Part 1-2
1217 คำ
รออึดใจใหญ่ก็ไม่มีใครพูด ยอดพธูที่ไม่ค่อยอยากเผือกเลยต้องเป็นสายเสือกเข้าเต็ม ๆ
“พี่ได้ยินว่ารดากำลังท้อง”
เสียงกระซิกหนักขึ้น คนปลอบก็ได้แต่หน้าเจื่อนยกมือลูบหลังเพื่อนไปมา
สาว FA ถอนหายใจ พลางโคลงศีรษะ
“พี่ได้ยินมาว่าผู้ชายคนนั้นไม่รับผิดชอบ แล้วรดาก็คิดจะทำแท้ง...” เอ่ยขึ้นลอย ๆ รอให้ใครสักคนเอ่ยต่อแต่ก็ไม่เหมือนเดิม ดังนั้นยอดพธูจึงพูดเรื่อยไป “ขอโทษนะ รดามีเงินเก็บไหม ทรัพย์สินมีอะไรบ้าง”
“พี่พธู” คนท้องพ้อ น้ำตานอง กระนั้นก็พอมองออกว่าสายตาที่มองมาเต็มไปด้วยแววอยากด่ะ... เอ่อ ตำหนิ เพราะเรื่องที่เธอถามกับเรื่องปัญหาของสาวบัญชีดูเหมือนจะไม่เกี่ยวกัน คนแก่กว่าจึงอธิบายอีกนิด
“ที่พี่ถามก็เพราะอยากรู้ว่ารดามีกำลังจะรับผิดชอบเด็กในท้องไหวหรือเปล่า พี่จะได้ให้คำแนะนำได้ถูก”
คนร้องไห้พยักหน้ารับ พยายามกลั้นสะอื้น “กะ...ก็มีเงินกำไรจากหุ้นราว ๆ ห้าแสนค่ะ กับคอนโดที่ผ่อนหมดแล้วห้องหนึ่ง แล้วก็รถอีกคันก็ผ่อนหมดแล้วเหมือนกัน” และทุกอย่างที่ได้มานี่ ก็มาจากคำแนะนำให้ลงทุนในหุ้นของยอดพธูนั่นแหละ
“ฟังดูรดาก็มีเงินเก็บ ไม่มีหนี้อะไร รายได้ต่อเดือนเดี๋ยวนี้ก็ถือว่าเหลือ ๆ มันก็น่าจะมากพอสำหรับเลี้ยงเด็กคนหนึ่งได้โดยไม่เดือดร้อนละนะ แล้วผู้ชายคนนั้นล่ะ เขารู้ใช่ไหมว่ารดาท้อง เขาเสนอว่าจะ
ซัพพอร์ตอะไรรดาบ้าง อืม... ไม่ดีกว่า เอาเป็นว่าก่อนหน้านี้ที่คบกัน เขาให้อะไรรดาบ้าง”
“ฮึก กะ...ก็” คนร้องไห้ขมวดคิ้ว นิ่วหน้า “ก็...”
คิดไม่ออก!
ยอดพธูยิ้มมุมปาก...
“ฮืม คิดนานจัง งั้นก็แปลว่าเขาไม่เคยซัพพอร์ตรดาเลย หรือซัพพอร์ตบ้างแต่น้อยเต็มที งั้นพี่จะเข้าใจได้ไหมล่ะว่ารดาเหนือกว่าเขา เหนือกว่าทุกทางด้วยซ้ำมั้ง ทั้งความเป็นแมน แล้วก็มันนี่”
ยอดพธูยกมือขึ้นข้างหนึ่งเพื่อก้มมองดูเล็บที่ทาสีแดงจัดจ้าของตัวเอง เหมือนเรื่องที่กำลังพูดไม่สำคัญ
“รดา พี่จะบอกให้นะ ชีวิตคนเรามันก็จะมีช่วงดวงตกจนต้องมาเจอคนเหี้ย ๆ เรื่องเหี้ย ๆ เป็นระยะ ๆ แต่รดาอาจจะโชคร้ายกว่าคนอื่นนิดหน่อย ที่ต้องเจอแมงดากับเหี้ยในคน ๆ เดียวกัน”
เป็นการพูดเรื่อย ๆ หน้ายิ้ม ๆ แต่คนฟังรู้สึกว่ามันเป็นการพูดเรื่อย ๆ ที่ ‘เหี้ยม’ มากทีเดียว
“แต่ในโชคร้ายมันมีความโชคดีรู้ไหม โชคดีที่รดาได้เห็นสันดานของหมอนั่นเร็วขึ้นหนึ่งวันยังไงล่ะ และตอนนี้รดากำลังพ้นจากแมงดาที่เอาแต่เกาะรดากินมาได้ รดาน่าจะเสียใจแค่พอเป็นพิธีแล้วก็อัพตัวเองขึ้นมาจากจุดที่เคยอยู่ รดาผ่านเรื่องนี้ไปได้ รดาจะแกร่งขึ้น แถมยังมีคนที่รดาจะรัก แล้วก็จะต้องรักรดามาก ๆ เพิ่มขึ้นมาอีกคนหนึ่ง ลูกน่ะ... เขาจะอยู่กับเราอีกนานนะรดา อย่างน้อย ๆ ก็ยี่สิบปีกว่า ๆ โน่นแน่ะกว่าเขาจะไปจากเรา รดาลองคิดดูดี ๆ นะ ยี่สิบปีที่จะมีเขา กับอีกยี่สิบกว่าชั่วโมงที่รดาจะทำให้เขาจากไป อันไหนที่มันจะทำให้รดามีความสุขมากกว่ากัน ใครจะบอกว่าท้องไม่มีพ่อ บางทีพี่ว่ารดาก็ลองถามกลับไปสิ ว่ารดาเป็นคนหรือว่าไส้เดือน จะได้มีสองเพศในตัวคนเดียวพอที่จะแบ่งเซลล์เองได้”
แม่สาวคนปลอบหลุดขำแต่ก็รีบปิดปากไว้อย่างไว
“แล้วก็นะ พี่อยากให้รดาจำไว้ รดาอายุไม่น้อยแล้ว ผู้ชายก็ผ่านมาแล้ว แถมยังเจอคนเหี้ย ๆ อีกต่างหาก ต่อไปเวลาจะเลือกใคร พี่อยากให้รดาใช้สมองมากกว่าหัวใจ แล้วก็อย่าลืมความจริงว่า ผู้ชายมันเป็นยังไง”
ยอดพธูลุกขึ้นยืนตรงและหยิบกระเป๋ามาถือไว้
“ร้องไห้ให้พอ แล้วก็อย่าลืม... สมอง” คนแนะนำยกนิ้วขึ้นชี้ที่ศีรษะตัวเอง “ใช้ให้มาก อย่าลืมนะว่าคนในครอบครัวเราสำคัญที่สุด จะดีจะเลวคนที่หวังดีกับเราจริง ๆ ก็คือพ่อแม่ พ่อแม่ที่ดีที่เลี้ยงเรามา ถ้าเราจะผิดพลาดไปบ้าง ท่านก็แค่ดุด่าตักเตือนแล้วสุดท้ายท่านก็จะอยู่ข้างเราอยู่ดี”
FA มือหนึ่งยิ้มหวานตบท้ายว่า
“แล้วก็ถ้าผู้ชายบอกว่านอนจับมือเฉย ๆ ให้รู้ไว้เลย... มันไม่มีจริง มันหงี่ มันถึงได้อ่อย มันขี้เกียจเหลา มันถึงได้หลอกเพราะมันก็หวังจะเป่านั่นแหละ อ้อ... แล้วถ้าเราเองติ้วแล้วไม่มัน ก็คงไม่อยากเป่า แล้วก็คงไม่ตกหลุมไปกับมันหรอก”
พูดจบยอดพธูก็เดินจากมา ทิ้งแม่สองสาวไว้ข้างหลัง คนร้องไห้สะอื้นขมวดคิ้วนิด ๆ ขณะเงยมองคนปลอบที่ก็ขมวดคิ้วนิ่วหน้าเช่นกัน
“แก”
รดาคนท้องยกมือขึ้นปาดน้ำตาที่อาบแก้ม
“แกว่า... พี่พธูปลอบหรือว่าด่าฉันกันแน่วะ”
“อืม” เพื่อนคนปลอบพยักหน้าขณะมองตามแผ่นหลังของรุ่นพี่สาว “ฉันก็ว่าทำไมรู้สึกเหมือนโดนด่าก็ไม่รู้ แต่... ฉันว่าพี่เขาปลอบนะ ปลอบนั่นแหละ... แต่ทำไม...”
“อื้อ” คนท้องสูดน้ำมูกและหายร้องไห้แล้ว “นั่นสิ ฉันก็ว่าพี่เขาปลอบ แต่ทำไมเหมือนด่าก็ไม่รู้!”
เสียงเคาะกระจกก่อนที่ประตูจะถูกผลักเข้ามา ทำให้อริยาเงยหน้าขึ้นจากไอแพด ลูกน้องมือหนึ่งของเธอส่งยิ้มมาให้ ก่อนจะเดินเหมือนนางแบบบนรันเวย์เข้ามาทรุดลงนั่งที่เก้าอี้หน้าโต๊ะทำงาน
อริยามองลอดแว่น
ยอดพธูวางกระเป๋าด้วยท่าทางที่เรียกว่าหยิบโหย่ง แผ่นหลังตรง ขาไขว้ห้างเมื่อทรุดลงนั่งเรียบร้อยพร้อมกับมือที่วางพาดกันบนเข่าเรียว ที่มองเห็นเนื่องจากกระโปรงรัดรูปที่ร่นสูงขึ้นเล็กน้อย
“มีเธออยู่ด้วยทีไร ฉันรู้สึกเหมือนเป็นนางทาสทุกที”
บอสสาวใหญ่เอ่ยพึมพำเมื่อก้มลงมองไอแพดอีกครั้ง ตลาดหุ้นวันนี้เปิดตัวคึกคักดีกว่าเมื่อวาน แต่ก็ยังไม่ดีมากพอที่จะทำให้เงินที่สูญไปช่วงโควิดระบาดกลับมาเท่าเดิม
“พี่อี๊ดหมดเรื่องจะแขวะพธูแล้วเหรอเนี่ย ทำไงได้ ก็พธูไม่ได้แกล้งทำนี่นา มันเป็นของมันเอง”
“จ้า! แม่ผู้ดีแต่กำเนิด”
ยอดพธูหัวเราะคิกคัก “ว่าแต่วันนี้มีอะไรไหมคะ พธูนัดคุณกสินช่วงค่ำ ๆ รู้สึกเหมือนพอร์ตหุ้นจะมีปัญหา แต่ว่าเขาว่างช่วงค่ำพอดี”
- ผู้เขียน
