“กลับได้หรือยังคะ”
“กลับสิ” พูดแล้วก็ฉุดมือของเธอขึ้น มุกตาภาเดินน้ำหน้าเขาเข้าไปด้านใน เขายกถาดเครื่องดื่มตามเข้าไป
“มุกหิวหรือยัง” เธอเพิ่งกินอะไรก่อนหน้าเขาจะมาหา เพราะรวบทั้งสามมื้อ เช้า กลางวัน และเย็น
“ยังคะ”
“ถ้างั้น”
“ว้าย!” เขากระโจนเข้าหาเธอ แล้วกอดรัด ก่อนจะพาร่างนวลเข้าไปด้านในที่เป็นโซฟาบุรอบเป็นที่นั่งเล่น เบาะสีแดงนุ่มนิ่ม
“อ้า อย่าค่ะ”
“ทำไมต้องห้ามพี่ พี่อยากจะมีอะไรกับมุกตอนนี้”
“บนเรือ กลางทะเล”
“อื้อ... เหมือนคนที่มาฮันนีมูนกันยังไงล่ะ”
ผ้าถุงที่เธอใส่ ไม่ได้มีราคาค่างวดอะไร และเสื้อผ้าเนื้อบางแขนกุด ก็ไม่ได้ปกป้องปกปิดร่างกายของเธอเอาไว้ได้ แค่กระตุกมือเดียว ท่อนล่างของมุกตาภาก็เผยให้เห็นต่อสายตาแล้ว
เหมราชนั่งลงไปที่ด้านล่าง ใบหน้าของเขาจดจ้องมองที่ตรงนั้นของเธอในทันที
“ไม่ค่ะ” เธออายมาก ยกมือขึ้นปกปิด บนเรือมีไฟดวงน้อย ๆ สองสามดวงติดสว่างอยู่ ความคมชัดคือ
