หลบหลีกไปมาเมิ่งเหยียนซินก็ต้องมานั่งหน้าบูดมองอีกฝ่ายจนได้ หนำซ้ำเขายังบ่นว่าตีฝีปากกับคนสติไม่ดีเช่นนางจนคอแห้งผาก จึงพาแวะที่โรงน้ำชาตามเหตุการณ์ที่เมิ่งเหยียนซินมองเห็นราวจับวาง
ภารกิจนับจากนี้เมิ่งเหยียนซินคงต้องพยายามทำอย่างไรก็ได้ให้กั๋วกงไม่ก่อความวุ่นวายที่โรงน้ำชา มิเช่นนั้นต้องเกิดเรื่องบานปลายใหญ่โตตามมาไม่จบสิ้นเป็นแน่ นัยน์ตากลมจับจ้องริมฝีปากได้รูปที่ค่อย ๆ เป่าลมร้อนพลางละเลียดชิมชาสดด้วยสีหน้าเรียบเรื่อย
"กั๋วกงเจ้าคะ ข้าว่าเรารีบกลับกันดีหรือไม่ นี่ก็ใกล้มืดค่ำแล้วด้วย"
"ข้าไม่รีบ"
เมิ่งเหยียนซินกำหมัดแน่น
หมอนี่เอาใจยากจริง ๆ พระรองประสาอะไร ปกติต้องเป็นบุรุษอบอุ่นไม่ใช่หรือไง นี่มันตัวร้ายชัด ๆ
"ไหนท่านเร่งร้อนจะส่งข้ากลับจวนสกุลเมิ่งอย่างไรเจ้าคะ เช่นนั้นข้าอยากกลับแล้ว"
"หือ..."
กั๋วกงหนุ่มช้อนเปลือกตาขึ้นแช่มช้า จากที่เขาเฝ้าสังเกตการณ์มาหลายวัน ไม่เห
