“พี่หนึ่ง พี่หนึ่ง ได้ยินสองไหม?”
“ดะ…ได้ยิน” หนึ่งตอบกลับด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา พร้อมกับลืมตาขึ้นอย่างช้าๆ เปลือกตาของเธอมันรู้สึกหนักอึ้งจนลืมตาแทบไม่ไหว กว่าที่ชายหนุ่มจะยอมปล่อยเธอให้ออกมาจากห้องก็ปาเข้าไปเกือบรุ่งสาง
“เป็นอะไรหรือเปล่า ทำไมวันนี้ถึงไม่ไปทำงาน?” สองเอ่ยถาม ก่อนจะนั่งลงข้างๆ พี่สาวที่นอนซมอยู่ เมื่อไม่เห็นพี่สาวออกไปทำงาน เธอเลยตัดสินใจมาตามที่บ้านสวน
“พี่ปวดหัวน่ะ สงสัยจะไม่สบาย” เพียงแค่ขยับเล็กน้อย ร่างกายของเธอก็เหมือนจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ
“จริงด้วย ตัวร้อนจี๋เลย เดี๋ยวสองไปเอาข้าว เอายามาให้กินนะ” สองพูดด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง ก่อนจะรีบหยัดตัวลุกขึ้น แต่ทว่าเธอกลับคว้าแขนน้องสาวไว้เสียก่อน
“ไม่เป็นไร พี่กินไปแล้ว ขอนอนพักอีกสักหน่อยคงดีขึ้น” หนึ่งตอบกลับแล้วพยายามทำสีหน้าให้เป็นปกติ เพราะไม่อยากให้น้องสาวรู้สึกเป็นห่วง เธอเลือกที่จะโกหกออกไป ทั้งๆ ที่ยังลุกขึ้นนั่งแท
