EP 18
1144 คำ
“จริงเหรอจ๊ะ งั้นชุดที่พี่ซื้อให้นี่ เอื้อยจะเอาอะไรมาตอบแทนพี่ครับ”
แม้จะประหม่าเวลามีคนหน้าหล่อมากระซิบถามอยู่ข้างแก้ม แต่รภัสรดาก็แอบดีใจไม่น้อยที่ลิฟต์จอดแทบทุกชั้น พอประตูเปิดออก คนเห็นว่าเต็มก็ไม่มีใครเข้ามาแล้ว ทำให้มีเวลาได้อยู่ใกล้ชายที่ตัวเองปลื้มนานขึ้นอีกนิดหนึ่ง
“ว่าไงจ๊ะ เอื้อยจะตอบแทนพี่ด้วยอะไร ตอบเร็วเข้า เดี๋ยวลิฟต์จะถึงชั้นล่างแล้วนะจ๊ะ”
คนหน้าหล่อเร่งเร้าเสียงแผ่วเบาดังเดิม ส่วนคนหน้าสวยก็เอาแต่เอียงอายและยังคิดไม่ออก
“ไม่รู้ค่ะ พี่ภามอยากได้อะไรคะ แต่ห้ามแพงนะคะ เอื้อยมีเงินเก็บนิดเดียวเองค่ะ”
“ของที่พี่อยากได้เอื้อยไม่ต้องใช้เงินซื้อหรอกจ้ะ แล้วจะให้พี่จริงหรือเปล่าล่ะจ้ะ ถ้าพี่ขอ”
“พี่ภามจะเอาอะไรล่ะคะ ในตัวเอื้อยไม่มีอะไรติดมาด้วยเลยค่ะ นอกจากเงินห้าร้อยที่แม่ให้เมื่อเช้านี้”
“นี่ไงจ๊ะที่พี่อยากได้”
สาวน้อยหน้าใสถึงกับกายแข็งทื่อ เมื่อจู่ๆ ก็ถูกรวบกอดไว้แน่น แก้มข้างขวาก็ถูกจมูกโด่งๆ ของคนหน้าหล่อฉกลงมาดอมดม อายจนทำอะไรไม่ถูก พูดอะไรไม่ออก ประจวบเหมาะกับประตูลิฟต์เปิดพอดี เลยรีบเผ่นออกไปเบียดกับนักท่องเที่ยวชาวจีน ทิ้งคนหน้าหล่อไว้ข้างหลังชนิดไม่คิดจะหันกลับมามอง
“ทำไมลิฟต์ตัวนี้ลงมาช้าจังเลยล่ะเอื้อย เรามาทีหลังยังถึงก่อนเลย”
ปรียากรณ์ก็แค่ถามไปอย่างนั้น ทว่าคนมีชนักติดหลังกลับร้อนรุ่มไปทั้งตัว
“อยากได้อะไรกันอีกมั้ยสาวๆ หรือจะรีบไปทำผมกัน”
“ไปเลยดีกว่าค่ะพี่ภาม เดี๋ยวไม่สวยค่ะ”
ปรียากรณ์ตอบพี่ชายด้วยท่าทีจริงจัง ขณะก้มหน้าดูมือถือ เลยไม่เห็นว่าพี่ชายกำลังมองไปหาสาวน้อยหน้าใสที่รีบเลี่ยงไปเดินไกลๆ ทันที
“สมคิดอยู่ไหนแล้ว ผมกำลังจะออกประตูนะ”
เสียงของคนหน้าหล่อปลุกให้คนหน้าสวยที่จมดิ่งไปหาอดีตอันแสนหวานต้องดึงความคิดกลับมาหาปัจจุบันทันที
“สมคิดมาแล้ว เรารีบไปกันดีกว่า”
มือบางข้างที่ไม่ได้ถืออะไร ก็ถูกท่านประธานคว้าเอาไว้แล้วพาเดินตรงไปยังประตูที่คนรถแจ้งมาทันที แม้อยากจะดึงมือกลับแทบแย่ยังไง แต่รภัสรดาก็พบว่าตัวเองไม่ได้ทำแบบนั้น
แถมยังเดินตามเขาไปอย่างรวดเร็วอีกต่างหาก พอถึงรถเขาก็เปิดประตูให้เข้าไปก่อน ถึงได้ตามไป
“ผู้ช่วยคุณจะได้วันไหน”
ท่านประธานเอ่ยเสียงเป็นการเป็นงานทันทีหลังประตูรถปิด เลขาก็ตอบไปในลักษณะเดียวกัน แม้จะปรับอารมณ์ยังไม่ทันสักเท่าไหร่ก็ตาม
“พรุ่งนี้ค่ะ”
“ดีเลย! เดี๋ยวกลับไปนี่คุณช่วยหารายงานการขาย...”
อารมณ์หวานๆ ที่เกาะกุมหัวใจเมื่อครู่พลันมลายลง เมื่อเจ้านายหันมาสั่งงานรัวเร็วจนจำแทบไม่ทัน ทำให้รู้เลยว่าวันนี้ดูเหมือนจะได้กลับค่ำอีกแล้ว ได้แต่กำชับตัวเองว่า ถึงออฟฟิศต้องรีบไลน์บอกคุณนายเดซี่ให้แบ่งมื้อเย็นไว้เป็นเรื่องแรก เพราะคงไม่มีปัญญาหากินที่ไหนได้ นอกจากตรงกลับบ้านเลย
แม้จะเป็นเช้าวันจันทร์และเป็นอาทิตย์สุดท้ายของเดือนกับการทำหน้าที่เลขาใหม่ แต่รภัสรดาก็รู้สึกว่ายังไม่ได้พักผ่อนเพียงพอเอาเสียเลย หรือจะเรียกได้ว่าเหนื่อยกว่าเดิมอีกด้วยซ้ำ
กระเป๋าที่ยกออกจากรถก็ดูเหมือนจะหนักอึ้งกว่าทุกวัน ทั้งๆ ที่มีข้าวของเท่าเดิม เพิ่มเติมมาก็มีของว่างมากชิ้นขึ้น เพราะสามทหารเสือของท่านประธานจะมาช่วยงานเป็นวันแรก
ความรีบทำให้สาวมั่นก้าวขาออกจากรถอย่างรวดเร็ว เลยถูกขอบเดรสทรงสอบรัดจนรู้สึกเจ็บตรงต้นขา ต้องพ่นลมหายใจออกมาแรงๆ ให้กับเพื่อนสาวเดซี่ที่ซื้อชุดมาฝาก แถมซักรีดให้เรียบร้อยตั้งแต่เมื่อวาน เช้ามาก็คะยั้นคะยอให้ใส่วันนี้
“สีน้ำทะเลเข้ากับแกออกชะนี ใส่แล้วเริด รับรองเย็นนี้แกได้ผัวกลับมาฝากฉันเลยล่ะ ใส่นะ! ไม่งั้นมีตบ เพราะฉันอุตส่าห์ซักรีดให้ตั้งแต่เมื่อวานแล้ว”
คนสะพายกระเป๋ากับหิ้วของพะรุงพะรังต้องถอนหายใจกับเดรสเข้ารูปพอดิบพอดี ตรงเอวก็มีเข็มขัดสีเดียวกันรัดไว้อีกรอบ เรียกได้ว่าวันนี้ถ้าไม่ให้ไขมันปลิ้นก็ต้องกินแค่น้ำเปล่ากับกาแฟดำเท่านั้น จากที่ตั้งใจจะคว้าส้นสูงมาใส่ เลยเปลี่ยนเป็นลากแตะแทน มือถือเจ้ากรรมก็ดันดังขึ้นอีก พอเห็นว่าเป็นเพื่อนสาวก็กระแทกเสียงใส่ทันที
“ว่าไง! อย่าบอกนะว่าแกมีนัดที่อื่นแบบด่วนๆ”
“เปล่าหรอกยะ แค่จะโทรมาเตือนว่าเย็นนี้ ซื้อส้มตำ น้ำตก ต้มแซ่บ ข้าวเหนียวมาด้วย เผื่อฉันไม่มีแรงขับรถออกไป อ้อ! ห้ามลืมตำข้าวโพดไข่เค็มใส่พริกเม็ดเดียวด้วยล่ะ ไม่เอาถั่วฝักยาวนะยะ ห้ามกลับค่ำด้วย ไม่งั้นฉันจะงอน เพราะอาทิตย์ก่อนแกกลับค่ำทุกวันเลย”
“จะพยายามละกัน...”
เมื่อเห็นว่าเพิ่งจะเจ็ดโมงเช้า เลขาสาวเลยยืนพิงรถคุยกับเพื่อนก่อน เพราะอาทิตย์ที่ผ่านมาเรียกได้ว่ากลับเข้าบ้านเพื่อนก็นอนแล้วทุกวัน เย็นนี้เลยตั้งใจจะกลับเร็ว แล้วซื้อของที่เพื่อนชอบไปฝากให้ได้ อีกทั้งไม่เห็นมีรถเจ้านายจอดอยู่ แปลว่ายังไม่มาเลยไม่ได้รีบร้อนอะไรนัก
แต่หารู้ไม่ว่ากำลังตกเป็นเป้าสายตาให้คนยืนอยู่หน้าต่างห้องชั้นแปดมองลงมาด้วยใบหน้าบึ้งตึงนิดๆ ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าคงกำลังคุยกับหนุ่ม หรืออาจจะเป็นแฟน ส่วนสามีนั้นเขาถามจากเพื่อนมาแล้วว่ายังไม่ได้แต่งงาน ให้แปลกใจไม่น้อย ทั้งสาวทั้งสวย อายุก็ยี่สิบเจ็ดแล้ว การงานก็ดี แต่ยังไม่มีใครมาจีบ
หรือไม่ก็คงจะเลือกเยอะและเลือกเฉพาะหนุ่มเงินหนากระมั้ง ถึงยังจับใครไม่ได้ สายตาคู่เฉี่ยวราวเหยี่ยวราตรีมองเรือนกายมีเดรสพอดีตัวรัดรึงไว้ แม้จะจากระยะไกล แต่ก็จินตนาการได้ไม่ยาก ว่าส่วนไหนเป็นยังไง นุ่มนิ่มหอมหวานมากแค่ไหน
- ผู้เขียน
