Sex friend 06 เพื่อนที่เลียตัวกัน
1597 คำ
CHAPTER 06
ตอนธามผลักฉันให้ลงไปนอนราบอยู่บนโซฟาเขายังคงถือขวดเหล้าอยู่เหมือนเดิม และในจังหวะที่เขาคร่อมตัวทับฉันอยู่ข้างบนน้ำเหล้าในขวดนั้นก็หกใส่เสื้อผ้าของฉันจนช่วงอกเปียกชุ่มไปด้วยเหล้าและกลิ่นของมันก็ตลบอบอวลจนฉันขนลุก
“ธาม อย่ากัด”
เขากำลังโมโหที่ฉันดื้อรั้นกับเขา ไม่ใช่พฤติกรรมที่เกิดขึ้นบ่อยแต่มันจะเกิดขึ้นนาน ๆ ทีที่ฉันรู้สึกว่าตัวเองจะต้องเริ่มดื้อแล้วนะ
วิธีการแก้เผ็ดของธามคือกัด
เขาจะเลือกกัดที่ใดที่หนึ่งที่เขาพอใจและวันนี้ก็คือซอกคอที่คาดว่ามีน้ำเหล้าของเขาหกอยู่ด้วยเช่นกัน
“เธอทำให้ฉันเสียเหล้าราคาแพงไปเกือบครึ่งขวด”
เขากล่าวโทษกันด้วยน้ำเสียงแหบพร่า คำพูดนั้นทำให้ฉันดันแผ่นอกเขาให้ขยับออกไปมากขึ้นกว่าเดิม
“เราไม่ได้ทำอะไรเลยนะ ธามเป็นคนผลักเราลงมาเอง”
เราน่ะ ไม่ใช่ตัวต้นเหตุสักหน่อย
ธามต่างหากล่ะ ธามคนเดียวเลยที่คิดจะเอารัดเอาเปรียบเราตั้งแต่วินาทีแรกที่เรารู้จักกัน
“แต่มันหกไปแล้ว”
เหมือนเสียงธามจะอู้อี้กว่าเดิม
พอเขาขยับปากพูดมันมีบางจังหวะที่ริมฝีปากของเขากดแนบลงมาที่ซอกคอของฉันเบา ๆ
“ธามลุกก่อนได้มั้ย”
ธามดื้อจัง
ไม่ยอมขยับเลย
ดูสิ นอกจากจะไม่ขยับแล้วเขายังปล่อยตัวลงมาให้ร่างกายเราแนบชิดกว่าเดิมเสียอีก
“ไม่ได้ ฉันต้องทวงเหล้าของตัวเองคืนมา”
ฉันว่านะ ธามเริ่มกรึ่มๆ แล้วล่ะ
ทั้งน้ำเสียงและแววตาเขาที่มองกันมันดูเหมือนคนที่กำลังจะหลับลงไปอยู่รอมร่อ
เขาเมายากก็จริงแต่เล่นกระดกเหล้าเพรียว ๆ เข้าไปครึ่งขวดแบบนั้นมันก็เดี้ยงได้เหมือนกัน
“ทะ ทวงยังไง”
ที่บอกว่าจะทวงนี้มันยังไงเหรอ
ถ้าจะบอกให้เราซื้อคืนเราคงไม่มีปัญญาแน่ ๆ เลย เพราะคิดว่ามันคงจะแพงหูฉี่
“ทำ ที่อยากทำ”
“ฮึก..”
ฉะ ฉัน สะดุ้งท่ามกลางการกระทำที่ชวนให้จิตใจกระหวัดกระแหว่งด้วยความรู้สึกตื่นตัวพอสมควร
ที่บอกว่าจะทวงเหล้าคืนไปมันคือวิธีนี้งั้นเหรอ
เป็นวิธีการที่ใช้ลิ้นของตัวเองลากไล้ความเปียกชุ่มจากน้ำเหล้าที่เปียกปอนอยู่ตรงเนินหน้าอกที่เปียกชุ่ม
ทำแบบนี้มันไม่อันตรายเกินไปเหรอธาม เพื่อนที่ไหนเขาเลียตัวกันอย่างนี้ล่ะ
“ทำไมต้องตัวสั่น”
เป็นคำถามนี้ทำให้ฉันอยากยกมือขึ้นไปข่วนหน้าเขามากจริง ๆ เขากล้าถามได้ยังไงว่าทำไมฉันถึงตัวสั่นในเมื่อตัวเขากำลังลวนลามฉันอยู่แท้ ๆ
ธาม เราเกลียดนายที่สุดเลย
“นะ นาย อย่าเลียนะ”
ฉันพยายามผลักดันแผ่นอกแกร่งให้ขยับออกไป ผลักดันซ้ำแล้วซ้ำเล่าแต่เขากลับไม่ยอมขยับออกไปเลย
มากไปกว่านั้นปลายลิ้นที่ร้อนฉ่ำกลับโลมเลียความเปียกปอนตรงเนินอกเข้าปากไปราวกับมันยังคงรสชาติความมึนเมาเอาไว้ได้เป็นอย่างดี
ตัวฉันสั่นระริกแล้วเม้มริมฝีปากเอาไว้อย่างหวาดหวั่น
สัมผัสของธามมันชวนให้ท้องน้อยวูบวาบแปลก ๆ ฉันเกร็งจนหน้าท้องหดเข้าหดออกและกว่าจะหายใจเข้าออกแต่ละทีต้องใช้ความพยายามมากมายจริง ๆ
"ธาม.. หยุดเลียนะ.."
ฉันได้ยินเสียงของตัวเองที่แหบพร่า ฉันเป็นเหมือนคนที่กำลังอ่อนยวบเพียงแค่ถูกเขาสัมผัสตัวฉันก็เบาหวิวแล้ว
ธามเหมือนจะฟัง เขาผละใบหน้าขึ้นมามองหน้ากัน
ใบหน้าดุดันที่อยู่เบื้องบนจ้องมองลงมาด้วยแววตาราบเรียบแต่ทว่ากลับรับรู้ได้ถึงพลังงานดุร้ายที่ครอบงำอยู่
"เป็นใครถึงมาสั่ง"
ที่แท้โมโหเพราะฉันสั่งห้ามเขานี้เอง
ธามนี้แย่มากจริง ๆ
ฉันกัดริมฝีปากตัวเองเอาไว้ด้วยความรู้สึกประหม่าต่อการถูกจ้องมองที่มุ่งร้ายนั้น
"เราไม่ได้สั่งแต่แค่ขอร้องให้ธามหยุดรังแก ธาม.."
ธามไม่ได้ฟังกันเลยสักนิด
คำว่า 'หยุด' ที่ออกมาจากปากฉันเหมือนเป็นการเชื้อเชิญให้เขา 'ทำ' กันมากขึ้นกว่าเดิม
ขนอ่อนในร่างกายฉันลุกชันขึ้นอย่างพร้อมเพรียง
ความเปียกชื้นจากริมฝีปากที่ร้อนฉ่ากดจูบลงไป จูบซ้ำเน้น ๆ จนผิวส่วนนั้นร้อนผ่าว
"ธะ ธาม ไม่ได้.."
ฉันส่งเสียงร้องอ้อแอ้
มันระทวยด้วยความรู้สึกแปลกประหลาดที่ก่อตัวขึ้นมาอย่างเชื่องช้า
ธามกำลังซุก เขาสลับจังหวะหนักเบาในการซุกไซร้ซอกคอแม้ตัวฉันจะขัดขืนด้วยท่าทีไม่ยอมแพ้ก็ตาม
แม้จะผลักดันเขาสุดความสามารถแต่ทว่าข้อมือกลับถูกธามยึดเอาไปกดไว้ตรงเหนือหัวแทน
"ธาม เราเจ็บ"
สุ้มเสียงหวานของฉันดังคลอออกมาอย่างบางเบา ความรู้สึกเหมือนถูกคีบเหล็กบีบรัดจนกระดูกกำลังจะแตกออกจากกันเป็นเสี่ยง ๆ
ธามจ้องมองฉันในขณะที่ความใกล้ชิดทำให้ลมหายใจของเขาเป่ารดลงมาตรงกระจับปากฉันจนมันร้อนผ่าว
"พรุ่งนี้ห้ามใส่น้ำหอมกลิ่นนี้อีก โยนมันทิ้งไปซะ"
คำสั่งเด็ดขาดนั้นมันฟังดูเด็ดขาดมากจริง ๆ แต่ขอสงสัยได้มั้ยว่าทำไมเขาถึงต้องเดือดร้อนกับน้ำหอมบนตัวฉันด้วย
"เราขอเก็บไว้ได้มั้ย"
อย่างน้อยก็ได้ใส่ตอนที่เขาไม่อยู่
ธามยกยิ้มมุมปากราวกับเรื่องที่ฉันพูดอยู่เป็นเรื่องตลกสำหรับเขา
อีกทั้งยังโคลงหัวไปมาเหมือนการสะบัดไล่ความเมาให้จางหายไป
"พรุ่งนี้ฉันจะไปทิ้งมันกับมือ"
พฤติกรรมของเขามัน..
ล้ำเส้นคำว่าเพื่อนไปมากโข
"แต่นายเป็นแค่เพื่อนนะ"
ฉันมุ่ยหน้าอย่างงอแง เป็นอาการที่แสดงออกมาอย่างไม่รู้ตัวเมื่อนึกเสียดายน้ำหอมราคาแพงขวดนั้น
"หรืออยากให้เป็นมากกว่านั้น? อยากมั้ยล่ะ?"
คำพูดคำจานั้น : (
น่าจับมาตีให้หลังหักไปเลย ใครเขาอยากได้ธามกันคิดเองเก่งอีกแล้วนะ!
"ไม่!"
ฉันกระแทกเสียงใส่เอาให้ธามรู้กันไปเลย
#อย่ามโน
#นายเป็นแค่เพื่อนอย่าล้ำเส้น
นั้นคือสิ่งที่ฉันอยากลุกขึ้นติด # ให้เขาเห็นกันไปเลยแต่ในสถานการณ์จริงใครจะกล้าเล่า
ดุอย่างกับหมาบ้า
"ก็ดี"
ก็ดีอะไรกัน พูดจบก็ลุกแล้วกระชากให้ฉันขึ้นมานั่งคร่อมบนตักเขาด้วย ด้วยความที่ฉันนั่งตักแล้วหันเข้าหาเขามันเลยทำให้ช่วงอกของฉันนั้นจ่ออยู่ตรงใบหน้าเขาพอดีเลย
"ระ เราอยากกลับแล้ว"
ฉันพูดถึงจุดประสงค์ของตัวเอง
"สภาพนี้?"
ส่วนธามก็สวนกลับทันขวับ เขาลากสายตามองฉันตั้งแต่หัวไล่ลงมาจนสุดหน้าท้องที่ตอนนี้เสื้อผ้าบนตัวฉันค่อนข้างเลอะเทอะเหมือนตกอยู่ในถังเหล้า
"เดี๋ยวกลับไปอาบน้ำที่หอ อ๊ะ!"
ตะ ตกใจ หมดเลย!
จู่ ๆ ก็แบกฉันขึ้นหลังแล้วพาเดินตรงไปยังระเบียงหลังห้อง
ตอนอยู่ในห้องด้วยกันสองคนภายในห้องมันเงียบมากเพราะห้องของธามมีระบบปิดเสียงอย่างดีแต่พอเปิดประตูระเบียงเท่านั้นแหละฉันถึงรู้ว่าข้างนอกนั้นฝนตกหนักมาก!
ซ่า!!!
พายุแรงมากด้วย!
"ฝนตก ขี้เกียจไปส่ง นอนนี้แหละ"
เขาปล่อยฉันให้ลงไปยืนอยู่ข้างหน้าแล้วตัวเองก็ยืนซ้อนอยู่ข้างหลังแทน
"ตะ แต่ว่า.."
จะเถียงยังไงดีล่ะ ฝนหนักมากจริง ๆ ขนาดยืนอยู่หน้าประตูฉันยังต้องร่นถอยหลังหนีฝนที่กระเซ็นเข้าใส่ พอถอยแผ่นหลังก็กดแนบลงไปกับแผงอกเขาจนส่วนหลังของฉันร้อนผ่าว
"มันหนัก ขี้เกียจขับรถ"
ถ้าขอกลับเองเขาต้องเขวี้ยงฉันแน่ ฉันรู้ว่าธามจะมองว่าการที่ฉันขอกลับเองเป็นการประชดประชันเขาทั้งที่ความจริงแล้วมันไม่ใช่สักหน่อย ฉันก็แค่เกรงใจและอยากทำอะไรเพื่อตัวเองบ้างแค่นั้นเอง
"งะ งั้น เรานอนโซฟานะ"
ไม่มีทางเลือกแล้วล่ะลูกพีช จำใจยอมเขาไปเถอะเธอจะได้ไม่เดือดร้อน
พอโดนตามใจเขาก็ดูเหมือนจะพอใจ พยักหน้ารับอย่างอารมณ์ดีแล้วปิดประตูระเบียงเข้ามาเหมือนเดิม
แต่เมื่อกี้เขาดูเมานี่หน่าตอนล่วงเกินฉันแต่ทำไมตอนนี้กลับดูปกติดี
หรือสร่างเมาแล้ว?
เร็วขนาดนั้นเลยเหรอ!
"ไปอาบน้ำแล้วออกมาทำอะไรให้ฉันกิน"
ธามออกคำสั่งกับฉันจบเขาก็ถอยหลังไปนั่งไขว่ห้างบนโซฟาดังเดิม
ในมือคีบบุหรี่ที่พึ่งหยิบออกมาจากซองขึ้นไปดูดแล้วพ่นควันสีขาวฟุ้งให้ลอยกระจายอยู่รอบ ๆ ตัวเขา
ควันสีขาวฟุ้ง ๆ กับธามที่ปลดกระดุมเสื้อสามเม็ดจนเห็นรอยสักรูปไฟบนหน้าอกเป็นอะไรที่ดูเข้ากันดีมาก ๆ
หมายถึง.. ยิ่งขับให้เขาดูเป็นผู้ชายแบดและเลวมากขึ้นกว่าเดิมน่ะ :)
"เสื้อยืดฉันมีไปหยิบใส่เอาเอง"
สิ้นสุดเพียงเท่านั้นฉันก็ไม่ได้อยู่ในความสนใจของธามอีกเลย
- ผู้เขียน
