โซ่รัก ใยปรารถนา

บทนำ (2)

‘งั้นก็อย่าเสียเวลาเลยก็แล้วกัน....’

พูดจบร่างแข็งแรงกำยำเต็มไปด้วยมัดกล้ามของผู้ชายคนนั้นก็พลิกตัวขึ้นคร่อมเธอพร้อมกับประกบริมฝีปากหนาลงกับริมฝีปากบางของเธอด้วยความป่าเถื่อนและหิวกระหาย กระแตเบิกตากว้างด้วยความตกใจและรู้สึกเจ็บปวดจากการกระทำอันแสนป่าเถื่อนนี้ นี่เป็นจูบแรกของเธอและเป็นจูบแรกที่เธอจำได้ไม่เคยลืม....

เมื่อเผลอคิดถึงเรื่องราวอันน่าอดสูนี้ขึ้นมาทีไรน้ำตามันก็คอยแต่จะเอ่อคลอดวงตาคู่สวยทั้งสองข้างอยู่ร่ำไป เธอจำความโหดร้ายป่าเถื่อนของผู้ชายคนนั้นได้ไม่เคยลืม...

เขาเป็นผู้ชายคนแรกที่พรากความสาวจากเธอไป และก็เป็นผู้ชายคนแรกที่เธอเกลียดสุดหัวใจเช่นเดียวกัน เมื่อไม่สามารถสลัดความคิดเหล่านั้นออกไปจากหัวได้ เธอทำได้แค่ปล่อยให้มันพรั่งพรูออกมาและย้ำเตือนบาดแผลที่ไม่มีวันหายให้กลัดหนองขึ้นมาอีกหน กระแตยกมือขึ้นปัดน้ำตาที่หยดเปื้อนแก้มนวลอย่างลวกๆด้วยความสงสารแกมสมเพชตัวเองอยู่ในที

ความโกรธเกลียดที่เธอมอบให้ผู้ชายคนนั้นนอกจากเรื่องที่เขาพรากความสาวของเธอไปแล้ว อีกเรื่องที่ทำให้เธอเกลียดเขาได้มากมายขนาดนี้นั่นก็คือ คำพูดสุดร้ายกาจของผู้ชายคนนั้นหลังจากที่เธอปฏิเสธความรับผิดชอบจากเขา คำพูดของเขาที่เธอจำได้ไม่เคยลืม...

‘หึ เล่นตัวจริงนะ จะรับผิดชอบก็ไม่เอา จะเอาอย่างนั้นก็เอา!! แต่ถ้าเกิดท้องขึ้นมาฉันคงไม่รับเป็นพ่อแน่ แล้วก็อย่าคิดที่จะปล่อยให้ตัวเองท้องแล้วมาจับฉันทีหลังก็แล้วกัน เพราะฉันคงทำได้แค่ให้เงินเธอไปเอามันออกซะ’

ตอนนั้นเธอไม่ได้คิดถึงเรื่องตั้งครรภ์เลยสักนิด คิดอยู่อย่างเดียวแค่ว่าจะไม่ยอมให้เขามารับผิดชอบเพราะความสงสารหรือสมเพชใดๆทั้งสิ้น แต่เธอดันลืมคิดเรื่องที่เธออาจตั้งครรภ์ไปเสียสนิท และในตอนนั้นเองที่เขาเอ่ยถึงมัน ทำให้เธอฉุกคิดขึ้นมาได้และรู้สึกกังวลขึ้นมานับตั้งแต่ตอนนั้น แต่เพราะคำพูดร้ายกาจแกมเย้ยหยันจากเขาในตอนนั้นทำให้เธอตัดสินใจตอกกลับผู้ชายคนนั้นไปอย่างเจ็บแสบไม่แพ้กัน

‘ไม่ต้องห่วงค่ะ เพราะฉันจะไม่ปล่อยให้ตัวเองท้องเพื่อจับผู้ชายที่ฉันเกลียดอย่างคุณแน่ๆ แล้วถ้าเกิดท้องขึ้นมาจริงๆคุณไม่ต้องให้เงินฉันไปเอาออกหรอกค่ะ เพราะยังไงฉันก็จะไม่ปล่อยให้สายเลือดอันสูงส่งของคุณมาแปดเปื้อนผู้หญิงจนๆอย่างฉันแน่นอนค่ะ คุณสบายใจได้’

ตอนนั้นเธอจำได้ดีว่าตัวเองโกรธเขามากแค่ไหน และเขาเองก็คงโกรธเธอไม่แพ้กัน ผู้ชายคนนั้นกัดฟันและกำมือแน่นจนหน้าเขาแดงไปหมดด้วยไฟโทสะที่แผดเผาทั้งเขาและเธอไม่ยิ่งหย่อนไปกว่ากัน

เธอไม่ได้ต้องการความรับผิดชอบใดๆจากเขาทั้งนั้น ไม่ได้ต้องการความเห็นใจหรือความสงสารแกมสมเพชจากเขา หากเธอยอมให้เขารับผิดชอบ เธอต้องอยู่กับเขาในฐานะอะไร อยู่ด้วยกันทั้งๆที่เขาไม่ได้รักเธอเลยอย่างนั้นหรือ เธอจะอยู่ได้อย่างไรในเมื่อเธอเองก็รู้อยู่เต็มอกว่าในหัวใจของเขามีแค่ผู้หญิงที่ชื่อ ‘พราวตะวัน’ อยู่เต็มหัวใจ แล้วอีกอย่างเธอกับเขา ชีวิตเราต่างกันมากเกินไป ไม่มีทางที่ชีวิตเธอกับเขาจะมาบรรจบกันได้อย่างแน่นอน ยิ่งคำพูดดูถูกจากปากของผู้ชายคนนั้นก็บอกชัดเจนอยู่แล้วว่าที่เขายอมรับผิดชอบ ก็เพราะเขาสงสารแกมสมเพชเธอเท่านั้นเอง...

หลังจากผ่านวันที่ได้ปะทะคารมกับผู้ชายคนนั้นไป เหตุการณ์ที่เธอเป็นกังวลและไม่อยากให้เกิดขึ้น มันก็เกิดขึ้นจริงๆ...เธอท้อง...กับผู้ชายสุดร้ายกาจคนนั้น…

แต่เขาจะไม่มีวันได้เห็นหน้าเด็กคนนี้เลยตลอดชีวิต เพราะเธอจะไม่มีทางยอมให้เด็กที่มีสายเลือดที่น่ารังเกียจของผู้ชายคนนั้นได้ลืมตาขึ้นมาดูโลกอย่างแน่นอน...และใช่...ในตอนนั้นเธอตัดสินใจที่จะทำลายเด็กคนนี้…

ความคิดของกระแตหยุดลงตรงนี้พร้อมกับหยดน้ำตาที่ร่วงหล่นมาเป็นสายจนเธอกลั้นเสียงสะอื้นไว้ไม่อยู่ เพราะครั้งหนึ่งเธอเคยคิดที่จะฆ่าลูกชายของตัวเอง ทั้งๆที่ในตัวของเขาก็มีสายเลือดของเธออยู่ครึ่งหนึ่งเพียงเพราะความเกลียดชังที่มีต่อผู้ชายไม่มีค่าอะไรเลยคนนั้น แต่สุดท้ายเธอก็ทำไม่ลง แม้ว่ามารดาจะบังคับขู่เข็ญให้เธอทำมันครั้งแล้วครั้งเล่าก็ตาม...

ถ้าวันนั้นเธอตัดสินใจผิดพลาดทำลายเขาไปเพื่อแลกกับความสะใจของตัวเองในวันนั้น วันนี้เธอก็คงไม่มีโอกาสได้โอบอุ้มดูแลลูกชายที่เป็นดั่งแก้วตาดวงใจ เป็นกำลังใจสำคัญและเป็นทุกอย่างในชีวิตของเธอเหมือนเช่นทุกวันนี้

เธอดีใจเหลือเกินที่ตัวเองไม่ได้ตัดสินใจทำอะไรโง่ๆ ลงไปในวันนั้น เพราะถ้าหากเป็นอย่างนั้นจริงๆเธอก็ไม่รู้ว่าจะเสียใจมากขนาดไหน และความรู้สึกผิดก็คงติดอยู่ในใจของเธอตลอดไปเช่นเดียวกัน....

หลังจากความทรงจำเก่าๆเริ่มเลือนรางหายไป กระแตก็ตั้งสติได้พร้อมกับยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาให้ตัวเองอีกครั้งจนหยดน้ำตาเม็ดใสค่อยๆเหือดแห้งไป คอยบอกตัวเองอยู่เสมอว่าให้เข้มแข็งและหยุดร้องไห้ให้กับเรื่องนี้ได้แล้ว แต่สำหรับเธอแล้วตลอดระยะเวลาสี่ปีที่ผ่านมามันไม่ได้ทำให้ผู้หญิงคนนี้แข็งแกร่งขึ้นจริงๆเลยสักนิด...

คนภายนอกอาจมองว่าเธอเข้มแข็ง แข็งแกร่งและเฉยชา ทนกับคำนินทาที่ผ่านเข้ามาในชีวิตของเธอได้ สามารถทำหน้าที่หาเลี้ยงลูกขายและแม่ด้วยตัวคนเดียวได้ แต่ใครเล่าจะรู้ว่าก่อนที่เธอจะสามารถสร้างเกราะขึ้นมาเป็นโล่กำบังปกป้องความอ่อนแอของตัวเองได้อย่างทุกวันนี้เธอต้องผ่านอะไรมาบ้าง

ความแข็งแกร่งภายนอกที่แสดงออกมาใครเล่าจะรู้ว่าข้างในเป็นแผลเหวอะหวะซึ่งพร้อมจะกลัดหนองอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน เหมือนอย่างในตอนนี้ที่เรื่องนี้มันทำให้ความอ่อนแอของเธอแสดงการมีอยู่ของมันออกมาอีกครั้ง...