[หลิวซือเหว่ย กั๋วกงหนุ่มแห่งแคว้นตงหยาง ผู้มีอิทธิพลอันดับหนึ่ง กระทั่งฮ่องเต้ยังกริ่งเกรงใจ ภารกิจหลักในครั้งนี้ คือออกห่างจากเขาให้มากที่สุด]
ม่านตากลมโตขยายกว้าง เมิ่งเหยียนซินใจเต้นครึกโครม ทว่านางไม่อาจเขยื้อนกายได้เลย
"จะบ้าหรือไง เขานั่งต่อหน้าข้าโทนโท่ แล้วจะออกห่างอย่างไรเล่า เสี่ยวทู่จื่อ เจ้าเป็นระบบที่ตลกร้ายไปหน่อยแล้ว เหตุใดไม่ส่งสัญญาณเตือนกันก่อน มีตัวช่วยกรณีหยุดเวลาให้ข้ารีบเผ่นหรือไม่"
[ระบบไม่มีทักษะดังกล่าว ท่านต้องเอาตัวรอดด้วยสติปัญญาและความสามารถของตัวท่านเอง กรณีที่ระบบหยุดนิ่ง ทุกสรรพสิ่งไม่เคลื่อนไหว ท่านเองก็ไม่อาจไปจากที่ตรงนี้ได้ ดังนั้นจะต้องทำภารกิจให้สมบูรณ์เจ้าค่ะ]
"หา...ทำเกินไปมาก เสี่ยว!..."
ไม่ทันระบายโทสะเจ้าระบบตัวดีก็หายวับไปต่อหน้าต่อตา เมิ่งเหยียนซินกะพริบตาสองสามครา ก็พบว่ากั๋วกงหนุ่มยังจ้องนางเขม็ง กระทั่งภาพเหตุการณ์อนาคตผุดขึ้นเต็มโซนสมอ
