“โดนเปิดซิงแล้วเหรอ?” มีนกอดอกมองสภาพไร้วิญญาณของน้องสาว เอ่ยถามด้วยคำถามที่ปราศจากความรู้สึก
“พี่มีน!”
“ก็ดูจากสภาพแล้ว...น่าจะใช่นะ”
“พี่มีนออกไปก่อนเถอะค่ะ...ริสาไม่ค่อยสบาย” ริสาพูดเสียงเครือ แค่นี้เธอยังเจ็บไม่พออีกเหรอ
“ไม่อยากอยู่นานหรอก แค่มาบอกเฉย ๆ ว่าคนลูกน่ะห้ามยุ่ง!”
“คนลูก? คนลูกอะไรริสาไม่เข้าใจ”
“เฮ้อ...โง่ไม่เปลี่ยน ริสา...แกน่ะเป็นของคุณเหวินเทียนไปแล้ว อย่ามาอ่อยคุณเฟิงหยางล่ะ…ฉันอยากได้คนนี้”
“....”
“รู้นะเวลาแกยุ่งกับของๆ ฉันแกจะเจออะไร” น้ำเสียงมีนช่างอ่อนโยนขัดกับสายตาเย็นชาของเธอเสียจริง
“ค่ะ...ริสาก็ไม่อยากยุ่งกับเขาค่ะ”
ริสาล้มตัวลงนอนอย่างไร้เรี่ยวแรง ใครจะกล้าแย่งของของพี่มีน แค่ตอน ป.6 ริสายังโดนขังในตู้เสื้อผ้าครึ่งค่อนวัน แถมยังโดนแม่ทุบแทบกระอัก เพียงแค่เผลอเล่นตุ๊กตาตัวโปรดที่มีนวางทิ้งไว้ก็เท่านั้น ทำยังไงได้ ตั้งแต่เกิดมาเธอยังไม่เคยมีของเล่นเป็
