ฉันเกาหัวตัวเองอย่างงงๆ พลางมองตามแผ่นหลังของหมอกฤษสุดที่รักที่เดินนำหน้าฉันไป
ฉันเดินตามหมอกฤษออกมานั่งพูดคุยกันที่โซฟาข้างๆ หมอกฤษ
"ถอยไปหน่อย" หมอกฤษกระซิบข้างหูฉันเบาๆ
"กลัวน้องกฤษ กับเมียเก่ากฤษกินหัวมายค่ะ" ฉันตอบพร้อมยิ้มกรุ่มกริ่ม
"เพ้อเจ้อ" ฉันลอยหน้าลอยตา ไม่สนใจคำพูดหมอกฤษ
"นอนนี่แหละเจ้ากฤษ หมอมายด้วยนะลูก" พ่อหมอกฤษพูดขึ้นมา
"มะ ไม่"
"นะกฤษนะนอนกับแม่สักคืน แม่คิดถึง" หมอกฤษพูดไม่ทันจบ แม่หมอกฤษก็พูดแทรกขึ้นมา
"เอาไง" หมอกฤษหันมาถามฉัน
"แล้วแต่คุณเลยค่ะ"
"อืม ก็ได้ครับ" พอหมอกฤษตอบตกลงจะนอนที่นี่ เมียเก่าหมอกฤษก็ฉีกยิ้มร่าทันที
ฉันหันไปมองหน้าเธอคนนั้น ก่อนจะยกยิ้มเหนือกว่า บอกเป็นในๆ ว่า หมอกฤษน่ะเขาเป็นของฉัน ส่วนชายโรคจิตที่นั่งอยู่ข้างๆน่ะเป็นของเธอ
โรคจิตที่ว่าก็คือคุณกรณ์น้องหมอกฤษนั่นแหละ หน้าตาเขาก็ไม่ได้แย่นะ หล่อด้วยซ้ำ แต่สายตาที่เขามองฉันมันเหมือนโรคจิต
