เจ้าสาวตัวประกัน

บทที่5อย่างน้อยคุณก็ซื่อสัตย์

ดอกหญ้ารู้สึกแปลกใจที่เขาเอ่ยชื่อเธออย่างถูกต้อง แม้ว่าสำเนียงจะแปร่งๆ ก็ตาม เธอพยักหน้าเล็กน้อยโดยไม่พูดอะไร

โรนัลโด้เดินเข้ามาใกล้ ทุกย่างก้าวของเขาแฝงไปด้วยความมั่นใจและอำนาจ เมื่อเขาเข้ามาใกล้ ดอกหญ้าสัมผัสได้ถึงกลิ่นน้ำหอมแบบผู้ชายที่ผสมกับกลิ่นกายตามธรรมชาติของเขา กลิ่นไม้จันทน์ผสมกับกลิ่นเครื่องเทศชนิดหนึ่งที่เธอไม่คุ้นเคย

"ผมดีใจที่ได้พบคุณ" โรนัลโด้กล่าวขณะที่ยื่นมือออกมา

ดอกหญ้าลังเลเล็กน้อยก่อนจะยื่นมือออกไปจับมือเขา แต่แทนที่จะจับมือธรรมดา โรนัลโด้กลับยกมือเธอขึ้นและจูบเบาๆ ที่หลังมือ ดวงตาสีเขียวของเขาไม่ละจากใบหน้าของเธอเลยแม้แต่วินาทีเดียว

สัมผัสจากริมฝีปากของเขาทำให้ดอกหญ้ารู้สึกเหมือนมีกระแสไฟฟ้าวิ่งผ่านร่างกาย แต่เธอพยายามไม่แสดงปฏิกิริยาใดๆ ออกมา

"นั่งลงก่อนสิ" โรนัลโด้เชื้อเชิญ พลางผายมือไปยังโซฟาหรูกลางห้อง

"ไมเคิล เสิร์ฟเครื่องดื่มให้แขกของเราด้วย"ชายวัยกลางคนที่พาพวกเขาเข้ามาพยักหน้ารับคำสั่ง ก่อนจะเดินออกไปจากห้อง

สิงห์และดอกหญ้านั่งลงบนโซฟาตัวยาว ในขณะที่โรนัลโด้นั่งลงบนเก้าอี้ด้านตรงข้าม เขายังคงจ้องมองดอกหญ้าอย่างไม่ละสายตา

"คุณสวยกว่าในภาพถ่ายมาก" โรนัลโด้กล่าวชมอย่างตรงไปตรงมา

ดอกหญ้าเงยหน้าขึ้นมองเขา รู้สึกไม่ชอบที่ถูกประเมิน "ขอบคุณค่ะ แต่ฉันไม่รู้ว่าคุณเห็นภาพของฉันมาจากไหน"

สิงห์ถลึงตาใส่ลูกสาวเล็กน้อย แต่โรนัลโด้กลับยิ้มมุมปาก

"พ่อของคุณให้ภาพถ่ายของคุณมา เพื่อให้ผมพิจารณาข้อเสนอของเขา" โรนัลโด้ตอบอย่างตรงไปตรงมา

"ฉันเป็นสินค้าที่ต้องถูกตรวจสอบก่อนซื้อสินะคะ?" ดอกหญ้าถามกลับด้วยน้ำเสียงเย็นชา

"ดอกหญ้า!" สิงห์ปรามลูกสาวด้วยน้ำเสียงเข้ม

แต่โรนัลโด้กลับหัวเราะเบาๆ "ไม่ต้องห่วง สิงห์ ผมชอบคนที่กล้าพูดความจริงคุณไม่ใช่สินค้า คุณคือตัวประกันที่มีค่าที่สุดที่พ่อของคุณมี และเขาตัดสินใจส่งคุณมาอยู่กับผมเพื่อรักษาชีวิตของเขาเอง"

เขาหันไปมองดอกหญ้า คำพูดตรงไปตรงมาของโรนัลโด้ทำให้ดอกหญ้าชะงัก เธอไม่คิดว่าเขาจะพูดความจริงอย่างไม่อ้อมค้อมแบบนี้ เธอมองไปที่พ่อ ซึ่งกำลังนั่งอึดอัดอยู่บนโซฟา

"อย่างน้อยคุณก็ซื่อสัตย์" เธอตอบกลับ

ไมเคิลกลับเข้ามาในห้องพร้อมกับถาดเครื่องดื่ม เขาวางแก้วไวน์ขาวตรงหน้าดอกหญ้า แก้วบรั่นดีตรงหน้าสิงห์ และแก้ววิสกี้สีอำพันตรงหน้าโรนัลโด้

"ดื่มสิไวน์จากไร่องุ่นของครอบครัวผมเอง" โรนัลโด้ชวน

ดอกหญ้ามองแก้วไวน์ด้วยความลังเล ก่อนจะตัดสินใจหยิบขึ้นมาจิบเล็กน้อย รสชาติหวานปนเปรี้ยวของไวน์แผ่ซ่านไปทั่วปาก "อร่อยค่ะ"

"ผมดีใจที่คุณชอบเราควรพูดคุยถึงเรื่องงานแต่งงานของเรา งานจะจัดขึ้นในอีกสองวัน ทุกอย่างได้ถูกเตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว"โรนัลโด้ยิ้มพลางจิบวิสกี้ของเขา

"เร็วเกินไปไหม?" ดอกหญ้าถามด้วยความกังวล

"ถ้าเราจะทำอะไร เราควรทำมันอย่างรวดเร็วและมีประสิทธิภาพคุณมีข้อกังวลอะไรเกี่ยวกับงานแต่งงานหรือเปล่า?" โรนัลโด้ตอบ ดอกหญ้านิ่งคิดครู่หนึ่ง

"ฉันแค่ไม่เข้าใจว่าทำไมต้องรีบร้อนขนาดนี้ ในเมื่อมันเป็นแค่ข้อตกลงทางธุรกิจ"

โรนัลโด้วางแก้ววิสกี้ลงบนโต๊ะ ดวงตาของเขาจ้องมองเธออย่างเข้มข้น "เพราะนี่ไม่ใช่แค่ข้อตกลงทางธุรกิจสำหรับผม"

คำตอบนั้นทำให้ดอกหญ้ารู้สึกสับสน เธอมองไปที่พ่อเพื่อขอคำอธิบาย แต่สิงห์ดูเหมือนจะตกใจกับคำพูดของโรนัลโด้พอๆ กับเธอ

"อธิบายหน่อยได้ไหมคะ?" ดอกหญ้าถาม

โรนัลโด้พยักหน้า "แน่นอน ผมเป็นคนที่ให้ความสำคัญกับภาพลักษณ์ การจัดงานแต่งงานอย่างยิ่งใหญ่จะทำให้ทุกคนเชื่อว่านี่คือการแต่งงานจริง ไม่ใช่แค่ข้อตกลงระหว่างพ่อของคุณกับผม"

"และทำไมคุณถึงต้องการให้ทุกคนเชื่อว่ามันเป็นการแต่งงานจริง?" ดอกหญ้าซักต่อ

"คุณฉลาดมาก ถ้าทุกคนรู้ว่านี่เป็นเพียงข้อตกลงชั่วคราว ศัตรูของผมอาจใช้คุณเป็นจุดอ่อนโจมตีผม หรือยิ่งไปกว่านั้น พวกเขาอาจพยายามทำร้ายคุณเพื่อเป็นการแก้แค้นผม"โรนัลโด้ยิ้ม"และคุณห่วงความปลอดภัยของฉันงั้นเหรอ?" ดอกหญ้าถามด้วยความสงสัย

โรนัลโด้พยักหน้า "แน่นอน คุณจะเป็นภรรยาของผม ไม่ว่าจะเป็นเพียงชั่วคราวหรือไม่ก็ตาม ผมปกป้องสิ่งที่เป็นของผม"

คำว่า "สิ่งที่เป็นของผม" ทำให้ดอกหญ้ารู้สึกไม่พอใจ แต่เธอก็ไม่แสดงออกมา