“เฮ้อ! ทำอะไรของท่านครับ” เสียงหนึ่งเอ่ยขึ้นพร้อมกับร่างเพียงครึ่งท่อนบน ดวงตาสีครามมองผู้อาวุโสกว่าด้วยความไม่เข้าใจนัก เขาเป็นทั้งเพื่อนและมือซ้ายของเจ้าแห่งภพชาติ รู้จักกันและอยู่ด้วยกันมานานกว่าวิญญาณไหนพอๆ กับเพื่อนอีกคนที่เป็นมือขวา
“ถึงไม่ปล่อยไปวันนี้ พรุ่งนี้มึงก็ต้องไปส่งยัยตรีอยู่ดี” คนถูกถามตอบ
“กล้าบุกมาถึงที่นี่ แถมยังทำเรื่องอันตรายแบบนี้ ถ้าวิญญาณอาวุโสรู้เข้าเราจะทำยังไงครับ”
“รับไม่ได้ก็เกษียณตัวเองไป ไปเกิดใหม่ในที่ชอบ ๆ กูอยู่ตรงนี้ไม่เคยคิดจะทำอะไรให้ถูกใจใครอยู่แล้ว มึงอยู่กับกูมานานน่าจะรู้ดี”
“นิสียเสียเหมือนท่านตรีนุชว่าจริง ๆ” บ่นแล้วก็ตวัดตาใส่บ้าง
“มึงบอกให้พวกข้างนอกเข้ามาในหอคอยให้หมด อย่าให้ใครออกไปไหน บอกพวกมันปิดปาก ปิดหู ปิดตาซะ”
“ท่านจะออกไปทักทายน้องเขยเหรอครับ”
“ใครน้องเขยกู? แค่นอนกับน้องกูไม่จำเป็นต้องเรียกมันว่าน้องเขยหรอก” ว่าแล้วก็ตวัดตากลับ
