รุ่งเช้าอีกวัน ตะวันยังไม่ขึ้นจากขอบฟ้า เหมราชก็ลุกไปจากเตียงของมุกตาภา ปล่อยให้เธอหลับอย่างสบาย แต่เขาก็รู้ว่าเธอนั้นร้องไห้ทั้งคืน
วันนี้เหมราชอารมณ์ไม่ค่อยดีสักเท่าไร เขาอยากจะทำให้มุกตาภารู้สึกดีขึ้น เขาบอกให้ลูกน้องไปเรือกาตามารันของเขาออกมาจอดเอาไว้ที่ท่าเรือพิเศษที่ทำขึ้นเฉพาะของเขาเอง
วันนี้ตอนเย็น ๆ เขาจะพาเธอไปล่องเรือเพื่อชมพระอาทิตย์ตก เหมราชจัดเตรียมของเองทั้งหมด หวังจะพาเธอไปปิกนิกแค่สองคน
เมื่อมุกตาภาตื่นขึ้นมาในตอนสาย ๆ เธอเห็นทั้งอาหาร และขนม พร้อมน้ำดื่มมาจัดเตรียมให้แล้วอย่างดี
‘ชิ... ให้มุกเป็นนักโทษ แต่คุณก็ไม่มีสิทธิ์มาพิพากษาอะไรเราทั้งนั้น ทั้ง ๆ ที่ไม่ได้สืบหาต้นตอว่าทุกอย่างเป็นความจริงไหม ใจร้ายที่สุด ใจร้าย’ น้ำตาของเธอเอ่อขึ้นมาอีกครั้ง มุกตาภารู้สึกจิตใจหดหู่ และไม่ชอบที่เหมราชทำกับเธอแบบนี้
แต่ในใจลึก ๆ กับปฏิพัทธ์ถึงแต่เขา มุกตาภาชะแง้มองหาเขาตามทางเดิน
