โซ่รัก ใยปรารถนา

“ ไม่!! อย่าๆ อย่าเอาลูกฉันไป อย่าเอาลูกฉันไป…. ” เสียงร้องไห้ตะโกนปิ่มจะขาดใจของคนเป็นแม่อย่างกระแตดังมากเสียจนเด็กชายอติคุณหรือไอติม เด็กน้อยหน้าตาน่ารักน่าชังในวัยสี่ขวบรีบโผเข้าไปหามารดาที่นอนอยู่ข้างๆกันด้วยอาการตกใจ “ แม่แตครับ แม่ แม่เป็นอะไรครับ” หนูน้อยโผเข้าไปเขย่าร่างบางของมารดา จนคนเป็นแม่ผวาลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยน้ำตานองหน้าก่อนจะรั้งร่างเล็กของลูกชายเข้าไปกอดแนบอกราวกับกลัวว่าจะมีใครมาแย่งเด็กชายตัวน้อยไปจากเธอ “ แม่แค่ฝันร้ายน่ะครับ ไม่มีอะไรลูก ติมนอนต่อนะครับ” กระแตค่อยๆคลายอ้อมกอดจากลูกชายตัวน้อยก่อนจะค่อยๆเอนตัวลูกชายให้นอนลงตามเดิม “ แต่แม่แตร้องไห้...” หนูน้อยมีสีหน้าเป็นกังวลอย่างเห็นได้ชัดเมื่อเห็นว่ามีน้ำตาอาบแก้มคนเป็นแม่ “ เปล่าครับ แม่แค่แสบตาเฉยๆ น้ำตาก็เลยไหลน่ะ ติมนอนนะครับ พรุ่งนี้ต้องไปโรงเรียนแต่เช้านะครับ” กระแตบอกพลางเช็ดน้ำตาไปด้วยพร้อมกับปรับสีหน้าของตัวเองให้เป็นปกติที่สุดเท่าที่จะทำได้ “ ครับ... ฝันดีนะครับแม่แต” เด็กน้อยบอกมารดาด้วยรอยยิ้มสดใสก่อนจะหลับตาลงอย่างว่าง่าย คนเป็นแม่ก็ได้แต่ลูบหัวลูกชายไปมาอย่างเบามือด้วยความทะนุถนอมพร้อมกับมองวงหน้าเล็กที่หลับตาพริ้มนั้นด้วยความสุขใจ แต่ลึกลงไป...ความทุกข์มันก็แฝงอยู่ในหัวใจอันบอบช้ำของเธอไม่น้อยด้วยเช่นเดียวกัน แม้ใครจะบอกว่าหนูน้อยไอติมนั้นเหมือนเธอราวกับแกะทั้งหน้าตาและผิวพรรณ แต่คนเป็นแม่อย่างเธอนั้นรู้ดีว่าเด็กชายได้เค้าโครงหน้าตาจากผู้เป็นพ่อมาเต็มๆแทบจะทุกระเบียดนิ้ว ไม่ว่าจะเป็นจมูกโด่งเป็นสัน แววตาและริมฝีปากรูปกระจับนั่นก็ล้วนเหมือนเขาทั้งหมด เมื่อมองหน้าลูกชายทีไรภาพผู้ชายคนนั้นก็ปรากฏซ้อนทับใบหน้าลูกชายตัวน้อยของเธอทุกครั้งไป ไม่มีวันไหนที่เธอจะสามารถสลัดภาพของผู้ชายคนนั้นออกไปจากหัวได้เลยสักวัน ความหวาดระแวงกลัวว่าจะสูญเสียลูกไปเพิ่มมากขึ้นทุกวัน และวันนี้ก็หนักกว่าทุกวัน เมื่อเธอฝันถึงผู้ชายคนนั้น ผู้ชายที่ได้ชื่อว่าเป็นพ่อของลูกเธอ... ในฝันเขากลับมาเพื่อแย่งลูกชายตัวน้อยของเธอไป เขาพรากลูกไปจากอกเธออย่างง่ายดาย เขาอุ้มลูกหนีหายเข้าไปในความมืดและทิ้งให้เธอร้องไห้ปิ่มจะขาดใจอยู่ตรงนั้นโดยที่เธอไม่มีทางรั้งเขาไว้ได้เลย... กระแตร้องไห้ออกมาน้ำตานองหน้าทั้งๆที่มันเป็นเพียงแค่ความฝัน แต่ในความฝันนั้นเธอกลับรู้สึกเจ็บปวดจนแทบขาดใจ แล้วถ้ามันเกิดขึ้นจริงๆเล่า เธอจะเป็นอย่างไร หัวใจเธอจะแหลกสลายเพียงไหนหากผู้ชายร้ายกาจคนนั้นมาแย่งลูกชายที่เป็นดั่งดวงใจและเป็นทุกสิ่งอย่างของเธอไป “ ไม่...ไม่มีวัน ไม่มีวันที่คุณจะได้เขาไปเด็ดขาด ไม่มีวัน “ กระแตพูดกับตัวเองด้วยน้ำเสียงหนักแน่นระคนแค้นเคือง แต่ในใจกลับนึกหวั่นไม่น้อยกับความฝันที่เกิดขึ้นเพราะนี่เป็นครั้งแรกที่เธอฝันร้ายแบบนี้ ความคิดฟุ้งซ่านต่างๆ จึงถาโถมเข้ามาและทำให้เธอหวั่นใจไม่น้อยกับความฝันในครั้งนี้ เพราะเธอกลัว...กลัวเหลือเกินว่าสักวันมันอาจจะเป็นเรื่องจริง แล้วถ้าวันนั้นมาถึงจริงๆ เธอจะมีชีวิตอยู่ต่อไปได้อย่างไรกัน.... เมื่อไม่สามารถข่มตาให้หลับลงได้ ความคิดฟุ้งซ่านในหัวเธอจึงเริ่มทำงานอีกครั้งเมื่อหันไปเห็นวงหน้าเล็กของลูกชายที่เธอมองแล้วก็เห็นหน้าผู้ชายคนนั้นซ้อนทับอยู่ทุกครั้งไป...ผู้ชายใจร้ายที่ทำให้ชีวิตของเธอพลิกผันและเป็นอย่างทุกวันนี้…. ย้อนกลับไปเมื่อห้าปีก่อน ในตอนนั้นเธอเป็นเพียงเด็กสาวชาวบ้านธรรมดาๆ อายุเพียงยี่สิบสองปีคนหนึ่งที่โชคดีได้ทำงานในไร่แสงเดือน ซึ่งเป็นไร่ผักและผลไม้ขนาดใหญ่ในจังหวัดเชียงใหม่ ซึ่งเป็นงานที่ได้เงินเดือนดีอยู่ไม่น้อยเมื่อเทียบกับงานอื่นๆที่เธอเคยทำมา โดยเธอรับหน้าที่เป็นคนดูแลทำความสะอาดบ้านและดูแลนายสาวที่กำลังตั้งท้องอยู่ในขณะนั้น ฟังดูเหมือนว่าชีวิตสาวใช้ของเธอจะดำเนินไปได้ด้วยดี แต่มันกลับมีจุดพลิกผันหรืออาจจะเรียกว่าเป็นความผิดพลาดครั้งใหญ่ในชีวิตก็ว่าได้ เมื่อเธอดันเห็นแก่เงินพิเศษซึ่งเป็นค่าจ้างทำความสะอาดบ้านให้เพื่อนของนายสาว เธอตอบตกลงไปทำความสะอาดบ้านหลังนั้น และเพราะความเห็นแก่เงินของเธอในครั้งนั้นทำให้เธอได้กลายมาเป็นแม่ของเด็กชายตัวน้อยในวันนี้… เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในค่ำคืนนั้นเป็นเหตุการณ์ที่เธอจำได้ไม่เคยลืม ในเย็นวันนั้นเธอไปทำความสะอาดบ้านของผู้ชายคนนั้น....คนที่ได้ชื่อว่าเป็นพ่อของลูกเธอในตอนนี้... เมื่อทำงานบ้านทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยแล้วเธอก็เตรียมตัวกำลังจะกลับ แต่แล้วจู่ๆ เขาคนนั้นก็เปิดประตูเข้ามาในห้องด้วยสภาพเมามาย กลิ่นเหล้าคละคลุ้งไปหมด แถมยังทิ้งตัวลงนอนอยู่หน้าประตูทำให้เธอไม่สามารถออกไปได้ เธอจึงตัดสินใจช่วยพยุงคนเมาขึ้นมาจากพื้นอย่างทุลักทุเลด้วยเพราะขนาดตัวที่ต่างกันมาก และพาเขาไปยังโซฟาใกล้ๆด้วยหวังจะช่วยให้เขาได้นอนสบายมากขึ้น ‘นี่เธอเป็นใคร...แล้วมาอยู่ในห้อง....ฮึก...ฉันได้ยังไง’ คนเมาหรี่ตามองคนที่ช่วยพยุงมาส่งพร้อมกับเอ่ยถามออกไปอย่างไม่เป็นภาษา ด้วยเพราะเขาดื่มหนักมากเพราะเป็นงานเลี้ยงฉลองวันเกิดของตัวเองที่จัดตั้งแต่หัววัน และยิ่งได้เจอเพื่อนเก่าเขาก็เลยปล่อยเลยตามเลยจนเมาหนักมากในตอนนี้ ‘ฉันชื่อกระแตค่ะ ฉันมาทำ....’ พูดยังไม่ทันจบร่างเล็กของเธอก็ลอยหวือไปอยู่ในอกกว้างของคนเมาเป็นที่เรียบร้อยด้วยแรงดึงจากท่อนแขนแกร่งของเขา ‘งั้นก็อย่าเสียเวลาเลยก็แล้วกัน....’ เรื่องนี้เป็นเรื่องต่อที่แยกออกมาจากเรื่อง 'วิวาห์ บังคับรัก' นะคะ เป็นเรื่องราวความรักระหว่างพระรองหนุ่มหล่อที่(เคย) แสนดี อย่าง 'เมฆา' กับสาวน้อยสู้ชีวิต ชีวิตรันทดอย่าง 'กระแต' ค่ะ ฝากกดหัวใจ กดติมตามให้ไรท์ด้วยนะคะ