เจ้าสี่มีนามว่า ‘ซือหยวน’ ดำรงตำแหน่งเป็นนายกองทหารม้าประจำกองทัพใต้สังกัดของบิดาจางอี้ซวนผู้มีศักดิ์เป็นลุงเขย อายุอานามนั้นก็น้อยกว่าญาติผู้พี่เพียงหนึ่งปี หลายปีในชายแดน ทั้งบิดาและเขาต่างเป็นแขนเป็นขาให้กับสกุลจาง เป็นญาติสนิทมิตรสหายใกล้ชิด แม้จะร่วมสายเลือดกันเพียงเสี้ยว แต่พี่น้องสกุลจางก็รักใคร่กับซือหยวนดี ถึงขั้นกรีดเลือดเป็นพี่น้องร่วมสาบาน ทำให้เขากลายเป็น ‘เจ้าสี่’ ขณะที่จางอี้ซวนคือ ‘พี่สาม’ และพี่ชายทั้งสอง รวมถึงจางเจียเฟย คือ ‘พี่ใหญ่’ ‘พี่รอง’ และ ‘พี่หญิง’ ตามลำดับ
การเดินทางดั้นด้นมาถึงเมืองหลวงนั้น ย่อมแน่ว่าบิดาและพี่ชายของเขาต้องร้อนใจแน่ ถึงได้ส่งมือดีของกองทัพมาช่วยอีกแรง จางอี้ซวนตระหนักดีว่าตนเผลอเถลไถลจนเสียงานเสียการ แต่ก็หาได้ยอมรับว่าที่ตนเสียเวลาไปโดยเปล่าประโยชน์นั้นเป็นเพราะสตรีวุ่นวายน่ารำคาญผู้นั้น
ไม่ใช่เพราะหลินซานซานหรอก เป็นเพราะเขามัวแต่รอสบโอกาสอ
