ฉันเอ่ยถามผู้หญิงตรงหน้าพลางยกยิ้มเหนือกว่า กอดอกเชิดหน้ามองเธอ อีคุณมิวกำหมัดเข้าหากันแน่น มองหน้าฉันอย่างไม่พอใจ อยากมองก็มองไปฉันไม่แคร์
"ค่ะ กฤษก็เด็ดเหมือนที่คุณว่านั่นแหละค่ะ เด็ดจนฉันอยากได้เขากลับมา" อีคุณมิวพูดก่อนจะเชิดหน้าขึ้นมองฉันอย่างท้าทาย
"ฝันอยู่เหรอคะ" ฉันถามต่ออย่างไม่เกรงกลัว
"ของมันเคยๆค่ะ"
"ก็แค่เคยเนอะอย่าลืม" ฉันกับอีคุณมิวยืนจ้องตากันแบบไม่มีใครยอมใคร
จู่ๆคุณแม่หมอกฤษก็เดินเข้ามา ฉันกับอีคุณมิวก็เดินหันหลังไปหั่นผัก ทำอาหารต่อ
"เก่งจริงๆลูกสะใภ้ฉันช่วยกันทำอาหารด้วย" แม่หมอกฤษพูดก่อนจะมองหน้าฉันสลับกับอีคุณมิวอย่างยิ้มๆ
"หมอมายเขาอยากช่วยน่ะค่ะคุณแม่ มิวบอกไม่ต้อง ไม่ต้อง ก็ยัง"เสือก" (คำว่าเสือกพูดไม่ออกเสียง) มาช่วยอีกน่ารักจริงๆ
อีตอแหล ฉันคิดในใจ
"หมอมายเขาก็เป็นแบบนี้แหละน่ารักเสมอ ชอบช่วยเหลือคนอื่นเขาไปทั่ว" แม่หมอกฤษพูดก่อนจะหันมายิ้มให้ฉัน
ฉันมอง
