Chapter 9 เก็บเป็นความลับ
1583 คำ
Episode 9
เก็บเป็นความลับ
ราวชั่วโมงต่อมา แม่บ้านสาวเริ่มทยอยเดินยกอาหารเข้ามาเสิร์ฟ ตามมาด้วยนับดาว ที่บัดนี้ขมวดผมสีน้ำตาลอ่อนเป็นก้อนกลมเหนือหัว รำคอขาวผ่อง ชื้นไปด้วยเม็ดเหงื่อจนปอยผมขนาดเล็กเรียบลู่แนบลำคอระหง
"ในครัวเราควรมีแอร์ไหม"
คิณพัฒน์ถามพรางดึงทิซซู่เกรดเอ เตรียมจะซับเหงื่อให้คนน้องเหมือนทุกทีต่างกันเพียงแค่วันนี้มีมือปริศนาของคนที่ได้ชื่อว่าเป็นแขก มาแย่งเอาไปในระยะที่เฉียดผิวเนื้ออ่อนนุ่มเพียงนิด
"แย่งกูทำห่าไร บนโต๊ะมีตั้งเยอะ"
คิณพัฒน์ถามเสียงขุ่นพรางชักทิซชู่ออกมาใหม่
ทิวากรไม่ตอบคำถาม นายตำรวจหนุ่มทำเพียงยัดกระดาษใส่มือคนตัวเล็ก เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น นับดาวหน้าแดงเถือกจากในคราวแรกจะนั่งที่ประจำของตัวเองจำต้องย้ายไปนั่งอีกฝั่ง คนตัวเล็กหยิบน้ำส้มมาจิบเงียบๆและนั่นทำให้คนมองอยู่ เริ่มเดาะลิ้นด้วยความหงุดหงิด
'เมินได้...ก็เมินไป'
เเม้เจ้าตัวจะไม่ได้กล่าว หากแต่สายตาเขา มันแสดงออกมาแบบนั้น
อาหารสองสามอย่าง ถูกจัดวางเรียบร้อยบนโต๊ะ พร้อมกับจานอาหารห้าชุด โดยมีคิณพัฒน์พี่ใหญ่นั่งหัวโต๊ะ ถัดมาแถวซ้ายเป็นเมฆินทร์ และ ทิวากร แถวขวา เป็นเหนือสมุทร ถัดมาเป็นนับดาว ที่ได้รับสิทธิ์นั่งตรงข้ามเพื่อนของพี่ชาย
"ทำไมยำกับแกงจืดมันมี2ชุดวะ"
ไม่ใช่แค่มี2ชุดธรรมดา ไอ้ชุดที่สอง มันดันถูกจัดวาง ใในพื้นที่ของคนที่เป็นแขก
สายตาสามคู่จับจ้องไปยังตำแหน่งเดียว คงมีแต่เพียงนับดาว ที่จิ้มสลัดผักกินเเก้เก้อ
ทิวากรเมื่อเห็นว่าคนตัวเล็กไม่พูดคนเคยไร้ปฏิสำพันธ์ถึงเป็นฝ่ายใขข้อข้องใจเสียเอง
"กูไม่กินหอม"
เสียงทุ้มต่ำเอ่ยเรียบๆ ก่อนที่มือหนาตักกับข้าวเข้าปากหน้าตาเฉย และทันทีที่ยำรวมมิตรสำผัสปลายลิ้น ดวงตาคมกริบพลันมองจับจ้องคนตรงหน้าไม่วางตา
ต่างจากเพื่อนร่วมโต๊ะ ที่ในหัวมีแต่เครื่องหมายคำถามอยู่เต็มใบหน้า
"มึงไม่แดกหอม กูพอเข้าใจได้"
"แต่หมวยรู้ได้ยังไงว่ามันไม่กินหอม"
เมฆินทร์มองจับผิด
"เฮียเห็นด้วยกับมึง" คิณพัฒน์เสริมทัพ
มีเพียงเหนือสมุทร ที่นั่งเงียบ
"ยุ่ง"
"แดกๆไป" ทิวากรเอ่ยด้วยเสียงที่กดต่ำกว่าเดิม มือหนาตักกับข้าวเข้าปากอีกหลายคำ สุดท้ายคนเคยกินน้อย ถึงกับเติมข้าวไปสามรอบ
"เพื่อนมึงไปตายอดตายอยากที่ไหนมาวะ"
คิณพัฒน์ป้องปากกระซิบถาม
"สงสัยมันแดกเหล้าหมด"
เรื่องอื่นเขาไม่รู้ แต่เรื่องนี้เมฆินทร์เข้าใจเพื่อนรักเป็นอย่างดี เพราะตนเองก็อยู่ในชะตากรรมเดียวกัน
"ไอ้พวกยาจก"
"หมวยเล็กถ้ายังพอมีเหลือ ก็ห่อให้มันหน่อย หรือตอนเช้า ที่ทำปิ่นโตให้เฮียเมฆินทร์ ก็เผื่อให้ไอ้สิงห์มันบ้าง"
"ยังไงก็คนกันเอง"
คิณพัฒน์ออกปากสั่งเสียงทุ้ม
"เฮียพายุ ถามเขาก่อน"
นนับดาวปรามพี่ชาก่อนจะเบนสายตาไปยิ้มบางๆให้คนเป็นเเขกหัวทุยพงกลงเล็กน้อย เป็นสัญลักษณ์ว่าเธอขอโทษแทนพี่ชาย
"เออ เฮียมึงความคิดดี ไอ้ห่านี่ มันแย่งข้าวกูกินทุกมื้อ ดูดิ ผอมจนตัวจะขาดครึ่ง"
คนแกล้งผอมแสร้งโวยวายพรางกระทุ้งข้อศอกใส่เพื่อนรัก หวังจะให้อีกฝ่ายเอ่ยปากสนับสนุนคำพูดตน
ทิวากรกระตุกยิ้ม ใช่ว่าเขาจะดูไม่ออก ว่าไอ้เพื่อนเวร มันมารยาสาไถยแต่ก็นับว่าถูกใจเขาไม่น้อย ไม่สิ โคตรถูกใจเลย...อย่างน้อยนิสัยขี้เสือกของมันก็ยังพอมีประโยชน์อยู่บ้าง
เมื่อเห็นว่าเพื่อนพี่ชายไม่ปฏิเสธก็เป็นอันเข้าใจได้ ว่านับดาวต้องทำอาหารเพิ่มอีกชุดมือขาวนุ่มทยอยเก็บจานเงียบๆ ปล่อยให้สี่หนุ่มได้ดวลเกมส์กันต่อ และเพราะดึกมากแล้วเหล่าแม่บ้านที่เคยช่วยจัดการงานจนเรียบร้อย ก็ทยอยกลับบ้านไปพัก คงเหลือแต่นับดาว ที่อยู่อบขนมเงียบๆโดนัทในช่องเก็บอุณหภูมิถูกเอาออกมาอบอีกครั้ง อุปกรณ์แต่งหน้าค่อยๆทยอยถูกนำออกมาวางเต็มเคาว์เตอร์ในที่สุด เพียงไม่กี่นาที โดนัทหลากหลายหน้าก็ถูกตบแต่งจนเสร็จ ทิวากรกร ที่ตั้งใจจะมาหยิบเบียร์ไปเพิ่มถึงกับหยุดมองด้วยความสนใจ โดยเฉพาะโดนัทสีชมพูเคลือบนมสีขาว เหมือนกันกับโปรไฟล์เธอ
"พี่สิงห์ อยากลองชิมไหมคะ"
นับดาวถามเสียงอ่อน เมื่อเห็นเขามองอยู่นาน
ทิวากรชะงักเมื่อถูกจับได้ว่าแอบมองแบบซึ่งหน้า ร่างกำยำ เดินเข้าไปหาคนตัวเล็กก่อนจะเอ่ยเสียงด้วยเนื้อเสียงทุ้มต่ำ
"พี่ไม่ชอบของหวาน"
"แต่คิดว่าชอบจูบคนทำ"
"ว่าไง....รู้แบบนี้ ยังอยากให้ชิมไหม"
ดวงตาสีดำสนิทมองจ้องลึกหาคำตอบจากคนตรงหน้า
"เรา..ไม่รู้"
เครื่องหน้าหวานก้มลงงุด หลีกหนีสายตาราวซาซานล่อลวงคนของชายตรงหน้า เพราะเขากล้าใช้ถ้อยคำแปลกๆกลับเธอขึ้นเรื่อยๆ
เขาที่เป็นแบบนี้...มันยิ่งกระตุ้นให้เส้นความอดทนของเธอค่อยๆขาดลงช้าๆ นับดาวค่อนข้างกลัวว่าสุดท้ายมันจะขาดกระจุยในที่สุด
ในเมื่อเขาเป็นคนพูดออกมาจากปาก ว่าเรื่องของเรามันควรจบแค่คืนเดียว แต่เขามัน...เหมือนคนไม่จบ
ภายใต้ความเงียบงันมีเพียงเสียงลมหายใจและคลื่นความรู้สึกที่ซัดข่มกันไปมา นับดาวกำลังกลัวใจตัวเองขณะที่ทิวากรก็ไม่ต่างกันเส้นความรู้สึกในหัวถูกกระตุกจนพันกันเป็นปมยุ่งเหยิงในรอบหลายปี
เขาไม่เคยคิด ว่าตัวเองจะหวั่นไหวให้ใครอีก ไม่เคยคิด... จนกระทั่งมาเจอเธอ
"ไม่รู้ ก็ไม่ต้องรีบ"
"มีเวลาอีกถมเถ"
"ไม่ใช่ขนมสักหน่อย...ความรู้สึกมันบูดไม่ได้อยู่แล้ว "
ไม่ใช่การให้โอกาสเธอ นายตำรวจหนุ่มให้โอกาสตัวเขาเองด้วยเช่นกัน
ใบหน้าหล่อโน้มลงมาไกล้จนปลายจมูกเชิดตรงเฉียดแก้มนวลไปเพียงนิด มือหนาคว้าโดนัทชิ้นที่เป็นเป้าหมายเขาปาก ก่อนที่ไรฟันขาวสะอาดจะขบกัดมันหนึ่งคำ แล้วจึงจะส่งมันคืนให้เธอ
"หวาน...เหมือนเรา"
ตูม! เหมือนระเบิดลูกใหญ่ถูกทิ้งใว้กลางห้อง โดยที่คนทิ้งมัน ไม่อยู่รอดูความเสียหายเลยสักนิด
"ไอ้พี่บ้า!"
นับดาวบ่นอุบอิบ รีบเก็บสิ่งที่ทำอยู่เข้าที่ เพราะถ้าอยู่นานกว่านี้ ไม่เธอก็เขา ใครสักคนต้องหลุด และดูท่าคงเป็นเธอ.....
……….
นับดาวตื่นขึ้นมาอีกครั้งในช่วงรุ่งสางของวันใหม่ คนตัวเล็กลุกมาเตรียมอาหารเช้าตามปกติ สิ่งที่ไม่ปกติคงมีเพียงเหล่าชายฉกรรจ์ ที่ยึดเอาห้องรับแขกกลางบ้านเป็นที่หลับนอน เธอจะไม่อะไรเลย ถ้าขวดแอลกอฮอล์ไม่ถูกทิ้งระเกะระกะ ไหนจะพากันแทบจะเปลื้องผ้านั่นอีก มันจะเกินไปแล้ว!
"พี่ พี่สิงห์"
เสียงหวานเอ่ยกระซิบ นิ้วเรียวยาวจิ้มลงต้นแขนแกร่งหลายครั้งอย่างถือวิสาสะ
"อืม"
เพราะไม่เคยถูกรบกวน ทิวากรปรือตาขึ้นมองด้วยความหงุดหงิด เมื่อเห็นภาพเลือนลาง มือหนายกคลึงขมับขับไล่อาการปวดหัวอีกครั้ง ก่อนจะปรือขึ้นมองคนตัวเล็กอีกใหม่ คราวนี้ เขาเห็นเธอจนเต็มตา.....ทั้งรูป...ทั้งกลิ่น
"ปวดหัวหรอคะ"
นับดาวถามเสียงอ่อนเมื่อเห็นเขานิ่งไป
"อืม"
นัยน์ตาเฉี่ยวคมกวาดมองรอบพื้นที่ ก่อนที่เสียงทุ้มต่ำจะเอ่ยถามคนตัวเล็กแม้จะยังสติไม่เต็มร้อย
"ทำไมเราปลุกพี่ก่อนพวกมัน"
"พวกเฮียตื่นยาก ปลุกไปก็ไม่ตื่น เราเลยปลุกพี่ก่อน หรือพี่โกรธที่เรากวน" นับดาวหลบสายตาคมกล้าก่อนจะตอบเสียงอ้อมแอ้ม
"กี่โมงแล้ว" ดวงตาคมกริบปรือมองหน้าหวานอีกครั้ง ไม่รับคำว่าโกรธเธอ แต่เลือกที่จะถามคำถามอื่น
"ตีห้าครึ่งแล้วค่ะ"
หัวคิ้วหนาขดรัดเป็นปมใหญ่ทันทีเมื่อได้ยินคำตอบ ตาคมปรือมองคนตัวเล็กที่ยังสวมชุดนอนอีกรอบ แล้วชุดที่ใส่มันก็ไม่ค่อยปกปิดอะไรด้วยไง ไหนจะคนงานในไร่ ที่ทยอยเดินเข้าออกนั่นอีก
จะตื่นเต็มตาก็คราวนี้....แล้วยังเริ่มหัวอุ่นๆด้วย
"ขึ้นไปอาบน้ำก่อนไป" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยติดดุก่อนที่เปลือกตาสีใข่จะปิดลงอีกรอบกลิ่นแอลกอฮอล์ผมกลิ่นมินท์อ่อนๆเข้มข้นขึ้นเมื่อคนร่างสูงขยับตัว
คราวนี้ไม่ได้ง่วง หรือปวดขมับเหมือนครั้งแรก เขาเพียงแค่หลบสายตาจากบางสิ่งที่เคยได้สำผัส เพราะหากเขามองต่ออีกนิด สิ่งที่ปวด คงจะกลายเป็นหัวล่างแทน แล้วมันไม่มีตา ไม่เลือกที่ แถมกับเธอ มันยังโคตรจะโลภมาก
- ผู้เขียน
