เจบีก้มลงมองเจ้าเอยที่อยู่ในอ้อมแขนด้วยสายตาอ่อนโยนก่อนจะยกมือขึ้นลูบผมลูบหลังเธออย่างปลอบขวัญ ตอนแรกที่เขาเดินเข้ามาแล้วเห็นเธอกำลังจะโดนทำร้ายเขาแทบอยากจะฆ่าไอ้คนที่มันบังอาจทำร้ายเธอ นี่ถ้าเขาไม่นึกอยากมาทานอาหารกับเธอเขาคงไม่ลงมาที่นี่และคงไม่เห็นว่าเธอกำลังเกิดเรื่อง
“เจ็บมากไหม” เจบีมองและลูบแขนที่มีรอยแดงของเธอด้วยอาการทะนุถนอมเหมือนกลัวว่ามันจะช้ำเพิ่มถ้าตัวเองจับแรงไป
“ไม่ค่ะ เฮียมาได้ยังไงค่ะเนี่ย”
“จะมากินข้าวกับแฟน”
“เฮียอ่ะ” เจ้าเอยถึงกลับไปไม่เป็นเมื่อเห็นสายตาหวานเยิ้มที่เจบีใช้มอง เขาทำให้เธอปรับอารมณ์แทบไม่ทันเมื่อกี้ตื่นเต้นเพราะเกิดเรื่องแต่ตอนนี้กลับตื่นเต้นเพราะสายตาของเจบีแทน
“หึหึ” เจบีกดยิ้มมุมปากก่อนจะหัวเราะในลำคอออกมาด้วยความชอบใจที่สามารถทำให้เจ้าเอยเขินเขาจนหน้าแดงได้
“เฮีย!!!!”
“ทานข้าวอิ่มหรือยัง ถ้ายังไปทานที่ห้องพักเฮียที่ชั้นบนนะแล้วจะได้ไปทำแผลด้วย
