ก้าวที่ 3 ฉีกกระชาก

แคทได้เอ่ยชื่อของมันออกมาและด้วยความปลงแคทจึงไม่มีท่าทีกลัวหรือว่าช็อกสติหลุดแต่อย่างใด แต่เธอกลับเตรียมพร้อมที่จะรับมือกับซอมบี้ยักษ์ตรงหน้านั่นแม้โอกาสที่จะรอดแทบจะเป็นศูนย์ก็ตาม "ลิลลี่ ถ้าฉันจะตาย อย่างน้อยก็ได้รู้จักกับความประหลาดของเธอล่ะนะ" "ไม่" ลิลลี่พูดบอกแคทด้วยสีหน้าจริงจังก่อนจะใช้ดาบชี้ไปที่หน้าของบิ๊กแมน คล้ายกับว่านี้คือสารท้ารบจากลิลลี่ถึงบิ๊กแมน ความกดดันของบรรยากาศได้ครอบคลุมไปทั่วตึกมันทำให้แคทที่ยืนอยู่เคียงข้างรู้สึกขนลุก สิ่งที่แคทคิดออกในตอนนี้คือเอาตัวรอดและไม่เข้าไปขวางทางลิลลี่เป็นพอ ถึงจะไม่รู้สึกว่าลิลลี่จะชนะแต่นี่เป็นเดิมพันสุดท้ายแล้วที่เธอจะรอดจากห้างสรรพสินค้าที่มีแต่ศพเดินได้แห่งนี้ "ฟ่ออ..." ลิลลี่แยกเขี้ยวออกเหมือนเป็นการขู่ มันทำให้แคทอดสงสัยไม่ได้ว่านี่เธอเคยเป็นคนหรือเคยเป็นแมวมาก่อนกันแน่ โฮกกกกก!!! ซอมบี้บิ๊กแมนร้องคำรามออกมาแล้วหายใจออกอย่างรุนแรง เหมือนพกความฉุนเฉียวมาเต็มที่แต่ก็ไม่ได้ทำให้ลิลลี่ขาดสมาธิไปเลยแม้แต่นิดเดียว ซอมบี้ที่ห้อมล้อมอยู่ก็ค่อยๆ ถอยออกอย่างน่าแปลกใจ แต่เป็นเรื่องที่แคทรู้อยู่แล้วว่าบิ๊กแมนนั้นสามารถควบคุมซอมบี้ตัวอื่นได้ ราวกับว่ามันเป็นหัวหน้าผู้ออกคำสั่งให้แก่ลูกน้อง แต่การที่ลิลลี่ท้ารบแบบนั้นและมันยอมรับที่จะท้าดวลนี่กลับเป็นเรื่องแปลกซะยิ่งกว่า หรือเพราะเป็นซอมบี้เหมือนกันจึงสื่อสารระหว่างซอมบี้ด้วยกันเองได้ก็ไม่ทราบแน่ชัด ตึง ตึงง ตึงงง!! เสียงของบิ๊กแมนที่วิ่งเข้ามาดังกึกก้องไปทั่ว หมัดของมันที่ใช้ค้ำพื้นทำให้พื้นกลายเป็นหลุมตามที่มันวิ่งไป บิ๊กแมนใกล้เข้ามาเรื่อยๆ แคทก็ได้แต่ลุ้นว่าลิลลี่จะจัดการมันยังไง ปั้ง!!! ไม่ทันไรหมัดของบิ๊กแมนก็ซัดเข้าที่หน้าลิลลี่อย่างจังทำให้ลิลลี่กระเด็นออกไปไกลจนทะลุตึกออกไปเลย แคททำได้แค่ยืนตกใจทำอะไรไม่ถูก การที่ลิลลี่กระเด็นไปขนาดนั้นอาจจะร่างแหลกไปแล้วก็ได้ ซึ่งเหยื่อรายต่อไปก็จะกลายเป็นเธออย่างไม่ต้องสงสัย แคทจึงเตรียมที่จะวิ่งหนี ครึก.. เสียงหินขยับครู่เดียว แคทก็รู้สึกถึงความเร็วที่พุ่งผ่านตัวไปและเข้าไปปะทะกับบิ๊กแมนตรงหน้าอย่างรุนแรงก่อนที่จะกระเด็นออกมานั่นจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากลิลลี่ สภาพของเธอบิดเบี้ยวเพราะกระดูกหักและเธอค่อยๆ ฟื้นฟูตัวเองอย่างช้าๆ มันทำให้แคทนึกถึงหนังสยองขวัญที่มีอยู่เรื่องเดียวภายในค่ายกักกันที่ล่มสลายไปแล้ว "ไม่..." ลิลลี่ยังคงพูดได้แค่คำเดียวซ้ำๆ แต่ความหมายของคำพูดเธอดูจะเปลี่ยนไปตามสถานการณ์ต่างๆ เพียงแวบเดียวลิลลี่ก็กระโจนเข้าใส่บิ๊กแมนอีกครั้งซึ่งความเร็วในการเคลื่อนไหวของลิลลี่นั้นน่าเหลือเชื่อมาก แคทพยายามมองตามให้ทันแต่ก็ไม่สามารถที่จะทำได้ บิ๊กแมนได้แค่เหวี่ยงแขนไปมารอบๆ นี่ดูเหมือนยุงที่บินอยู่ข้างหูอย่างน่ารำคาญและหาตัวไม่เจอยังไงยังงั้น มันทำให้บิ๊กแมนรู้สึกโมโหขึ้นไปอีก โฮกกกก!!!! บิ๊กแมนร้องคำรามก่อนที่พวกซอมบี้จะโหยหวนตามราวกับว่ามันกำลังสั่งให้พวกซอมบี้นั้นทำอะไรบางอย่าง ลิลลี่ที่กำลังโจมตีบิ๊กแมนอย่างต่อเนื่องก็ถอยออกมายืนอยู่หน้าแคทเหมือนกับรู้อะไรบางอย่าง "ไม่ได้.." ลิลลี่ยกแขนขึ้นมาทำท่าเหมือนว่าห้ามไม่ให้เข้าใกล้แคท แต่ดูเหมือนเหล่าซอมบี้จะไม่ยอมรับฟังเท่าไหร่ มันเริ่มที่จะเดินเข้ามาหาแคทเพื่อโจมตี แต่ก็ไม่สามารถทำได้เพราะมีลิลลี่คุ้มกันอยู่ นี่เป็นเรื่องน่าประหลาดใจมากกับบิ๊กแมนตัวนี้ที่ค่อนข้างจะมีสติปัญญามากกว่าปกติไม่ใช่การโจมตีแบบทื่อๆ ที่แคทเคยเจอมาก่อนและลิลลี่ก็ดูท่าจะรู้ก่อนเสมอว่าบิ๊กแมนจะทำอะไร แคทที่ทั้งตัวมีเพียงมีดสั้นก็พอจะปกป้องตัวเองได้เล็กน้อยเท่านั้น ปัง!!! ไม่นานนักบิ๊กแมนก็วิ่งเข้ามาโจมตีลิลลี่แบบไม่ทันตั้งตัวแต่ครั้งนี้ลิลลี่ไม่กระเด็นแต่ยืนค้ำหมัดไว้ได้ทำให้ตัวลิลลี่จมลงไปกับพื้น เธอพยายามดันหมัดกลับไปอย่างสุดแรงแต่ก็ดูเหมือนจะไม่เป็นผลซักเท่าไหร่ แคทรู้สึกว่าต้องทำอะไรสักอย่าง "ทนหน่อยนะลิลลี่อย่าพึ่งจมล่ะ" แคทตั้งใจที่จะเข้าไปโจมตีบิ๊กแมนด้วยมีดสั้นที่ตัวเองมีอยู่ เธอกระโดดขึ้นไปบนตัวมันก่อนที่จะแทงเข้าไปที่ดวงตาข้างขวาของมันเต็มๆ ทำให้มันร้องคำรามด้วยความเจ็บปวด ก่อนที่มันจะคว้าตัวแคทและขว้างออกไปด้วยแขนข้างเดียวของมัน "ไม่!!!!" ลิลลี่ตะโกนสุดเสียง ร่างกายของแคทเป็นเพียงมนุษย์ธรรมดาการที่เธอถูกขว้างเข้าไปในฝูงซอมบี้แบบนั้นทำให้ลิลลี่ตกใจเป็นอย่างมาก เธอผลักมือของบิ๊กแมนออกและพุ่งฝ่าฝูงซอมบี้ไปอย่างรวดเร็ว ดาบที่เธอถือตวัดไปรอบๆ ตัวด้วยความรวดเร็ว มือขวาของเธอก็ไม่แม้แต่ปล่อยว่างไว้เธอยังใช้มันชกเข้าไปที่ซอมบี้อีกด้วย การเคลื่อนไหวที่รวดเร็วและน่าอัศจรรย์นี้ แม้แต่เธอเองก็ไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ ลิลลี่รับตัวแคทไม่ทันทำให้เธอตกลงมากระแทกพื้นอย่างรุนแรงและแรงเสียดทานบนพื้นก็ไม่สามารถหยุดเธอที่กำลังไถลไปตามพื้นได้ ลิลลี่จึงกระโจนคว้าตัวเธอไว้ก่อนที่จะเอาหลังของตัวเองรับแรงกระแทกจากกำแพงแทนแคท "ไม่ ไม่ ไม่.." ลิลลี่รีบสำรวจร่างกายแคทเพื่อเช็คให้แน่ใจว่าเธอไม่เป็นอะไรมาก แต่แคทหมดสติเธอมีเลือดออกบริเวณศีรษะทำให้ลิลลี่กระวนกระวายเป็นอย่างมาก ก๊าซซซซ!!! บิ๊กแมนโห่ร้องเหมือนเป็นการข่มขู่ว่าตนนั้นชนะและแข็งแกร่งกว่า กลายเป็นเครื่องกระตุ้นความโกรธชั้นดีให้กับลิลลี่ เธอรู้สึกโกรธเป็นอย่างมากและค่อยๆ วางแคทลงบนพื้นก่อนที่จะลุกขึ้นมาชี้ดาบไปที่บิ๊กแมนอีกครั้งแต่ดูราวกับว่ามันจะไม่ฟังอีกต่อไป ซอมบี้ทั้งหมดพุ่งเป้ามาที่ลิลลี่และแคท ในเมื่อไม่รับฟังกันและยังคงโจมตีต่อเนื่องแบบนี้ถ้าหากยื้อไปนานกว่านี้ทั้งคู่ต้องไม่รอดแน่ๆ แต่ด้วยความโกรธเกรี้ยวขั้นสุดของลิลลี่เธอพุ่งเข้าหาซอมบี้ทั้งหมดที่เข้ามาด้วยความรวดเร็ว เร็วยิ่งกว่าครั้งที่เธอมากระโจนออกมารับแคท ทำให้ในไม่ช้าเธอก็ถึงตัวบิ๊กแมน ทั้งสองจึงได้เริ่มปะทะกันอีกครั้ง บิ๊กแมนต่อยด้วยหมัดขวาเข้ามาที่ลิลลี่เธอจึงใช้ดาบกันเอาไว้ บิ๊กแมนตกใจในพละกำลังอันมหาศาลของลิลลี่จึงรีบใช้หมัดซ้ายเข้าช่วยในทันที ลิลลี่จึงใช้มือขวาต่อยสวนเข้าไปอย่างรวดเร็วทำให้เธอค้ำไว้ได้อีกครั้ง ทั้งสองขู่ใส่กันราวกับสัตว์ป่าทำให้ซอมบี้รอบข้างทั้งหมดเริ่มที่จะหยุดนิ่งกันไปเลย ลิลลี่กำลังจะถูกกดจนจมลงไปกับพื้นเธอจึงปล่อยดาบออกและดีดตัวเข้าใส่หน้าของบิ๊กแมนที่ตัวสูงใหญ่กว่า แรงกระโดดของเธอทำให้แขนขวาของเธอหักแต่ก็ทำให้เธอโจมตีเข้าที่บิ๊กแมนได้อย่างจังด้วยหัวของเธอ นั่นทำให้ซอมบี้ร่างยักษ์ใหญ่เซถอยหลัง ส่วนลิลลี่คอหักเพิ่มทำให้หัวของเธอห้อยผิดรูปผิดร่าง แต่นั่นไม่ได้ทำให้เธอหยุดโจมตีบิ๊กแมน เธอกระโจนเพื่อโจมตีบิ๊กแมนไปรอบๆ ด้วยกรงเล็บของเธอทำให้ร่างของบิ๊กแมนเต็มไปด้วยรอยข่วนทั่วร่างกาย นั่นสร้างความเจ็บปวดให้กับมันเป็นอย่างมาก บิ๊กแมนเหวี่ยงแขนไปรอบๆ อย่างมั่วซั่ว มันหวังที่จะตีสุ่มๆ เผื่อจะโดนบ้างแต่นั่นกินเวลามากเกินไปจนมันเริ่มรู้สึกทนไม่ไหว มันจึงค่อยๆ คุกเข่าลงและหยุดการโจมตีลงอย่างช้าๆ ลิลลี่จึงมาหยุดอยู่ที่หน้ามันนั่นเป็นจังหวะเดียวกันกับที่หัวของเธอค่อยๆ กลับเข้าที่จากการฟื้นฟูร่างกาย ตัวของเธออาบไปด้วยเลือดของบิ๊กแมน ทำให้กลายเป็นภาพที่น่าสยดสยองเป็นอย่างมาก บิ๊กแมนพยายามยกมือขึ้นมาผลักเธอออกด้วยความหวาดกลัวแต่ก็ยกไม่ขึ้น แคทพึ่งได้สติกลับมาและเธอก็ค่อยๆ ลืมตาขึ้น เธอมองเห็นลิลลี่ที่อยู่บนไล่ของบิ๊กแมน ดูเหมือนบิ๊กแมนกำลังพยายามที่จะยกแขนขึ้นมาปัดป้องลิลลี่ออกไปแต่ก็ทำไม่ได้ราวกับร่างกายศูนย์เสียการควบคุมโดยสมบูรณ์ ลิลลี่นั่งยองลงและค่อยๆ ก้มไปที่ต้นคอของมัน หลังจากนั้นเธอก็กัดมันและฉีกกระชากต้นคอของมันออก เลือดของบิ๊กแมนได้พุ่งกระฉูดและกระจัดกระจายไปทั่วทุกทิศ ลิลลี่ยังกัดกินบิ๊กแมนต่อไป เธอกัดกินอย่างหิวกระหายและบ้าคลั่ง ดวงตาของเธอเลือนรางราวกับไม่ได้สติแล้ว ซอมบี้รอบๆ ก็ทำเพียงหยุดนิ่งและจ้องมองไปที่จุดนั้น เป็นภาพที่ดูโหดร้ายแต่ก็เป็นสิ่งที่เธอทำเพื่ออยู่รอด "ลิลลี่!!" แคทตะโกนเรียกลิลลี่สุดแรงเพราะเธอไม่มีสติมากนักทำให้เพียงแค่นี้ก็ใช้แรงทั้งหมดของเธอแล้ว แคทเห็นเพียงภาพจางๆ ที่ลิลลี่หันมาหาเธอ ก่อนที่เธอจะหมดสติไปอีกครั้ง ลิลลี่หยุดการกระทำนั้นลงหลังจากได้ยินเสียงแคท เธอเริ่มได้สติกลับมาจากความบ้าคลั่ง เมื่อเธอสังเกตเห็นแคทนอนอยู่ที่พื้นจึงรีบเข้าไปหาทันที โชคดีที่แคทแค่หมดสติไปอีกครั้ง แต่ซอมบี้โดยรอบนั้นยังคงมีไปทั่ว มันจะโจมตีแคทเมื่อไหร่ก็ได้ทำให้เธอไม่ไว้ใจ แต่ซอมบี้ทุกตัวนิ่งสนิททำเพียงแค่ยืนจ้องมองเธอสองคนเท่านั้น ลิลลี่จึงตัดสินใจที่จะอุ้มแคทไปยังที่อื่น เธอค่อยๆ เดินออกจากห้างแห่งนี้และดูเหมือนซอมบี้ตัวอื่นๆ ก็จะหลบทางให้เธอ เธอเดินจนมาถึงร่างของบิ๊กแมน เธอมองมันอีกครั้งก่อนที่จะหยิบดาบที่หล่นอยู่ข้างๆ เธอเดินไปเรื่อยๆ อย่างไร้จุดหมาย รอจนกว่าแคทจะได้สติกลับมาอีกครั้ง เธอไม่เข้าใจว่าต้องช่วยให้แคทฟื้นขึ้นมาได้ยังไง ต้องทำอะไรบ้างเธอเป็นเหมือนเด็กที่ไม่มีความรู้ ขับเคลื่อนตัวเองด้วยสัญชาตญาณเพียงเท่านั้น เธอพยายามนึกถึงภาพในตอนที่มองเข้าไปในตาแคทครั้งแรก เธอรู้สึกว่าคุ้นเคยกับแคทมากๆ แต่เธอก็นึกอะไรไม่ออก ทุกอย่างขึ้นอยู่กับว่าแคทจะตื่นมาให้คำตอบเธอได้มั้ยเพียงเท่านั้น 21:12 น. เวลาผ่านไปพักใหญ่ๆ แคทเริ่มได้สติกลับคืนมา เธอลืมตาขึ้นมาในความมืด สายตามองเห็นแต่ดวงดาวบนฟ้า และรู้สึกว่าจะมีใครอุ้มเธออยู่ เธอจึงค่อยๆ มองไปรอบๆ ทำให้เธอรู้ตัวในทันทีว่าลิลลี่อุ้มเธออยู่ ตอนนี้เธอกลับรู้สึกสบายใจขึ้นหลังจากที่ลิลลี่ทุ่มทั้งตัวเพื่อปกป้องเธอขนาดนั้น "ลิลลี่.." แคทพูดด้วยน้ำเสียงเบาๆ ทำให้ลิลลี่ก้มลงมามองในทันที "แคท.." เธอตอบรับด้วยการพูดชื่อดูเหมือนว่าลิลลี่จะพยายามเรียนรู้ภาษาของแคทอยู่และพูดแต่สิ่งที่เธอจำได้เพียงเท่านั้น "ช่วยพาฉันไปปฐมพยาบาลหน่อยได้มั้ย" "ปฐม..พยา?" "เอาเป็นว่าเดี๋ยวฉันจะชี้ทางให้แล้วกันนะ" "อือ" "ก่อนอื่นเลยฉันขอเสื้อเธอได้มั้ย" "เสื้อ?" "ที่เธอสวมอยู่ เขาเรียกว่าเสื้อ นี่น่ะ" แคทเอานิ้วหยิบเสื้อของลิลลี่เพื่อให้เธอเข้าใจ "อือ" ลิลลี่ค่อยๆ ปล่อยแคทลงให้นั่งลงก่อนจะใช้มือกำเสื้อของตัวเองและพยายามจะฉีก แคว่กก "เอ๊ย!! ไม่ๆๆ อย่าฉีกเสื้อทิ้งสิ" ลิลลี่ชะงักทันทีแล้วทำหน้าสงสัย "ขอ?" "ไม่ใช่แบบนั้น ถ้าเธอฉีกทิ้งเธอก็โป๊หมดน่ะสิ" "โป?" "เอาเป็นว่าฉันทำเองดีกว่า" แคทใช้มือฉีกเสื้อของลิลลี่ออกรอบๆ เอวของลิลลี่ ทำให้เสื้อของลิลลี่กลายเป็นเสื้อเอวลอยในทันที "โอโห หุ่นเธอดีไม่ใช้เล่นเลยนะลิลลี่" "หุ่น..?" ลิลลี่ก้มมองไปที่ท้องของตัวเอง และเธอก็ยกชายเสื้อขึ้นจนเห็นหน้าอก "ว้าย!! ไม่ได้นะลิลลี่ทำแบบนี้ไม่ได้" แคทรีบดึงเสื้อลิลลี่ลง เพราะลิลลี่ไม่ได้สวมชุดชั้นในไว้เลย "ทำไม?" "ฉันคงต้องพาเธอไปร้านเสื้อผ้าซะแล้วล่ะ" แคทเอาเศษผ้าจากเสื้อของลิลลี่มาพันหัวไว้ ถึงเลือดจะไม่ได้ไหลอย่างหนัก แต่ก็เพื่อไม่ให้มันไหลต่อไปเรื่อยๆ กลิ่นเลือดยิ่งเป็นที่น่าสนใจของซอมบี้อยู่ซะด้วย นี่ก็น่าแปลกที่เธอไม่เป็นอะไรเลย น่าจะเป็นเพราะลิลลี่ "เธอมองเห็นตอนกลางคืนมั้ยลิลลี่" "มองเห็น?" "ฉันมองไม่เห็น มันมืด" "ฉันเห็น" "จริงหรอ?" "อือ" "เธอเรียนรู้ภาษาเร็วนี่ ตอบได้ด้วย" "อือ" "เราไปหาร้านเสื้อผ้ากัน" "ร้านเสื้อผ้า?" "เธอจะทวนคำพูดฉันตลอดเลยรึไง เวลาไม่เข้าใจให้ถามว่า อะไร เอาได้มั้ย" "อะไร?" "ร้านเสื้อผ้าคืออะไร เธอต้องถามแบบนี้สิ" "อะไรคือร้านเสื้อผ้า" "เอ่อ.. ถึงจะเรียงไม่ถูกแต่ความหมายก็ความหมายเดิมล่ะนะ ร้านเสื้อผ้าคือสิ่งที่เราใส่กันอยู่ นี่ไง" แคทใช้มือดึงเสื้อตัวเองให้ลิลลี่เข้าใจ "อือ" "หรือนึกถึงตอนที่เธอเจอฉันก็ได้นะ" "อือ" แคทให้ลิลลี่นำทางไปในความมืดเพราะเธอมองไม่เห็น ทั้งสองค่อยๆ คลำทางไปเรื่อยๆ เพราะลิลลี่ไม่รู้ทางแต่มองเห็นส่วนแคทมองไม่เห็นแต่รู้เส้นทาง ชีวิตช่างเล่นตลก *******************