This Devil is Mine|หาสามีไม่ได้ก็อัญเชิญมาเองสิครับ

เกือบตาย NC

"คงจะเจ็บเกินไปสินะ...."

หลังจากที่อุ้มร่างของมนุษย์ตัวน้อยให้ลอยคว้างกลางอากาึขึ้นมาได้ จอมปีศาจก็ยื่นหน้าเข้าไปดูสภาพของช่องทางที่ถูกรังแกอย่างใกล้ชิดห่างจากพวงหว่างขาสีอ่อนของริคาโด้ไม่ถึงคืบ มนุษย์ตัวน้อยหน้าแดงก่ำด้วยความอายระคนเจ็บ เขารู้สึกได้ว่าคอนนี้ช่องทางด้านหลังของเขาคงจะพังยับเยินมากอย่างแน่นอน

"ถ้าเช่นนั้นข้าก็ต้องหดตัว... ให้ตาย เจ้าตัวเล็กเกินไปนะริคาโด้"

เด็กชายสะอื้นฮักเขาจะต้องเสียตัวให้กับจอมปีศาจจริงๆ แต่เท่าที่ตำได้ในจดหมายของไพม่อนนั้นมันเขียนเอาไว้ว่าดูตัวไม่ใช่รึไง!

"ไม่เอานะ.. ฮึก เจ็บ... แค่นี้ก็เจ็บจะตายแล้ววว"

ริคาโด้มองไพม่อนทั้งน้ำตาพยายามวอนขอความเมตตาจากจอมปีศาจให้ปรานีรูน้อยๆของเขา ต่อให้ไพม่อนจะหดร่างกายลงไปแต่ก็ไม่ต่างอะไรจากผู้ชายร่างยักษ์ที่สูงสองเมตรกว่าๆอยู่ดี มันแทบจะไม่สร้างความแตกต่างอะไรเพราะเจ้ากระบองสีดำที่อยู่กลางหว่างขาของไพม่อนนั้นมันคงจะฉีกรูน้อยๆของเขาจนตายแน่นอน

"เดี๋ยวเจ้าก็จะชอบมันเอง..."

ดวงตาสีขาวโพลนหรี่ลงพร้อมกับริมฝีปากสวยได้รูปที่ยกยิ้ม

ไม่รู้ว่ามีใครเคยบอกเอาไว้หรือไม่ว่าห้ามเชื่อใจปีศาจโดยเฉพาะตัวพ่ออย่างไพม่อน เพราะทันทีที่สปตามนุษย์ตัวน้อยก็ตกหลุมพรางเชื่อใจจอมปีศาจร้ายในทันที

ด้วยอำนาจและความทรงเสน่ห์ของไพม่อนที่แอบร่ายมนตร์ล่อลวงริคาโด้นั้นทำเอามนุษย์ตัวน้อยถึงกับหยุดขัดขืน ราชาปีศาจจึงใช้โอกาสนี้ถอนเจ้าหนวดหมึกทั้งสี่เส้นออกจากรูน้อยๆที่บวมแดง ไพม่อนจับขาเล็กอ้าออกกว้างแล้วจ่อปลายหัวแกนกายทรงแหลมที่ประดับด้วยปุ่มหนามมนรอบๆคอหยักเข้าที่ปากทางคับแคบ

"หายใจลึกๆ..."

น้ำเสียงที่กระซิบอยู่ข้างหูดูจะอ่อนโยนผิดกับสิ่งที่พยายามดันเข้ามาในร่างกายของริคาโด้เสียเหลือเกิน หากไม่มีมนต์สะกดเด็กหนุ่มคงจะกรีดร้องทุรนทุรายแทบขาดใจมากกว่านี้เป็นแน่

"ฮึก!... จ..เจ็บ ฮือออ.. มันเจ็บจริงๆนะ"

ริคาโด้น้ำตาร่วงเด็กหนุ่มงอแงจนจอมปีศาจที่สอดใส่เข่าไปได้แค่ส่วนหัวยอมใจอ่อน

ไพม่อนหยุดดึงดันแล้วปล่อยให้มนุษย์ตัวน้อยได้พักหายใจโดยมีฝ่ามือใหญ่คอยลูบหัวและแผ่นหลังเล็กเป็นการปลอบโยน

"ข้าหยุดแล้ว ชู่ว... อย่าร้องไห้ อดทนอีกนิด"

"โกหก!.. เหลือเป็นคืบ!"

เด็กหนุ่มตะโกนแย้งขึ้นมาทันควัน เขายกแขนขึ้นปาดน้ำตาแล้วโอบรอบคอแกร่งอย่างคนที่หมดแรง อย่างไรเสียก็หนีไม่พ้นอำนาจของปีศาจ แถมยังถูกมนต์สะกดเสียจนเจ้าแท่งสีดำนั้นมุดหัวเข้ามาในตัวเขาได้แล้วต่อให้จะดิ้นหนีก็คงยาก

"ใช่ ข้าโกหกแต่เรื่องจริงคือมันจะเจ็บมาก แต่ไม่นานหรอดริคาโด้.. เชื่อใจข้า"

เมื่อความคับแน่นเริ่มจางหายไพม่อนก็ค่อยๆขยับสอดใส่ให้ลึกเข้าไปอีกทีละนิดโดยมีเสียงครางอื้ออึงและเสียงสะอื้นของริคาโด้ดังอยู่ข้างหู รูเล็กปริกว้างและตึงแน่นจนน่ากลัวแต่ก็นับว่าหนวดหมึกก่อนหน้าทำหน้าที่ได้ดี เพราะถ้าไม่มีการเบิกเตรียมความพร้อมรูเล็กๆของริคาโด้เองคงจะมีสภาพที่ยับเยินมากกว่านี้

"ฮึ่มมม.."

ไพม่อนกัดฟันคำรามเมื่อช่องทางเล็กโอบรัดแน่นเสียจนแกนกายใหญ่แทบขาด หัวป้านของแดนกายสีดำชนเข้ากับมดลูกเล็กๆของมนุษย์ตัวน้อยจนอีกฝ่ายตัวกระตุกปลดปล่อยออกมาเลอะลอนหน้าท้องที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามสวยงามตัดกับผิวสีดำสนิทของจอมราชา

"เก่งมากริคาโด้"

"ฮึก!~.. มัน มันโดนมดลูก"

ริคาโด้สั่นระริกไปทั้งร่างพลางก้มลงมองหน้าท้องที่นูนป่องของตัวเองก็ได้แต่หวาดกลัว

เหมือนว่ามันจะเข้าไปได้แค่ครึ่งลำเท่านั้น หากเขาต้องรับเข้ามาทั้งหมดจนสุดความยาวเครื่องในของเขาคงได้เละเป็นแน่

เด็กหนุ่มหน้าแดงก่ำสั่นระริกไปทั้งร่างด้วยความหวาดผวาจนไพม่อนต้องเลี่ยงความสนใจมนุษย์ตัวน้อย ใบหน้าราวกับเทวทูตจรดริมฝีปากเข้ากับปากเล็กๆทีาอวบอิ่มแล้วดูดดุนจนริคาโด้ตาปรือ ลิ้นยาวสอดลึกเข้าไปในปากน้อยตวัดเกี่ยวพันต้อนให้ผู้ที่ไม่ประสาเคลิบเคลิ้ม

สองแขนเล็กๆกอดรอบลำคอหนาเอาไว้แน่นพร้อมๆกับที่ไพม่อนเริ่มขยับสอดใส่ ฝ่ามือใหญ่ยกร่างเล็กขึ้นลงเป็นจังหวะเนิบนาบสอดคล้องไปกับจูมพิตที่ค่อยๆล่อลวงมนุษย์ตัวน้อยให้สติล่องลอยไม่อยู่กับตัว

น้ำลายของจอมปีศาจมีพิษร้ายแรงถึงขั้นทำให้สัตว์สวรรค์ตายได้ด้วยการกัดเพียงครั้งเดียว แต่เมื่อในยามนี้ต้องเอามาใช้กับมนุษย์ไพม่อนจึงลดปริมาณพิษลงให้กลายเป็นพิษปลุกกำหนัดฤธิ์แรงแทนความอันตรายถึงแก่ชีวิต

"อุก.. อื้ออ~"

"อืมมม.. อ้าปากกว้างๆสิ"

จอมราชาถอนจูบออกอย่างอ้อยอิ่งก่อนจะส่งนิ้วเรียวยาวเข้าไปคีบลิ้นเล็กน่ารักให้แลบเลียออกมา

ริคาโด้ตาปรือทำตามคำสั่งของจอมปีศาจอย่างว่าง่าย เขาอ้าปากเล็กออกกว้างแล้วแลบลิ้นออกมาทำให้ไพม่อนสามารถที่จะสอดเม็ดยาสีทองขนาดเท่าอมยิ้มเข้าไปในปากของเด็กหนุ่มได้

"พยายามกลืนมันลงไป.. จะได้ไม่เจ็บ"

"อึก!..."

เด็ดหนุ่มพยานามกลืนเจ้าลูกอมเม็ดโตเ้าปากอย่างทุลักทุเลพาบจะติดคอตายจนต้องฝืนคายออกมา

"อ่อก!.."

"กินเข้าไปใหม่"

ไพม่อนไม่สนใจความทรมานของริคาโด้เพราะถ้ามนุษย์ตัวน้อยไม่ยอมกลืนเม็ดยาลงไปคงได้อ้วกออกมาเป็นเลือดกองโตอย่างแน่นอน จอมราชาหยิบเม็ดยาขึ้นมาใหม่แล้วจับยัดเข้าไปในปากเล็กก่อนจะดันเม็ดยาให้ไหลลงคอริคาโด้ด้วยนิ้วยาว

"อ...อ่อก! อื้อ!"

"ชู่ว..."

เมื่อเม็ดยาไหลลงคอไปได้ไพม่อนก็จับก้นน้อยและออกกว้างสลับกับเค้นคลึงเสียจนมันมือ นิ้วยาวของจอมราชาสะกิดที่ปากทางอันแน่นตึงของริคาโด้ให้ผ่อนคลายจนเรียกเสียงครางหวานๆจากมนุษย์ตัวน้อย

"อ..อืออ~"

พอเห็นว่าริคาโด้ปรับตัวได้แล้วจอมปีศาจก็เริ่มขยับสะโพกสาวแกนกายเข้าออกรูน้อยๆเนิบนาบ แต่บดขยี้ปากทางมดลูกทุกช่วงจังหวะจนริคาโด้ดิ้นพล่านสองขาจิกเกร็งแทบสิ้นสติ

ต่อมลูกหมากของเขาถูกบดขยี้ด้วยตุ่มไตที่แกนกายของไพม่อน มันครูดผนังลำไส้และมดลูกของเขา ริคาโด้ร้องครางเผลอขยับก้นน้อยของตนบดเบียดเข้าหาอย่างห้ามไม่อยู่จนไพม่อนยกยิ้มออกมาอย่างชอบใจ

หนวดหมึกสองเส้นถูกเจ้าของบังคับสั่งการให้คนรอบจุกเข้าที่ยอดอกซึ่งแข็งเป็นไตของริคาโด้ พวกมันทั้งดูดและดึงยอดอกให้หลุดติดขึ้นมาตามจังหวะที่ไพม่อนบดขยี้ปากมดลูก ส่วนแกนกายน้อยๆที่กระตุกอย่างน่าสงสารก็ถูกหนวดเส้นเล็กสอดเข้าไปภายในท่อปัสสาวะน้อยๆ มันขยับเข้าไปลึกเสียจนถึงภายในก่อนจะขยับออกมาแล้วแทงกลับไปใหม่อยู่เช่นนั้นจนริคาโด้เสียวแทบขาดใจ

ปากเล็กอ้ากว้างร้องครางออกมาเสียงดังไปทั่วทั้งบ้าน ไพม่อนที่เห็นว่ามนุษย์ของตนกลายเป็นคนร่านก็ถึงกับหัวเราะออกมา

"ฮ่าๆ!.. ดูเจ้าสิริคาโด้ เสียวมากเสียจนกลายเป็นคนร่านเชียว"

"อ...อ๊าง~ ม...ไม่ ไม่ใช่นะ อู๊ว!~"

เมื่อเห็นว่าริคาโด้ดึงที่จะปฏิเสธจอมปีศาจก็กลั่นแกล้งด้วยการกระแทกเอวแรงๆจนก้นน้อยๆถึงกับเผลกระตุกหนี

"ถ้าอย่างนั้นข้าคงต้องทำให้เจ้ากบายเป็นร่านขึ้นมาเสียเองสินะ"

พอสิ้นคำมือใหญ่ของไพม่อนก็คว้าเข้าที่เอวบางจับล๊อกเอาไว้แน่นไม่ให้ขยับหนี ก่อนจะถอนแกนกายออกมาจนเกือบจะสุดแล้วกระแทกกลับเข้าไปใหม่อย่างรุนแรงไร้ความปรานี ไพม่อนรัวเอวสาวแกนกายเข้าออกข่องทางน้อยๆบดขยี้มดลูกและช่องทางที่รัดแน่น น้ำหวานมากมายไหลเยิ้มออกมาราวกับว่ารูน้อยๆของริคาโด้นั้นชื่นชอบการร่วมรักที่แสนจะรุนแรงเช่นนี้มากเสียเหลือเกิน

"อ...อร๊าง!ๆ~ อ๊า!~ อุก...อุ้ววว!~"

ท้ายที่สุดจอมปีศาจก็ทนไม่ไหวกระแทกสอดใส่เข้าไปจนมิดลำดันหน้าท้องของริคาโด้ให้นูดป่องขึ้นมาราวกับคนท้อง บดขยี้เข้าไปในมดลูกที่ที่น่าสงสารจนริคาโด้ปัสสาวะพุ่งด้วยความเสียวแทบสิ้นสติ

รูน้อยๆถูกทารุณอย่างดิบเถื่อนถูกกระแทกเข้าออกจนหัวโยกหัวคลอน น่าดลัวว่ากลัวจากนี้แทนที่จะกลานเป็นคนร่านเมียของจอมปีศาจจะตายแทนก่อนหรือไม่

"ฮึ่มมม!!~.."

ไพม่อนหลับตาดื่มด่ำกับรูรักที่คับแน่นของริคาโด้ เขาไม่สนใจสภาพของมนุษย์ตัวน้อยที่ร้องครางน้ำหูน้ำตาไหลเลยสักนิด เพราะว่าจอมปีศาจรู้ดีว่าริคาโด้เองก็ชอบเช่นกัน รูร่านเล็กๆนี้ทั้งคับแน่นและตอดรัดเป็นอย่างดีราวกับหิวกระหายในน้ำกามของพระองค์

ในที่สุดจอมราชาก็ใกล้จะปลดปล่อยเสียที ไพม่อนดันแกนกายเจ้าไปจนสุดความยาวแนบชิดสนิทกับก้นน้อยๆจนริคาโด้ตาเหลือก

น้ำกามเหนียวข้นจำนวนมากพุ่งทลักอยู่ในช่องท้องของริคาโด้จนนูนป่องเท่าลูกแตงโม มันพวยพุ่งอย่างรุนแรงเสียจนทำเอามนุษย์ตัวน้อยถึงจุดสุดยอด

"อร๊างง!!~..."

"ฮาา~.. ชอบน้ำกามของข้าสินะริคาโด้"

แกนกายเล็กกระตุกปลดปล่อยออกมาอย่างน่าสงสาร ระหว่างทางที่ร่วมรักมันคายน้ำหวานออกมาราวกับเขื่อนแตกจนแทบจะไม่มีอะไรเหลือให้พุ่งออกมาเลยทีเดียว

"อยากได้อีกรึไม่.."

"อ... ฮึก... อีก ขออีก"

กว่าที่ไพม่อนจะหยุดทารุณรูน้อยๆของริคาโด้ มนุษย์ตัวจ้อยด็สลบเหมือนไปกลางคันระหว่างร่วมรักในยกที่สาม

หน้าท้องของอีกฝ่ายนูนป่องอัดแน่นไปด้วยน้ำกามจนนวนมากจนทันทีที่จอมปีศาจถอนกายออกไป พวกมันก็พากันทะลักออกมาจากรูรักที่อ้ากว้างของริคาโด้ลงสู่พื้น น้ำกามข้นเหนียวเจิ่งนองเป็นแอ่งไหลอาบย้อมไปตามเรียวขาของมนุษย์ตัวน้อย

"ยอดเยี่ยม..."

ริมฝีปากกระจับยกยิ้ม ไพม่อนหิ้วร่างที่สิ้นสติของริคาโด้ไปที่โซฟากลางบ้านก่อนจะค่อยๆวางร่างนั้นให้นอนหนุนหมอนนุ่ม

เมื่อนำร่างของริคาโด้หลีกทางออกไปจนพ้นแล้วจอมราชาก็ใช้ฝ่าเท้าลบรอยอัญเชิญและเก็บกวาดอุปกรณ์โยนทิ้งใส่ถังขยะจนหมดเกลี้ยง

ไพม่อนไม่ต้องการให้มีสิ่งใดหลงเหลือเพื่อป้องกันไม่ให้ริคาโด้อัญเชิญตนกลับนรก

ระหว่างที่รอให้มนุษย์ตัวน้อยตื่นจอมปีศาจก็เก็บกวาดห้องนั่งเล่นให้กลับมาสะอาดเอี่ยม อีกทั้งยังสวมผ้ากันเปื้อนเดินเข้าครัวไปทำอาหารตระเตรียมเอาไว้ให้ริคาโด้ได้กินในตอนที่ตื่นขึ้นมา แต่ทว่าจอมปีศาจก็เจอแต่ความว่างเปล่าเมื่อในตู้เย็นนั้นมีเพียงแค่ไข่ไก่ที่เหลืออยู่ฟองเดียว

"...เมียข้ายากจนหรือ"

ไพม่อนอดที่จะตกใจไม่ได้เมื่อเห็นสภาพปากท้องของชายาตน

สำหรับจอมปีศาจที่ตื่นขึ้นมาทุกเช้าก็ปีซากสัตว์นรกมาให้กินจนเต็มโต๊ะอาหารในทุกเช้านั้นไข่ไก่เพียงหนึ่งฟองในตู้เย็นของริคาโด้นั้นช่างน่าอดสู

ไพม่อนจำต้องออกไปซูเปอร์มาเก็ตที่แอสทารอทเคยวาดแผนที่เอาไว้ให้อย่างช่วยไม่ได้ ร่างสีดำเดินมาหาร่างมนุษย์ตัวน้อยที่ยังสลบไสลอยู่แล้วค่อยๆบรรจงห่มผ้าให้ความอบอุ่น

"เดี๋ยวข้ากลับมา.. เป็นเด็กดีรอช้าอยู่ที่นี่"

ดวงตาสีขาวหลับลงแล้วร่ายมนตร์เอาพรางกัจังริคาโด้เอาไว้ที่โซฟาก่อนจะจำแรงร่างเป็นมนุษย์แล้วเดินหายออกไปจากบ้านมุ่งหน้าสู่ซูเปอร์มาร์เก็ตที่ใกล้ที่สุด