ตอนที่3
811 คำ
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
แกร็ก
ครั้งนี้เธอเคาะประตูให้เป็นพิธีแล้วก็เปิดเข้าไป เพราะครั้งนี้ไม่ได้มีแขกเธอจึงรู้ว่าสามารถเข้าไปได้เลย
"น้ำส้มค่ะนายท่าน"
แต่เมื่อเข้าไปในห้อง เธอก็ต้องตกใจเมื่อเธอเห็นว่านายท่านหน้าแดงและเหงื่อท่วมตัวจนน่าตกใจมาก
"น...นายท่านเป็นอะไรคะ ไม่สบายอะไรหรือเปล่า"
เธอรีบถามอย่างตกใจ แต่ก็ไม่มีเสียงตอบรับ เหมือนนายท่านอดทนกับอะไรสักอย่าง มือนายท่านกำหมัดไว้แน่น
"เอาวางไว้ แล้วออกไป…"
นายท่านข่มอารมณ์แล้วพูดเสียงนิ่ง
"แต่นายท่านดูเหมือนจะไม่ไหวแล้วนะคะ ไปโรงพยาบาลไหมคะ"
แต่ด้วยความเป็นห่วง เธอจึงถามออกไปอีกครั้ง เพราะยังไงนายท่านก็คือเจ้านาย เธอเลยไม่ยอมไปไหน
หลังจากที่เธอพูดจบนายท่านก็หันมามองเธอด้วยสายตาที่เดาไม่ออก บวกกับใบหน้าแดงก่ำซึ่งเธอก็ไม่รู้ว่าเกิดจากอะไร
"หรือนายท่านต้องการอะไร ให้บัวช่วยอะไรบอกบัวได้นะคะ บัวจะช่วยนายท่านทุกอย่างค่ะ"
เธอถามย้ำอีกครั้งด้วยความเป็นห่วง เธอแทนตัวเองด้วยชื่อออกไป
"บัว?...เธอช่วยฉันได้จริงเหรอ ได้ทุกเรื่องใช่ไหม?"
เธอไม่ค่อยเข้าใจเหมือนกันว่าทำไมถึงถามแบบนี้…แต่เมื่อได้ยินนายท่านเรียกชื่อ เธอเลยยังอยู่
แต่ตั้งแต่จำความได้ ถ้านายท่านพูดอะไรหรือสั่งทำอะไร เธอก็จะทำตามทุกอย่าง เพราะแม่เธอบอกว่าครอบครัวนายท่านเป็นผู้ที่มีพระคุณ เราต้องตอบแทนท่าน…คำสั่งนายท่านจึงมีอิทธิพลต่อครอบครัวเธอ
"ค่ะ บัวทำได้ทุกอย่าง"
เธอตอบกลับไป เพราะยังไงเธอก็ไม่เคยขัดคำสั่งนายท่านอยู่แล้ว
นายท่านนิ่งไปสักพัก
"เธอ...ช่วยนอนกับฉันได้ไหม"
คำถามที่ดูไร้สติ แต่คนได้ฟังถึงกับตกใจและยืนอึ้ง
ถึงเธอไม่เคยเรื่องอย่างว่า แต่ก็รู้ความหมาย…
แต่ยังไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรทำไมนายท่านพูดกับเธอแบบนี้
"นะ นายท่านคะ…"
"ไม่เป็นไร เธอออกไปซะ ถือว่าฉันไม่ได้พูดอะไรแล้วกัน"
บัวที่กำลังจะพูดปฏิเสธ เพราะคิดคำพูดอะไรไม่ออก แต่นายท่านก็พูดขึ้นมาเสียก่อน
แต่บัวก็ยังไม่ยอมออกไป ถ้าเธอออกไปจะถือว่าขัดคำสั่งไหมนะ บัวมองหน้านายท่านที่ตอนนี้ดูแย่มาก ตัวสั่นเทามือกำหมัด เธอสับสนไปและแล้ว
"บัวจะช่วยนายท่านค่ะ"
สุดท้ายปากเธอก็พูดออกไปอย่างตั้งสติไม่ได้
เพียงเพราะสมองของเธอสั่งให้ทำตามที่เขาสั่ง
ตั้งแต่เธอรับใช้นายท่านมา ไม่เคยมีคำว่าไม่
เธอเลยเผลอปากตอบรับคำสั่งนายท่านไป...
"เธอจะช่วยฉันงั้นเหรอ..งั้นมานี่สิ มาหาฉัน"
หลังจากที่หัสดินทร์ ได้คำตอบ เขาก็เรียกให้เธอเข้ามาใกล้ เพราะเขาก็เริ่มควบคุมตัวเองไม่ได้แล้ว เขาต้องการระบายความทรมานนี้มาก
และบัวก็ทำตามอย่างว่าง่าย
เขารู้ตัวเองว่าตอนนี้เขาโดนยาปลุกอารมณ์ จากสาวสวยที่มาหาเขาวันนี้ อาจเป็นเพราะตอนที่เขาเผลอ เธอคนนั้นคงคิดว่าคืนนี้คงได้ค้างคืนกับเขาแน่นอน คงอยากให้เขาไม่มีสติและคลั่งไคล้เธอ หรือเผลอๆอาจจะอยากท้องกับเขา เลยใช้วิธีนี้...
มันเลยทำให้เขาต้องมาทรมานอยู่ตอนนี้
"น...นายท่านจะให้บัวช่วยยังไงคะ"
บัวยืนอยู่ตรงหน้าหัสดินทร์ ในใจเธอตอนนี้เต้นแทบไม่เป็นจังหวะ
"เธอไม่ต้องทำอะไร ฉันจะทำเอง"
หลังจากที่หัสดินทร์พูดจบ เขาก็ดึงบัวให้ล้มลงบนที่นอน บัวมีอาการตกใจนิดหน่อยและตัวแข็งทื่อ
"กลัวเหรอ"
หัสดินทร์ถามบัวเมื่อเธอตัวสั่นเทา
"บัว..."
"ฉันจะควบคุมตัวเอง"
ทั้งๆที่ตอนนี้สติแทบจะไม่มีอยู่แล้ว แต่ยังกลับพูดว่าจะควบคุมตัวเอง
มือไม้ของหัสดินทร์เริ่มสะเปะสะปะ เริ่มปลดกระดุมเสื้อของบัว สติเพียงเล็กน้อยของเขาพยายามบอกตัวเองให้หยุด เพราะคนใต้ร่างเป็นเด็กในบ้านของเขาเอง เขารู้ว่าเธอเป็นเด็กรับใช้ แต่ความอยากมันก็มีมากเหลือเกิน มากจนหยุดมันไม่ได้
please
ขอความเมตตาจากนักอ่านหน่อยค่า ถ้าหากยังไม่ได้กดหัวใจ รบกวนกดหัวใจให้ไรท์หน่อยนะคะ
ถ้าหากยังไม่ได้กดเข้าชั้นหนังสือ กดเข้าชั้นหนังสือด้วยนะคะ จะได้ไม่พลาดตอนต่อไปค่ะ
- ผู้เขียน
