เจ้าสาวตัวประกัน

เสียงฝนกระหน่ำลงมาอย่างไม่ลืมหูลืมตาในคืนที่ลมพัดแรง มันเป็นสัญญาณของความเปลี่ยนแปลงที่กำลังจะมาถึง ณ คฤหาสน์หรูบนเนินเขาที่ตั้งตระหง่านอยู่ใจกลางเมืองมิลาน สถานที่ซึ่งไม่มีใครกล้าเข้าใกล้หากไม่ได้รับเชิญหรือหมายเรียก เพราะทุกคนรู้ดีว่าที่นี่คือรังของอสูรร้าย โรนัลโด้ ซาฟารี นูฮารา โรนัลโด้นั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้แกะสลักสีดำตัวใหญ่ที่ดูราวกับบัลลังก์มากกว่าเก้าอี้ทั่วไป ดวงตาคมเฉียบสีเขียวมรกตจ้องมองชายวัยกลางคนที่นั่งอยู่ตรงข้ามด้วยสายตาเย็นชาไร้ความรู้สึก แก้วคริสตัลใบเล็กที่บรรจุวิสกี้สีอำพันถูกหมุนไปมาอย่างเชื่องช้าในมือที่เต็มไปด้วยรอยสักรูปงูพันดาบ "ข้อเสนอของคุณ... น่าสนใจดีนี่ แต่ผมไม่เห็นว่าจะได้ประโยชน์อะไรจากการหยุดสู้กับคุณ" โรนัลโด้เอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยสำเนียงอิตาเลียนอันเป็นเอกลักษณ์ สิงห์ บุรุษวัยห้าสิบกว่าปีที่นั่งตรงข้ามกับโรนัลโด้ ยกมือขึ้นปาดเหงื่อที่ผุดพรายบนใบหน้า แม้ว่าห้องจะเปิดเครื่องปรับอากาศไว้เย็นฉ่ำก็ตาม "คุณเองก็รู้ดี โรนัลโด้ ว่าเราต่างก็ไม่ต้องการให้ลูกน้องของเราต้องเสียเลือดเนื้อไปมากกว่านี้ การสงบศึกชั่วคราว จะทำให้เราทั้งคู่มีเวลาปรับกลยุทธ์ ส่วนผมเองก็... ต้องการเวลาจัดการธุรกิจที่ประเทศไทย" รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏบนใบหน้าคมเข้มของโรนัลโด้ "แปลว่าคุณกำลังเสียเปรียบ และต้องการเวลาหายใจ" สิงห์ชายวัยกลางคนกลืนน้ำลายเหนียวหนืด เขาจำเป็นต้องรักษาท่าทีให้สงบนิ่ง แม้จะรู้ดีว่าสถานการณ์ตอนนี้ตัวเองกำลังจะเสียเปรียบในสงครามมาเฟียระหว่าง "ผมจะส่งดอกหญ้า ลูกสาวคนเดียวของผม ไปเป็นตัวประกัน เธอจะเป็นภรรยาในนาม งของคุณเป็นเวลาสามเดือน เพื่อเป็นหลักประกันว่าผมจะไม่ทำอะไรให้กระทบต่อธุรกิจของคุณ" โรนัลโด้ชะงักการหมุนแก้ววิสกี้ในมือทันที ดวงตาสีเขียวมรกตจ้องมองสิงห์อย่างสนใจขึ้น มาทันที "คุณจะยอมส่งลูกสาวคนเดียวมาเป็นตัวประกันมันต้องมีอะไรมากกว่านั้น คุณสิงห์ ผมไม่เชื่อว่าคุณจะยอมเอาลูกสาวมาแลกกับเวลาเพียงสามเดือนแน่" คิ้วหนาของเขาขมวดเข้าหากัน สิงห์ถอนหายใจ ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลที่วางอยู่ข้างๆ เขา "นี่คือข้อเสนอทั้งหมดของผม ดอกหญ้าเป็นทุกอย่างของผม เธอเป็นทายาทคนเดียวที่จะสืบทอดธุรกิจทั้งหมดของผม เพราะฉะนั้นคุณจะได้ตัวประกันที่มีค่ามากที่สุดของผมไปครอบครองแล้ว" สิงห์เปิดซองเอกสารและหยิบภาพถ่ายออกมาวางบนโต๊ะ "นี่คือดอกหญ้าลูกสาวผม คุณจะไม่ผิดหวังในตัวเธอแน่" โรนัลโด้เอื้อมมือไปหยิบภาพนั้นขึ้นมาดู ภาพของหญิงสาวร่างเล็กในชุดนักศึกษา ใบหน้าหวานละมุนคมสวย ดวงตากลมโตสีน้ำตาลที่ดูสว่างไสวและแฝงไปด้วยความดื้อรั้น ริมฝีปากอิ่มเต็มช่างเย้ายวนใจ ผมสีดำยาวสลวยตกลงมาถึงกลางหลัง ทุกอย่างในตัวเธอดูเปราะบาง บริสุทธิ์ และน่าปกป้องในเวลาเดียวกัน "ภาพนี้ดูเหมือนจะมีอายุนานแล้ว" โรนัลโด้เอ่ยขึ้น "ภาพนี้ถ่ายเมื่อปีที่แล้ว ตอนที่เธออายุ 18 ปี ตอนนี้เธออายุ 19 ปี กำลังเรียนปี 2 คณะนิเทศศาสตร์" สิงห์ตอบ โรนัลโด้ยังคงจ้องมองภาพถ่ายของดอกหญ้า เขาไม่เคยสนใจผู้หญิงคนไหนมาก่อน สำหรับเขาแล้ว ผู้หญิงเป็นเพียงสิ่งที่ใช้ระบายความต้องการ แต่สำหรับหญิงสาวในภาพนี้... มีบางอย่างที่แตกต่าง บางอย่างที่ทำให้เขารู้สึกว่าอยากจะครอบครองเธอไว้เพียงผู้เดียว "ข้อตกลงของเรามีอะไรบ้าง" โรนัลโด้เอ่ยถาม ขณะที่ยังคงจ้องมองภาพถ่ายของดอกหญ้า สิงห์หยิบกระดาษสัญญาออกมาจากซองเอกสาร พร้อมกับลากนิ้วชี้ไปตามข้อความในสัญญา "ข้อแรก คุณห้ามแตะต้องดอกหญ้าเป็นอันขาด หากคุณแตะต้องเธอ เธอจะต้องเป็นภรรยาของคุณอย่างถาวร ห้ามหย่า"โรนัลโด้ยกยิ้มมุมปากอย่างเย้ยหยัน "แปลว่าคุณกำลังพยายามปกป้องความบริสุทธิ์ของลูกสาวคุณงั้นสิ แต่สวยขนาดนี้จะเหลือหรือไง"สิงห์ไม่ตอบ แต่อ่านข้อตกลงต่อ "ข้อที่สอง ดอกหญ้าจะไม่มีสิทธิ์ในทรัพย์สมบัติของคุณหลังจากหย่าแล้ว และข้อที่สาม ดอกหญ้าจะต้องเชื่อฟังคำสั่งของคุณทุกข้อ ตราบใดที่ไม่ขัดกับข้อแรก" โรนัลโด้วางภาพถ่ายลงบนโต๊ะ แล้วเอนตัวพิงพนักเก้าอี้ พลางจิบวิสกี้ในแก้วอย่างช้าๆ เขาพยายามประเมินสถานการณ์ในหัว หากรับข้อเสนอนี้ เขาจะได้อะไรบ้าง หนึ่ง เขาจะได้เวลาสามเดือนในการขยายอาณาเขตธุรกิจโดยไม่ต้องกังวลกับการโต้กลับของสิงห์ สอง เขาจะได้ตัวประกันที่มีค่าที่สุดของสิงห์ ซึ่งถือเป็นจุดอ่อนที่เขาสามารถใช้ประโยชน์ได้ในอนาคต สาม... เขาได้มีโอกาสใกล้ชิดกับหญิงสาวที่ดูเหมือนจะทำให้เขารู้สึกบางอย่างที่แม้แต่ตัวเขาเองยังไม่เข้าใจ