INASIKASO ako ni Briana. Kahit hindi ko alam bakit niya ako tinutulungan ay nagpapasalamat ako sa kanya. Slowly, natututunan kong mas makita na hindi nga siya masamang tao.
Iniisip ko pa rin na parang pamilyar si Briana sa akin, ngunit dahil magulo ang isip at ang ibang alaala ay pinagsawalang bahala ko na lamang ito.
Nang mas naging maayos ang pakiramdam ko ay hinayaan na niya akong lumabas ng silid ko para naman daw hindi lang ako nakakulong doon. Subalit dala na rin siguro ng pangungulila may mga pagkakataong nawawala ako sa aking sarili.
Isang araw habang nasa dalampasigan at nagpapahangin, naalala ko ang anak ko. Sa hindi malamang dahilan ay naglakad ako papunta sa karagatan na hindi ko na namalayang nasa malalim na bahagi na ako ng dagat.
Muntikan na akong malunod noon kung hindi
