เด็กอุปถัมภ์ของนายท่าน

ตอนที่2

หลังเลิกเรียน

"แม่คะ มีอะไรให้บัวช่วยไหมคะ"

หลังจากที่บัวกลับจากมหาลัย ทุกๆวันเธอก็จะกลับมาช่วยแม่ทำงาน

"กลับมาแล้วหรอบัว ดีเลย ช่วยยกน้ำไปเสิร์ฟให้นายท่านหน่อย ท่านมีแขก ไปเสิร์ฟที่ห้องทำงานท่านนะ"

ชบาหันไปพูดคุยกับลูกสาว

"ได้ค่ะแม่"

เมื่อรู้หน้าที่ของตัวเองแล้ว บัวก็นำน้ำไปเสริฟตามที่ผู้เป็นแม่บอกกล่าว

เธอเดินเข้ามาในบ้านใหญ่ พร้อมเดินขึ้นไปยังห้องทำงานของนายท่าน

ก๊อก ก๊อก

เมื่อมาถึงหน้าห้องทำงานของนายท่านเธอก็เคาะประตูก่อนและรอคำสั่งอยู่หน้าห้อง เพราะถึงแม้รู้ว่าจะต้องนำน้ำมาเสริฟแต่ก็ต้องได้รับอนุญาตก่อนถึงจะเข้าไปข้างใน

"เข้ามาได้"

เมื่อได้ยินเสียงตอบรับ บัวก็เปิดประตูเข้าไปพร้อมรีบเสริฟน้ำ

"ออกไปได้"

"ค่ะ นายท่าน"

แล้วก็รีบออกจากห้องทำงานของนายท่านทันที

ถึงจะเป็นเวลาเพียงสั้นๆ แต่ก็ทำให้เธอพอรู้ว่าในห้องมีใครบ้าง ในห้องมีนายท่านอยู่และแขกของนายท่าน แต่แขกของนายท่านนั้นเป็นคุณผู้หญิงที่หน้าตาสวยสง่ามากอยู่ภายในห้องด้วย

แต่เธอไม่รู้ว่าเป็นแขกประเภทไหนหรืออาจจะเป็นเหมือนทุกครั้งเพราะผู้หญิงสวยๆแบบนี้เธอเห็นอยู่บ่อยครั้งและไม่ซ้ำหน้า เวลามีผู้หญิงหน้าตาดีมาส่วนมากจะมาเพราะเรื่องอย่างว่า หรือคนนี้อาจจะเป็นคนรู้ใจหรือเพื่อนรู้ใจของท่านก็ได้

นายท่านเป็นผู้ชายที่อายุ35ปีแล้ว แต่ยังดูดีมากถึงแม้เธอแทบไม่กล้ามองหน้านายท่านชัดๆแต่แค่เห็นไม่ชัดเธอก็ยังรับรู้ได้ว่านายท่านดูดีแค่ไหน

และยิ่งเธอโตขึ้นมากเท่าไหร่เธอก็ยิ่งไม่กล้าสบตาหรือมองหน้านายท่านเลย เพราะนายท่านเป็นผู้ชายที่หล่อเหล่า และก็น่าเกรงขามมากอีกด้วย

อีกอย่างคำพูดของนายท่านเด็ดขาดมาก ท่านเป็นคนที่มีอำนาจหล่อรวยคงตรงใจผู้หญิงหลายๆคน

นายท่านมีผู้หญิงเข้ามาหามากมาย แต่เธอนั้นก็ไม่เคยเห็นใครได้เป็นนายหญิงของที่นี่สักที เพราะเธอก็เห็นว่านายท่านเปลี่ยนผู้หญิงไม่ซ้ำหน้า

หลังจากหมดหน้าที่จากตรงนี้แล้ว เธอก็ช่วยแม่ทำงานต่อจนเสร็จ

บ้านพัก

หลังจากนั้นก็กลับมาอ่านหนังสือที่บ้านพัก ทำรายงานต่างๆของมหาลัยจนตอนนี้ก็มืดแล้วและเทอมนี้เป็นเทอมสุดท้ายที่เธอจะเรียนจบแล้ว

เธอนั่งบิดขี้เกียจให้หายเมื่อย จนสังเกตที่ข้อมือของตัวเอง

"เอ๊ะ กำไลข้อมือฉันหายไปไหน หรือตกอยู่ในบ้านใหญ่"

อยู่ๆเธอก็หากำไลข้อมือของตัวเองไม่เจอ พอนึกได้ว่าอาจจะตกอยู่ที่บ้านใหญ่เธอก็รีบกลับไปดูทันที

ลานจอดรถ...

"อืมม..."

"อืออ"

"คุณหัสคะฉันขอค้างที่นี่ได้ไหมคะ"

บัวที่กำลังเดินไปบ้านใหญ่เธอชะงักเล็กน้อยที่เดินมาเจอนายท่านกับผู้หญิงหน้าสวยกำลังคลอเคลียกันอยู่ที่จอดรถพอดี

แต่เธอก็ไม่ได้ตกใจอะไร และเธอก็ไม่ได้แสดงอาการอะไรออกมาด้วย อาจจะเคยแอบเห็นนายท่านกับผู้หญิงทำแบบนี้กันบ่อยๆจนชินตาแล้วและถือว่าเรื่องของเจ้านาย ต้องเอาหูไปนาเอาตาไปไร่ ยังไงก็ไม่ได้มีผลต่อคนใช้หรือคนงานในบ้านอยู่แล้ว

"ขอโทษค่ะนายท่าน พอดีบัวทำกำไลหล่นหาย เลยจะเข้าไปหาดูในบ้านใหญ่ค่ะ ขออนุญาตค่ะ"

เธอโค้งตัวเป็นเชิงเคารพแล้วเดินจากไป

ในบ้าน

"อยู่ไหนนะ หาไม่เจอเลย สงสัยไม่ได้หล่นในนี้"

เธอพึมพำก่อนจะหันกลับ แต่พอหันกลับประจวบเหมาะกับนายท่านเดินมาพอดี

สงสัยสาวสวยคนนั้นคงอดได้ค้างกับนายท่าน...

เธอได้แต่นึกในใจ

"นี่ของเธอใช่ไหม เอาไปสิ ฉันเจอหล่นในห้องทำงาน"

แต่อยู่ๆนายท่านก็ชูกำไลของเธอขึ้นมา กำไลอยู่กับนายท่านแต่ทำไมปล่อยให้เธอเดินมาตั้งแต่ทีแรก

เธอรับมาพร้อมโค้งขอบคุณอีกครั้งและกำลังจะเดินกลับ…

"เดี๋ยวช่วยยกน้ำส้มมาให้ฉันที่ห้องนอนด้วยนะ"

"ได้ค่ะ นายท่าน"

เธอรับคำสั่งแล้วก็รีบทำตามหน้าที่ทันที

นายท่านก็คงพอรู้ว่าเธอคือลูกของคนงานคนเก่าคนแก่ในบ้านนี้ แต่เธอนั้นก็ไม่ได้อยู่ในสายตาจนเป็นที่น่าจดจำของนายท่านขนาดนั้น

please

ขอความเมตตาจากนักอ่านหน่อยค่า ถ้าหากยังไม่ได้กดหัวใจ รบกวนกดหัวใจให้ไรท์หน่อยนะคะ

ถ้าหากยังไม่ได้กดเข้าชั้นหนังสือ กดเข้าชั้นหนังสือด้วยนะคะ จะได้ไม่พลาดตอนต่อไปค่ะ