1

1220 คำ
“พี่​เชนทร์​กลับ​มาแล้ว”  วา​ติ​ยา​พูดออกมา​ด้วย​ความ​ดีใจ​เมื่อ​เห็น​สามี​​เดิน​เข้ามา​ในบ้าน หลังจาก​เดินทาง​ไปต่างประเทศ​เป็น​เวลานาน​เกือบ​หนึ่ง​เดือน ใบหน้า​ของเธอ​เต็มไปด้วย​รอยยิ้ม ต่าง​จาก​บุรุษ​ที่​ได้​ชื่อว่า​เป็น​สามี เขา​มี​ใบ​หน้าที่​เรียบตึง ดวงตาที่มองมายังภรรยาบอกถึงความไม่เป็นมิตร ใบหน้า​เย็นชา​ไร้​รอยยิ้ม วา​ติ​ยา​ชะงัก​เท้า​ที่จะ​เดิน​เข้าไปหา​ เมื่อได้ยิน​คำพูด​ที่​เธอ​ได้ยิน​จน​ขึ้นใจ​แล้ว  “นึก​ว่า​กลับมา​บ้าน​คราวนี้​ฉัน​จะ​ไม่เห็นหัว​เธอ​เดิน​อยู่​ในบ้าน​ของฉัน ที่ไหนได้ ยัง​ลอยหน้าลอยตา​ทำเป็น​คุณนาย​อยู่​ที่นี่ หน้าด้าน ไม่มี​ยางอาย เจ้าของบ้าน​ไม่​อยาก​ให้​อยู่​ยัง​หน้าด้าน​หน้าหนา ไล่​กี่​ที​ก็​ไม่ยอม​ไป​สักที”  ราเชนทร์ อิศรา​ภักดี มหาเศรษฐี​ติดอันดับ​ต้นๆ​ ของ​เมืองไทย เจ้าของกิจการ​หลายอย่าง แต่​ที่​ทำเงิน​ให้​มากที่สุด​คงจะ​เป็น​อาคารสำนักงาน​ให้เช่า ที่อยู่​ในตึก​อาร์ซีเอส ตึกสูง 65 ชั้น ที่​ทำ​รายได้​ให้​กับ​เขา​ตก​เดือน​ละ​หลาย​ร้อย​ล้าน​บาท เขามองหน้าวา​ติ​ยา​ภรรยา​ที่​ถูกต้องตามกฎหมาย​ด้วย​สายตา​​เกลียดชัง ดูแคลน สายตา​ที่​มอง​มา​ทำให้วา​ติ​ยา​รับรู้​ถึง​ความ​เกลียดชัง​นั้น​ได้​อย่าง​ชัดเจน ไม่เคย​มี​สักวันที่​เขา​จะพูดดีๆ​ กับ​เธอ ไม่ว่า​เธอ​จะ​ทำดี​กับ​เขา​มาก​แค่ไหน​ก็​ไม่​สามารถลบความ​เกลียดชัง​ที่​เขา​มี​ต่อ​เธอ​ได้ “แก้ว​เป็น​เมีย​พี่​เชนทร์ ก็​ต้อง​อยู่​ที่นี่​สิคะ​” วา​ติ​ยา​บอก​เสียง​อ่อย “ฮึ เมีย ​ลอง​เอา​เท้า​ของ​เธอ​ขึ้นมา​ก่าย​หน้าผาก แล้ว​คิด​ให้​ดี​ซิ​ว่า​เธอเป็น​เมีย​ฉัน​หรือเปล่า” ราเชนทร์​ถาม​อย่าง​เดือดดาล เขา​ไม่เคย​เห็นวา​ติ​ยา​เป็น​ภรรยา​ของ​เขา​เลย ที่​จำยอม​แต่งงาน​จดทะเบียนสมรส​ด้วย ก็​เพราะ​ตัว​เขา​เอง​ถูกวา​ติ​ยา​และ​มารดา​ของ​เธอ รวมหัว​กัน​วางยา​เขา​และ​จัดฉาก​ว่า​มี​อะไร​กัน ถ้า​ไม่ติด​ว่า​โฉมฉาย​มารดา​ของวา​ติ​ยา​จัดฉาก​ได้​อย่าง​ดีเยี่ยม โดย​พา​มารดา​ของ​เขา​รวมทั้ง​บุคคลที่สาม​และสี่​และ​อีก​หลายๆ ชีวิต​เข้ามา​เห็น​เหตุการณ์ และ​ที่​สำคัญ​นักข่าว เขา​จึง​ไม่​สามารถ​หลีก​เลี่ยงความรับผิดชอบ​นี้​ได้ “แต่​ถึง​ยังไง​แก้ว​ก็​เป็น​เมีย​พี่​เชนทร์​” วา​ติ​ยา​เถียง​เสียง​เบาหวิว ราวกับคนพูดไม่เต็มปาก “โอ๊ย ฉันอยากจะ​บ้า​ตาย​ คำ​ก็​เมีย​สอง​คำ​ก็​เมีย เท่าที่​ฉัน​จำได้ ตั้งแต่​แต่งงาน​อยู่กิน​กับ​คน​ที่​อยาก​มี​ผัว​จน​ตัวสั่น คิด​จะ​จับ​ผู้ชาย​รวยๆ อย่าง​เธอ ของของฉัน​ไม่เคย​ล่วงล้ำ​เข้าไป​ใน​ตัว​ของ​เธอ​เลย​สักครั้ง อยากรู้​ไหม​ว่า​เพราะอะไร เพราะฉัน​ไม่​อยาก​เกลือกกลั้ว​กับ​ผู้หญิง​ร่าน​อย่าง​เธอ ฉัน​รังเกียจ​เธอ จำไว้​นะวา​ติ​ยา​ว่า​ฉัน​เกลียด​เธอ เกลียด​ยิ่งกว่า​ไส้เดือน​กิ้งกือ นอน​กับ​เธอ​ฉัน​นอน​กับ​โสเภณี​ราคา​ไม่​กี่​ร้อย​ยัง​ดี​ซะ​กว่า จำ​ใส่​กะโหลก​กลวงๆ​ ของ​เธอ​เอา​ไว้​ด้วย” ราเชนทร์​ตะโกน​ออกมา​ดังลั่น​ห้องรับแขก​ วา​ติ​ยา​รู้ว่า​เขา​รังเกียจ​เธอ​มาก​แค่ไหน แต่​ที่​ทน​อยู่​ทุกวันนี้​ก็​เพราะ​มารดา ที่​ทั้ง​บังคับ​และ​ขู่เข็ญ​ให้​เธอ​อยู่​ที่นี่ อยู่​เป็น​คุณผู้หญิง​ของ​ตระกูล​อิศรา​ภักดี ทั้งๆ​ ที่​เธอ​ไม่เคย​ต้องการ​เลย​สักนิด แค่​คิด​ก็​ยัง​ไม่เคย “วิชัย โทร​ไปหา​จี​นี่​ให้หา​ผู้หญิง​มา​ให้​ฉัน​คน​หนึ่ง ภายใน​หนึ่ง​ชั่วโมง​นะ” ราเชนทร์​สั่ง​เลขา​ส่วนตัว​ของ​เขา​ก่อน​จะ​เดิน​ขึ้นไป​ที่​ชั้นบน​ของ​บ้าน โดย​ไม่สนใจวา​ติ​ยา​ที่​ยืน​ร้องไห้​อย่าง​น่าสงสาร​เลย เขา​กลับ​แกล้ง​เดิน​ชน​เธอ​จน​ร่าง​บอบบาง​เซ​และ​ล้ม​ไป​บนพื้น​ตาม​แรง​ชน​ทันที วิชัย​มอง​วาติยา​ที่นั่ง​ร้องไห้​ อย่าง​สงสาร​และ​เห็นใจ แต่​เขา​ก็​ไม่​สามารถ​ทำ​อะไรได้ คนสั่ง​เดิน​ขึ้นไป​ที่​บันได​ไม่​กี่​ขั้น เขา​หันหน้า​มา​ทาง​วิชัย​ก่อน​จะ​สั่ง​อะไร​บางอย่าง​ที่​ทำให้วา​ติ​ยา​ร้องไห้​หนักขึ้น​กว่า​เก่า​อีก หากราเชนทร์​หา​แยแส​ไม่ “ผู้หญิง​มาแล้ว​ให้​พาไป​ที่​ห้อง​ของวา​ติ​ยา​นะ ต่อจากนี้ไป​ฉัน​จะ​นอน​กับ​โสเภณี​ที่​ห้อง​ของ​เธอ เพราะ​เธอ​คง​ไม่รังเกียจ​ผู้​ร่วม​อาชีพ​เดียว​กับ​เธอ จริง​ไหมวาติยา” ราเชนทร์​พูด​จบ​ก็​เดิน​ขึ้นไป​​ชั้นบน​พร้อม​รอยยิ้มสะใจ คำพูดเขา​เชือดเฉือนบาด​ลึก​ลง​ไป​ใน​จิตใจ​ของวา​ติ​ยา ​เธอไม่รู้ว่า​จะ​​ทน​อยู่​ที่นี่​ได้​อีกนาน​เท่าไหร่ ระยะเวลา​หก​เดือน​ที่ผ่านมา เธอเหมือนกับ​ตกนรกทั้งเป็น​ แต่​เธอ​ไม่เคย​บอก​ใคร​แม้กระทั่ง​มารดา​ของเธอ ซึ่ง​มักจะ​มาหา​เธอ​ทุกครั้งที่​เดือดร้อน​เรื่อง​เงิน นึกถึงโฉมฉาย ผู้เป็นมารดาก็ยิ่งเศร้าใจหนักขึ้น น้ำคารินไหลเป็นทาง โฉมฉายไม่สนใจความรู้สึกของวาติยาเลย ว่าจะสุขเศร้าเหงาหรือทุกข์ ไม่เคยถามไถ่สารทุกข์สุกดิบของเธอด้วย นางสนใจแต่ตัวเองเท่านั้น วา​ติ​ยา​เดิน​เข้ามา​ใน​ห้อง​ของ​เธอ​เมื่อ​ตอน​เกือบ​เที่ยงคืน หลังจาก​ผู้หญิง​ที่ให้​ความ​สุข​กับ​ราเชนทร์​กลับ​ไปแล้ว ร่าง​บาง​เดิน​มา​หยุดนิ่ง​ที่​เตียงนอน ร่องรอย​ที่อยู่​บน​เตียง​การันตี​ให้​เห็นว่า​ราเชนทร์​ทำ​อย่าง​ที่​พูดจริงๆ ที่นอน​ยับยู่ยี่ ​ถุงยางอนามัย​ใช้แล้ว​สอง​ชิ้น​วางไว้​บน​เตียง​ของ​เธอ วา​ติ​ยา​ทรุดตัว​ลงนั่ง​กับ​พื้น มือทั้งสอง​ข้าง​ปิด​​ใบหน้า​พร้อมกับ​หลั่ง​น้ำตา​ที่​อัดอั้น​อยู่​ในใจ เขา​ทำ​กับ​เธอ​เกินไปแล้ว ทำไม​เขา​ไม่​นึกถึง​จิตใจ​​เธอ​บ้าง ไม่​รัก ไม่ชอบ เกลียดชัง​เธอ เธอไม่ว่า แต่​อย่า​ทำ​อย่าง​นี้​ มัน​เกินไป เกิน​ไปแล้ว​จริงๆ โดย​ไม่​สังเกต​ว่า​ราเชนทร์​ได้มา​ยืน​พิง​อยู่ที่​ประตู​ห้อง “อ้อ! วาน​เธอ​ช่วย​เก็บ​ซาก​ความ​สุข​ของ​ฉัน​ด้วย​นะ หวัง​ว่า​เธอ​คง​ไม่รังเกียจ” ราเชนทร์​พูด​พร้อมกับ​ส่งเสียง​หัวเราะ​ก่อน​จะ​เดิน​เข้าไป​ใน​ห้อง​ของ​เขา​ที่อยู่​ตรงข้าม​ ไม่มี​วาจา​ใดๆ​ เอื้อนเอ่ย​ออก​มาจาก​ปาก​วา​ติยา มี​เพียง​น้ำตา​และ​เสียง​สะอื้น​เท่านั้น​ที่​ได้ยิน​ตลอด​ทั้งคืน หลังจาก​คืน​นั้น​ราเชนทร์​ก็​พา​ผู้หญิง​มา​นอน​ที่​ห้อง​ของ​วาติยาทุกคืน บาง​คืน​อยู่​ถึง​ตีสาม​ของ​วัน​ใหม่ ทำให้​เธอ​แทบ​ไม่ได้​นอน สภาพ​ห้อง​ก็​เหมือนเดิม ถุงยางอนามัย​ใช้แล้ว​ถูก​ถอด​วางไว้​บนเตียง​เหมือนเดิม เขา​ทำ​อย่าง​นี้​มา​ร่วม​หนึ่งเดือนแล้ว ความ​อดทน​ของ​เธอ​เริ่ม​เหลือ​น้อยลง​ทุกที วาติยา​อยากจะ​หนี​ไปจาก​ที่นี่​ ไป​ให้​ไกล ไป​ในที่​ที่​โฉมฉาย​ไม่​สามารถ​ตามหา​เธอ​ได้ วาติยาอยากทำเช่นนั้น อยากทำใจแทบขาด แต่​เป็น​เพราะ​ความ​กตัญญู เชื่อฟัง​มารดา ​เธอ​จึง​ไม่​สามารถ​ทำ​อย่าง​ที่​ใจ​คิดได้ เพราะ​กลัว​มารดา​จะลำบาก หากถ้า​ไม่มี​เธอ มารดา​ก็​จะ​ไม่มีเงิน​ใช้ เนื่องจากโฉมฉาย​ขอ​ค่าเลี้ยงดู​เดือน​ละ​สองแสน ซึ่ง​ราเชนทร์​ก็​ตกลง
อ่านฟรีสำหรับผู้ใช้งานใหม่
สแกนเพื่อดาวน์โหลดแอป
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    ผู้เขียน
  • chap_listสารบัญ
  • likeเพิ่ม