรู้สึกผิดเสียได้ อาลานวางปากกาและแท็บเล็ตลงบนโต๊ะก่อนจะยืนกอดอกมองไร่ลิ้นจี่กว้างสุดลูกตา
“โอ๊ย”
อาลานกุมท้องของตัวเอง เขารู้สึกเสียดอีกแล้ว…คงต้องหายาทานแล้วจริงๆ
“มีใครอยู่ข้างนอกไหมครับ ช่วยหายาแก้ปวดท้องให้ผมที”
กระถินที่นั่งอยู่ในออฟฟิศจึงรับสายจากในห้องของอาลานได้ทัน เธอรับอาสาทำหน้าที่นั้นทันที
เมื่อได้เวลาเที่ยงสะบันงาต้องเตรียมอาหารให้สองคนพ่อลูกแต่วันนี้สายลมไม่อยู่ หญิงสาวจึงคิดจะทำอะไรง่ายๆ แทนการเดินไปตักกับข้าวที่โรงอาหารเหมือนกับคนงาน ซึ่งอยู่ห่างจากบริเวณบ้านพอสมควร
“ทำอะไรดีนะ”
สะบันงาล้างหน้าและแต่งแต้มเครื่องสำอางปกปิดรอยช้ำจากการร้องไห้อีกนิดหน่อย ก็เดินออกจากห้องตรงไปยังห้องครัวในตู้เย็นพอมีผักอย่างบล็อคโคลี่และถั่วลันเตาหวาน หญิงสาวจึงลงมือทำผัดผักใส่กุ้งและเพิ่มน้ำเก๊กฮวยอีกสักเมนู
“สะบันงา เธอมียาแก้ปวดท้องไหม”
กระถินที่รู้อยู่แล้วว่าสะบันงาจะต้องเตรียมอาหารกลางวันไปให้อาลาน จึงเดินเข้ามาขอยาทั้งที่ออฟฟิศก็มี
“ใครเป็นอะไรเหรอ”
“ฉันปวดท้องน่ะ…แล้วนี่เธอกำลังเตรียมอาหารให้คุณอาลานใช่ไหม ฝากฉันไปก็ได้นะ”
“คุณอาลานอยู่ที่ออฟฟิศเหรอ เดี๋ยวฉันเอาไปให้เองดีกว่า”
สะบันงาไม่อยากมีปัญหากับอาลานเพิ่มขึ้นอีกเนื่องจากชายหนุ่มมอบหมายให้เธอเป็นคนทำ แค่นี้ก็แทบจะรับมือไม่ไหวอยู่แล้วกับอารมณ์ที่แปรปรวนดั่งพายุเข้า
“ดื้อจริงๆ”
กระถินมองเพื่อนสาวที่เดินไปหยิบยาแก้ปวดท้องให้ สะบันงาจะทำให้เธอเสียโอกาสที่จะได้เพิ่มคะแนนเอาใจอาลานไม่ได้…กระถินมองไปที่หม้อต้มน้ำเก๊กฮวยบนเตาแก๊สไฟฟ้า แล้วนึกแผนการสกัดสะบันงาออก
“นี่ยาแก้ปวดท้องเธอ”
“ขอบใจจ้ะ”
กระถินเดินเข้ามารับยาแก้ปวดท้องแล้วยืนอยู่อย่างนั้น
“มีอะไรอีกหรือเปล่า”
สะบันงาที่ลงมือจัดกล่องข้าวให้อาลานเลิกคิ้วถาม ปกติกระถินไม่ชอบที่จะคุยกับเธอสักเท่าไรมีแต่คำจิกกัดเสียดสีเสียมากกว่า
“ฉันปวดท้องจี๊ดเลย ขอยืนพักอีกสักหน่อยนะ”
“ไหวหรือเปล่า อยากไปหาหมอไหม”
“ไม่ต้องห่วง เธอจัดของต่อไปเหอะอีกเดี๋ยวฉันก็ไปแล้ว”
สะบันงาพยักหน้ารับแบบงงๆ ก่อนจะหันไปตักน้ำเก๊กฮวยใส่แก้วเก็บความร้อน กระถินจึงได้โอกาสเดินเข้าไปแกล้งชนสะบันงาจนน้ำเก๊กฮวยร้อนๆ หกใส่มือบางจนขึ้นรอยแดงอย่างรวดเร็วเนื่องจากน้ำที่ร้อนจัด
“โอ๊ย”
“ฉันขอโทษนะ พอดีได้กลิ่นหอมเลยจะเดินมาดูแต่ไม่คิดว่าจะชนเธอ”
กระถินมองอย่างพอใจ แค่นี้สะบันงาก็เดินเอาอาหารไปให้อาลานไม่ได้แล้ว
“เธอตั้งใจชนฉัน…กระถิน”
“เธอคิดมากไปสะบันงา ส่วนอาหารนี่ฉันเอาไปให้คุณอาลานเองดีกว่า”
แล้วสาวชาวเขาที่หวังไต่เต้าทางลัดก็คว้ากล่องข้าวของอาลานพร้อมกับขวดยาแก้ปวดท้องเดินออกจากบ้านในทันที
“เฮ้อ นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน”
สะบันงามองตามร่างอวบอั๋นที่เดินออกไปจนลับตา เธอคิดอยู่แล้วว่ากระถินไม่มีทางญาติดีกับเธอแต่ไม่คิดว่าจะเล่นแรงขนาดนี้ หญิงสาวรีบเปิดก๊อกให้น้ำไหลผ่านฝ่ามือบางคงช่วยบรรเทาอาการปวดร้อนได้
- ผู้เขียน
