EPISODE 7
1578 คำ
ผมมองหน้าไอ้กรณ์ที่เดินเข้ามาในห้องผมอย่างถือวิสาสะ ข้างๆ กายของมันก็เป็นมิว อดีตคนรักของผม ที่ตอนนี้ผมโคตรจะขยะแขยงเธอเลย
ผมทำเป็นไม่สนใจก่อนจะก้มหน้าก้มตาอ่านเอกสารต่อ ไอ้กรณ์เดินมานั่งลงเก้าอี้ที่โต๊ะทำงาน ตรงข้ามกันกับผม
"แม่อยากเจอ" ไอ้กรณ์เอ่ยปากบอกผม
"กูไม่ได้อยากเจอ" ผมตอบไปตามความจริง
"มึงจะอะไรนักหนาเรื่องมันผ่านมาเป็นปีแล้ว" ไอ้กรณ์ว่าอย่างไม่พอใจ
"รอให้คนมาทำกับลูกมึงเหมือนที่มึงทำกับกูก็แล้วกัน มึงจะได้รู้สึก"
"ลูกกูเกี่ยวอะไร"
"จะไปรู้มึงเหรอ" ผมว่าอย่างไม่ใส่ใจก่อนจะปรายตาไปมองทางอื่น แล้วสายตาของผมก็ไปปะทะกับสายตาของมิว "ถ้าไม่มีอะไรก็กลับไปคนจะทำงาน" ผมบอกก่อนจะชี้นิ้วไปทางประตู
"อย่าลืมไปหาแม่ล่ะ แม่คิดถึง"
"ไว้กูจะเข้าไป" ผมบอกแค่นั้น ไอ้กรณ์ก็เดินออกไปทันที มิวที่เดินตามหลังไอ้กรณ์ไปก็หันมามองหน้าผม
มองทำไม มองให้ได้อะไร ผมคิดในใจ
แกร่ก
"หมอกฤษคะ"
ผมถอนหายใจออกมาอย่างเบื่อหน่าย ก่อนจะมองหน้าคนมาเยือนใหม่อย่างหมอมายด้วยสายตาเรียบนิ่ง
"กี่ครั้งแล้วครับ" ผมถามเธอเสียงเรียบ
"คะ" ยังมีหน้ามาทำตาใสซื่อใส่ผมอีกครับ ผมอยากจับหัวเธอมาโขกกับโต๊ะเสียจริงๆ
"เคาะประตู ทำไมไม่เคาะ ตอนเรียนครูไม่สอนเรื่องมารยาทเหรอครับ"
"ขอโทษค่ะ" หมอมายตอบเสียงแผ่วเบา ก่อนจะเดินมานั่งเก้าอี้ วางแก้วกาแฟกับขนมตรงหน้าผม "หมอแจบอกว่ากฤษมาผ่าตัดแทนหมอนัทตั้งแต่ตีสาม มายคิดว่ากฤษคงไม่ได้ทานอะไรเลยซื้อกาแฟกับขนมมาฝาก"
"ขอบคุณครับ"
"ทานเลยไหมคะ มายเอาขนมไปใส่จานให้"
"ครับ"
ผมมองตามหมอมายที่กำลังเดินหิ้วถุงขนมไปจัดใส่จานให้ผมอย่างนิ่งๆ พลางคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย
"นี่ค่ะ"
"ขอบคุณครับ" ผมกล่าวขอบคุณก่อนจะหยิบกาแฟและขนมมากิน
"อร่อยไหมคะ มายต่อคิวนานมากกว่าจะได้มา ร้านนี้ขายดีมากค่ะ" หมอมายพูดก่อนจะฉีกยิ้มกว้างให้ผม
"เหรอครับ"
"ค่ะ"
"ก็อร่อยดี"
หลังจากนั้นภายในห้องก็ตกอยู่ในความเงียบ หมอมายนั่งมองผมทานอยู่เงียบๆ จนผมทานเสร็จ
"หมอมายครับ" ผมเรียกหมอมายที่กำลังเดินออกจากห้องไป
"คะ"
"เย็นนี้ว่างรึเปล่าครับ"
"ว่างค่ะ"
"ไปทำธุระเป็นเพื่อนผมหน่อยนะครับ ได้ไหม"
"ได้สิคะ"
"ตอนเย็นเจอกัน"
"ค่ะ"
พอหมอมายออกจากห้องไป ผมก็จัดการอ่านเอกสารตรงหน้าต่อ ผมต้องอ่านเอกสารตรงหน้าให้หมดภายในวันนี้ครับ เพราะอีกไม่กี่วันผมต้องเดินทางไปอเมริกา ร่วมกับทีมแพทย์ของโรงพยาบาล
ตอนเย็นผมมารอหมอมายที่โรงจอดรถของโรงพยาบาล ผมดูนาฬิกาที่ข้อมือ ว่าตอนนี้มันบ่งบอกเวลากี่โมงแล้ว ทำไมหมอมายยังไม่มาอีก
"แฮ่กๆ กฤษคะ ขอโทษนะคะที่มาช้า มายเพิ่งตรวจคนไข้เสร็จ" ผมมองหมอมายที่ยืนหอบเป็นหมาอยู่ด้วยสายตาเรียบนิ่ง
"ไม่เป็นไร ขึ้นรถเถอะสายมากแล้ว" หมอมายพยักหน้า ก่อนจะเดินอ้อมไปขึ้นรถอีกฝั่งหนึ่ง
ผมมองหมอมายที่ไม่ยอมคาดเบลล์ เอาแต่นั่งฮัมเพลงอย่างคนอารมณ์ดี ไม่รู้จะอารมณ์ดีอะไรนักหนา เห็นแล้วรำคาญผมเลยเอี้ยวตัวไปคาดเบลล์ให้เธอแทน
"อ๊ะ ทำอะไรคะ" ยังมีหน้ามาถามอีกครับ
"ข่มขืนมั้ง"
"ไม่ต้องข่มขืนหรอกค่ะ สำหรับคุณมายสมยอม"
เพี๊ยะ
"กฤษตบปากมายทำไมคะ"
"แล้วคุณพล่ามอะไรล่ะ"
"เวลาเขินรู้ตัวรึเปล่าคะ ว่าคุณน่ะน่ารัก"
"ไร้สาระ" แล้วทำไมผมต้องยิ้ม
ผมเลิกสนใจหมอมาย ก่อนจะสตาร์ทรถ ขับออกมา หมอมายก็มองหน้าผมแล้วยิ้มอยู่ตลอดเวลา ผมคิดผิดคิดถูกครับที่ให้คนบ้าแบบหมอมายมาด้วย
"เราจะไปไหนกันเหรอคะ"
"ผมจะพาคุณไปขายน่ะ" ผมแหย่หมอมาย
"คุณไม่มีทางทำแบบนั้นหรอกค่ะ"
"มั่นใจ"
"มั้งคะ" ผมส่ายหน้าเอือมระอาให้หมอมาย
"กฤษไปนอนห้องมายไหมคะคืนนี้"
"ทำไม"
"คิดถึง"
"หึ" ผมเค้นหัวเราะในลำคอเบาๆ ก่อนจะหันมาตั้งใจขับรถไม่สนใจหมอมายอีกเลย
ใช้เวลาครึ่งชั่วโมงกว่าๆ ผมก็ขับรถมาถึงที่หมายปลายทางนั่นคือบ้านของผมเอง หมอมายหันมองหน้าผมทันที แต่ก็ไม่ได้เอ่ยปากถามอะไร
ผมกับหมอมายลงจากรถ ผมจับมือได้ก่อนจะเดินเข้าบ้านมา ตรงมายังห้องรับแขก ที่มีคนนั่งอยู่แบบพร้อมหน้าพร้อมตา
ทันทีที่ผมกับหมอมายเดินเข้ามา ทุกคนภายในห้อง ก็ต่างพากันหันมามอง เมื่อแม่เห็นหน้าผมก็รีบเดินเข้ามาสวมกอดผมทันที
"กฤษลูก กฤษมาหาแม่จริงๆ ด้วยลูก" แม่พูดด้วยน้ำเสียงดีใจ
"สวัสดีค่ะคุณป้า" หมอมายยกมือไหว้สวัสดีแม่ผม
"ดีจ้ะ หนูมาย มากับตากฤษได้ยังไงลูก"
"ผมกับหมอมายเราคบกันครับ" ทันทีที่ผมโพล่งวาจาออกไป ทุกคนก็ต่างพากันทำหน้าตกใจ
"กฤษ" หมอมายเรียกชื่อผมอย่างแผ่วเบา ผมหันมองหน้าเธอด้วยสายตาดุๆ จนเธอหุบปากลง
"คบกันตั้งแต่เมื่อไหร่" เป็นพ่อที่ถามขึ้นมา
ผมหันไปมองหน้าพ่อ ก่อนจะมองไปทางอื่น ก่อนจะจับมือหมอมายเดินมานั่งที่โซฟา ไม่สนใจสายตาคนที่มองมาสักนิด
อยากให้ผมมาผมก็มา ผมไม่ได้สนใจอะไรใครอยู่แล้ว
"อยู่ทานข้าวด้วยกันก่อนนะตากฤษ หนูมายด้วย"
"ยินดีค่ะ" หมอมายตอบพร้อมรอยยิ้ม แต่เหมือนมีใครบางคนไม่พอใจกับรอยยิ้มหมอมายยังไงยังงั้น
"แม่บ้านจัดโต๊ะเสร็จแล้ว ไปทานกันเถอะลูก" แม่พูดขึ้นมา
พวกเราทั้งหมดก็ต่างพากันเดินมาที่ห้องรับประทานอาหาร พ่อนั่งหัวโต๊ะ แม่นั่งข้างพ่อด้านขวา ถัดจากแม่ก็ผมและหมอมาย ส่วนด้านซ้ายก็เหี้ยสองตัวนั่งอยู่
"อันนี้ของโปรดกฤษทานเยอะๆ นะลูก" แม่ตักอาหารใส่จานผม
"หนูมาย งานที่โรงพยาบาลเป็นไงบ้าง แล้วพ่อหนูล่ะสบายดีไหม" พ่อถามหมอมาย
"งานก็ดีค่ะ พ่อก็สบายดีค่ะคุณลุง"
"ฝากความคิดถึง ถึงพ่อหนูด้วยนะ"
"ขอบคุณค่ะ"
พ่อผมกับพ่อหมอมายท่านเป็นเพื่อนกันครับ เป็นเพื่อนรักเลยแหละ ที่หมอมายได้มาเป็นหมอที่โรงพยาบาลของพ่อผม ใช้เส้นล้วนๆ ครับ
"กฤษคะ" หมอมายเรียกชื่อผมเสียงแผ่วเบา ผมหันไปมองหน้าเธอนิ่งๆ "น้องชายคุณมองหน้ามายแปลกๆ "
"หื้ม" ผมละสายตาออกจากใบหน้าหมอมาย ก่อนจะหันไปมองหน้าไอ้กรณ์
แล้วก็จริงแบบที่หมอมายพูดนั่นแหละครับ ไอ้กรณ์กำลังมองหน้าหมอมายอยู่ ด้วยสายตาที่ไม่เป็นมิตรสักเท่าไหร่ ผมเบนหน้ามามองอีกคนที่นั่งอยู่ข้างๆ มัน ก็กำลังมองหน้าผมกับหมอมายด้วยสายตาที่ผมก็คาดเดาไม่ได้ว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่เหมือนกัน
ผมพาหมอมายมาเข้าห้องน้ำเมื่อเธอดันปวดฉี่แต่ไม่กล้ามาคนเดียว ผมเลยมายืนเฝ้าเธอพลางสูบบุหรี่ไปด้วย
"สวยดีนะ หมอมายน่ะ" ไอ้กรณ์เดินมายืนข้างๆ ผมก่อนจะพูดคำพูดกวนส้นตีนผมออกมา จนบาทาผมกระตุก
ผมทำหูทวนลม ไม่สนใจในสิ่งที่มันพูด พลางมองไปทางประตูห้องน้ำ ที่หมอมายเข้าไปนานสองนานแล้วก็ไม่ออกมาสักที เข้าไปฉี่หรือเข้าไปขี้กันแน่ ผมเริ่มชักจะไม่แน่ใจ
ส่วนไอ้หน้าส้นตีนที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็ยังคงเปล่งวาจากวนส้นตีนออกมาไม่เลิก
"จิ้มยังล่ะ ถ้ายังไม่จิ้มก็ขอกูจิ้มหน่อยนะ" ไอ้กรณ์พูดออกมาอย่างหน้าตายก่อนจะมองหน้าผมด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง
ไม่คิดว่าคำพูดนี้จะออกมาจากปากคนอย่างมัน
"ชอบทับที่คนอื่นเหรอมึงอะ" ผมถามพลางมองหน้ามันนิ่งๆ
"ร้าวใจดี" ไอ้กรณ์ตอบก่อนจะไหวไหล่เบาๆ
"ร้าวใจหรือไม่มีปัญญาหาดีๆ เหมือนกู" ผมเลิกคิ้วถามมัน
"ไอ้สัดกฤษ"
ไอ้กรณ์ยกมือกำหมัดขึ้นหมายจะต่อยหน้าผม เป็นจังหวะเดียวกับที่หมอมายเปิดประตูห้องน้ำออกมา ไอ้กรณ์เลยยกมือลง
"ระวังตัวเมียมึงไว้ให้ดีเถอะ ระวังจะเป็นเมียกูเหมือนที่มิวเป็น" พูดจบมันก็เดินออกไป
"มีอะไรกันรึเปล่าคะ"
"เปล่า"
- ผู้เขียน
