เมิ่งเหยียนซินพยายามดีดแข้งดีดขาเพื่อให้หลุดจากพันธนาการของบุรุษตัวสูงเบื้องหลัง "ท่านปล่อยข้านะ ปล่อยข้านะเจ้าคะ"
"เจ้าจะไปไหน เป็นสาวเป็นนางชอบหนีออกจากจวน เรือนสกุลเมิ่งใหญ่โตโอ่โถงยังไม่ชอบอีกอย่างนั้นรึ"
"ปล่อยข้า กั๋วกง! นี่ท่านจะใช้อำนาจรังแกผู้อื่นในทางมิชอบเช่นนี้ได้อย่างไรกันเจ้าคะ ข้าจะไปฟ้องทางการ"
หลิวซือเหว่ยแค่นหัวเราะ "กั๋วกง เจ้าก็รู้จักข้า ไยเมื่อครู่จึงแสร้งทำเป็นไม่รู้จัก อย่าบอกเชียวว่าสกุลเมิ่งหมายจับข้าให้อยู่หมัด เลยแอบสอดส่องเรื่องของข้าจึงทราบความในใจข้าไปเสียหมด"
หลิวซือเหว่ยออกแรงดึงคอเสื้อของเมิ่งเหยียนซินแรงขึ้น กระชากเสียจนร่างเล็กเท้าลอยเหนือพื้น เขาช่างไม่มีความเป็นสุภาพบุรุษเอาเสียเลย สาบเสื้อช่วงคอเริ่มรัดแน่นเสียจนเมิ่งเหยียนซินหายใจติดขัด
แค่ก แค่ก
"ทะ...ท่านกั๋วกง หากยังดึงข้าเช่นนี้ข้าจะตายจริง ๆ นะเจ้าคะ ท่านฟังข้าก่อน"
เมื่อเห็นท่าทางแ
