พื้นดิน....
ผมมองหน้ามันอย่างคาดไม่ถึงไม่เคยคิดว่าผู้ชายที่ผมเคยคบหาเป็นเพื่อนกันมาจะมีความคิดที่ร้ายกาจจนถึงเพียงนี้ การที่คนเรารักผู้หญิงคนหนึ่งได้นั้นมันทำให้คนเราคิดร้ายได้มากขนาดนี้เลยเหรอ
"นี่มึงอยากได้เมียกูมากถึงขนาดยอมทำทุกอย่างเพื่อให้เขาผิดใจกัน เกลียดกัน มึงทำได้ยังไงวะ!"
"กูทำได้มากกว่านี้อีก แม้กระทั่งตอนนี้ที่มึงกับเดียน่าแต่งงานกันแล้วกูก็ไม่ถือนะ กูไม่ได้เหมือนมึงนะที่พอรู้ว่าเดียน่าได้กับกูแล้วมึงถึงกับรับไม่ได้พาลเกลียดเธอเอง คนอย่างมึงที่คิดเองเออเองมึงทำไมไม่โทษตัวเองที่หูเบาเชื่อคนง่าย คนแบบมึงไม่สมควรได้ดูแลเดียน่าด้วยซ้ำ!"
พอมันพูดแบบนี้ผมถึงเข้าใจแล้วว่าที่ผ่านมาผมคิดเองเออเองมาตลอดและไม่เคยถามเดียน่าเลยซักครั้ง ความผิดของผมเองที่ไม่เคยเอ่ยถามไม่เชื่อใจเธอเพียงเพราะคำว่าเธอนอกใจผมมันติดอยู่ในหัวตลอดเวลา พอนึกถึงก็โกรธโมโหจนไม่สามารถที่จะมองหน้าเดียน่าได้เต็มตา
