ผมยิ้มมองคนข้างๆ ที่นั่งหน้าแดงเขินอายกับคำพูดของผม
"เขินเหรอ"
"นิดนึงค่ะ"
ผมส่ายหน้าเอือมๆ ให้หมอมายก่อนจะตั้งใจขับรถต่อ ผมขับรถมาส่งหมอมายที่คอนโด
"นอนด้วยกันไหมคะ"
"ไม่ครับ ผมมีเวรเช้า"
"แล้วเจอกันค่ะ"
"ครับ"
ผมขับรถกลับมาบ้านของผมด้วยรอยยิ้ม ถ้าความรู้สึกผมชัดเจนกว่านี้เมื่อไหร่ ผมจะเป็นคนไปบอกความรู้สึกของผมกับหมอมายเอง
มาถึงบ้านผมก็อาบน้ำ ใส่เสื้อผ้าขึ้นเตียงนอน
ติ้ง
ทันทีที่ผมได้ยินเสียงแจ้งเตือนแอปพลิเคชั่นไลน์ผมก็รีบคว้าหมับโทรศัพท์มือถือทันที เพราะคิดว่าหมอมายจะไลน์มา แต่ไม่ใช่เพราะคนที่ไลน์มาดันเป็นมิวแทน
มิว: ทำอะไรอยู่คะ
มิว: มิวกวนคุณรึเปล่า
มิว: กฤษคะ
มิว: มิวคิดถึงคุณ
มิว: เรากลับมาเป็นเหมือนเดิมได้ไหม
มิว: มิวยังรักคุณอยู่
มิว: อ่านแล้วตอบมิวหน่อยสิคะ
ติ้ง
หมอมาย: นอนยังคะ
ผม: ยังครับ
หมอมาย: คิดถึงจังเลยค่ะ
ผม: เพิ่งเจอกัน
หมอมาย: เขาไม่ได้ห้ามคิดถ
