โทรศัพท์ในมือของธาราร่วงลงพื้นทันทีที่ฟังทุกอย่างจบ คำพูดของอรรถพลที่เพิ่งกล่าวจบไปยังคงวนเวียนอยู่ในความคิดว่าเรื่องของเธอกับอัคคีคงไม่มีวันเป็นจริงได้อีกแล้ว
อัคคีกำลังจะหมั้นกับรสสุคนธ์ และอีกไม่นานทั้งคู่ก็จะต้องแต่งงานกัน
‘พรุ่งนี้คงจะเริ่มมีข่าวออกไป เห็นแก่ไอ้ธีลุงเลยโทรมาบอกให้หนูทำใจไว้ก่อน จะได้ไม่เสียใจมากนัก’
หยาดน้ำตาหยาดหนึ่งค่อยๆ ไหลลงมาช้าๆ ก่อนจะหยดลงบนแหวนแทนใจของอัคคีที่ธาราไม่เคยถอด แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่ามันจะไม่มีความหมายใดๆ อีกต่อไปแล้ว
“น้ำคะพี่มาแล้วค่ะ” เสียงอัคคีดังขึ้นที่เบื้องหลัง “น้ำคะ...น้ำ น้ำร้องไห้ทำไมคะ”
อัคคีผวาเข้าไปดูคนรัก เมื่อเห็นหยาดน้ำตากลบใบหน้าหญิงสาว ร่างเล็กสั่นสะอื้นหันไปซบอกในอ้อมกอดของเขาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า
“พี่คีกับรส กำลังจะหมั้นกันหรือคะ... แล้วก็ต้องแต่งงาน...”
อัคคีหน้าซีดเผลอเกร็งตัวขึ้นมาด้วยไม่คิดว่าธาราจะรับรู้เรื่องนี้
