ท่านนายพล : 5
3569 คำ
" อิงเห็นนิดาไหม นิดาอยู่ไหน บนห้องหรอ "
" เปล่านะคะเห็นรีบออกไปแต่เช้าเอากระเป๋าไปด้วย อิงจะเรียกแต่ไม่ทันยัยดาขึ้นรถผู้กองดนัยไปค่ะ... ทำไมคะพ่อมีปัญหาอะไรรึเปล่าอิงกำลังจะโทรหาดาพอดีทำไมกลับไม่บอกกัน พ่อไปทำอะไรให้ดาโกรธรึเปล่าคะ " นายพลนพดลสะอึกเขาทำนิดารุนเเรงไปหรอเธอรับไม่ได้ถึงหนีเขาไป สีหน้ากระวนกระวายในคราบหน้าเข้มขรึมนายพลนพดล วินาทีต่อมาตีเป็นเรียบนิ่งยะเยือกเย็นดวงตาคมเข้มวาวโรจน์ร่างสูงยืดผายร่างใหญ่ทมึน นิดากับไอ้ผู้กองไปด้วยกัน
" ยัยดาส่งข้อความมาค่ะว่ากลับบ้าน "
" บ้านดาอยู่ไหน "
" คุณพ่ออยากรู้ไปทำไมกันคะ "
" บอกมาเร็วๆ "
" ไม่ค่ะ อิงอยากรู้ทุกทีพ่อไม่เห็นอยากรู้นิคะ ดาคงเหงาอิงไม่ค่อยได้คุยด้วยคงกลับไปเพราะไม่อยากมาเกะกะมั่งคะ "
" บอกที่อยู่แม่เลี้ยงลูกมาดีๆ หรือต้องให้พ่อสั่งลากไอ้หมอไปซ้อม "
พอได้ที่อยู่ละรู้ว่าผู้กองแค่ไปส่งเท่านั้นท่านนายพลตรงดิ่งออกเดินทางทันที
.
.
.
บ้านหลังนี้เป็นมรดกชิ้นสุดท้ายของพ่อกับแม่ พวกท่านเสียมรดกทั้งหมดตกเป็นของนิดาเธอเป็นลูกคนเดียวฟันฝ่าอุปสรรคไร้ที่พึ่งทางกายทางใจมาคนเดียวนานหลายปี โชคดีมีอิงอรเพื่อนรู้ใจที่พึ่งหนึ่งเดียวคอยให้กำลังใจดูแลกันเเละกันสนิทกันมาถึงทุกวันนี้
บ้านมีสองชั้นมีสามห้องนอนสองห้องน้ำ เหมื่อยขบตัวมากจนก้าวขาขึ้นบันไดยังสั่นผ่านมรสุมรบมากหนักหนาสาหัสสากัน
" โอ้ยยย เหมื่อยย " นิดาลืมตาแทบไม่ขึ้นทิ้งตัวลงที่นอนเนื้อตัวระบมบ่มช้ำ ลากสังขารกลับบ้านมาได้เกือบไม่รอดนอนหลับตาเสียงทุ้มเข้มติดดุเป็นอาจิณผุดลอยเหมือนเขาอยู่ใกล้ๆ
' หนูดา หนูดา จ๋า '
กรี๊ดดดดดดดดดดด นิดาหลับตาแน่นเปลือกตาหลับย่นเป็นริ้วรอยใบหน้าซีดที่แสดงความอ่อนล้าเธอโดนเสียงครามทุ้มรบกวนแทบทั้งคืน
คิดดูตื่นมาเธอนอนบนเตียงท่านนายพลนอนกอดเธอไว้แน่นนอนเปลือยอกใส่กางเกงขาสั้นนอนกอดเธอทำเหมือนนอนกอดเมียตามปกติไม่คิดเขิน
เธอเขินจะตายอายจะตายนอนตัวเเข็งเป็นหินพอตื่นท่านนายพลแสนดุจับเธอยิงจนพรุนอีกไปหลายรอบจากนั้นนอนอกอดกันกลมเขาไม่ให้เธอกลับไปบ้านพัก
' อร อร ' นิดาตื่นมากลางดึกท่านนายพลกอดเธอไว้แน่นเสียงละเมอดูฟังไม่เป็นศัพท์นิดาจึงเงี่ยหูฟังดีๆ
'อร อร พี่ ....ดา " สองคำเเรกทำเธอตกใจปวดใจเขาอาจยังไม่ลืมเมียที่ตายจากนานหลายปีงั้นหรอถึงได้นอนฝันละเมอเพ้อหา นิดาได้น้อยใจเจ็บปวดมองข้ามชื่อสุดท้ายที่ท่านนายพลละเมอออกมาในห้วงนิทราแขนล่ำกระชับร่างเล็กนิดาขึ้นอีก
เขายังไม่ลืมเมียเก่าอาจคิดเอาเธอเป็นตัวแทนปลดปล่อยความใคร่ นิดาสับสนเธอจึงนอนไม่หลับนอนลืมตาโพลงในความมืดรออ้อมเเขนท่านนายพลคลายตัวกว่าจะปล่อยเธอ ละพลิกท่านอนและรอดตัวมาได้ก็นำพาสังขารช้ำนอกช้ำใจมาได้ฟ้าเกือบจะสว่าง
หัวตาร้อนผ่าวขณะนิดาหลับตานอนนิ่งงันตอนแรกคิดไว้จะกลับบ้านมานำเสื้อผ้าไปเพิ่มตอนนี้คงต้องคิดใหม่
นิดาคิดจนปวดหัวสายฝนตกกระหน่ำลงมาจากเคลิ้มจะหลับภาพเร่าร้อนสะท้านนภาก็วูบลอยเข้ามาต้องลืมตาพลิกตัวนอนหงายร่างกายร้อนๆหนาวๆ สายฝนตกเเรงเท่าไหร่ร่างกายเธอร้อนเร่าผุดพรายด้วยเม็ดเหงื่อ
" หยุดคิดถึงเขานิดา หยุดคิด "
ปัง ปัง ปังๆๆๆๆ
" ใครมา " นอนนิ่งเป็นศพนานหลายชั่วโมงเสียฝนบรรยากาศเย็นสบายน่าเอนกายหลับตาไม่สามารถช่วยให้นิดาข่มตาหลับลงได้
เสียงเคาะประตูดังบ้านสะเทือนยันเพดานดังดึงสติคนึงหาคนร่างใหญ่ยักษ์ นิดาค่อยๆเดินลงไปด้านล้างประตูยังถูกเคาะไม่หยุด บานประตูสั่นคนเคาะเเรงมากเกิดความกลัวไม่กล้าเปิดเกิดเป็นเป็นคนแปลกหน้าไม่น่าไว้ใจ หรือโจรปล้น
กรี๊ดดดดด
ปังๆ ปังๆ
" ใครนะ โจรหรือเปล่า " ตะโกนถามไปโต้งๆแล้วโจรที่ไหนมันจะบอกว่าตัวเองเป็นโจรเสียงเคาะประตูเงียบไปในบันดล นิดาตะโกนไปดังพอสมควรแข่งกับเสียงฟ้าเสียงฝน
เสียงหลังประตูตะโกนกลับคืนมาเกรียวกราดมีน้ำโมโหประกาศตัวเองยืนยันตัวตน นิดาหน้าตื่นตระหนกขนลุกตอบรับเสียงนั้นที่หัวใจเต้นเเรงจำเสียงคำรามคนข้างนอกได้เป็นอย่างดี
" ยัยเด็กโง่เปิดประตู ละใครให้ถามมาแบบนั้นฮะโจรที่ไหนมันจะบอกว่าเป็นโจร เปิดเดี๋ยวนี้หนูด่า กล้าหนีฉันมา กล้าทำฉันใจหายห่วงเธออกจะแตกตายยัยเด็กเลี้ยงแกะ ! "
หัวใจพลันขยับรัวเร็วอัดเเรงสูบฉีดเลือดมาหล่อเลี้ยงหัวใจ คนด้านนอกคงยังผรุสวาจานิดาต่อ ทุบประตูปึงๆ
ประตูรั้วเธอล็อกนี้เขาปีนเข้ามาหรอเดชะบุญในความโง่ตาใสนิดา ท่ายนายพลไม่ใช่โจรตามที่คาดไว้และถ้าเป็นโจรนิดาคงตายอนาจ
นิดายืนปั้นจิ้มปั้นเจ่อกระดากอายในความเสร่อตัวเอง เสียงทุ้มห่าวด่าเธอได้สะเทือนหัวใจอุ่นซ่านอย่างประหลาดนักความเกรี้ยวกราดน้ำเสียงใช้ด่าสื่อความรู้สึกอันร้อนไฟลามทุ่งคนด้านนอกว่าห่วงเธอเพียงใด
" เปิดประตูเดี๋ยวนี้ !! "
" ค่ะ ๆ "
แอ๊ดด
หมับ ! ตัวเธอเซถลาร่างชุ่มน้ำฝนโผเข้ากอดโถมน้ำหนักตัวเองน้ำหนักที่มากกว่าร่างอ้อนแอ้นนิดาหลายเท่ารวบตัวนิดากอด ร่างเล็กนั้นจมอกเซถอยไปหลายก้าวหน้าแปะระดับอกกำยำนายพลนพดลพอดี
" ยัยเด็กเลี้ยงแกะ ทิ้งฉัน "
" ดาเปล่านะคะ ท่านรู้บ้านดาได้ไง "
" มันจะยากอะไรกับอีแค่หาที่อยู่บ้านเมียนะฮะ เธอเป็นอะไรมีอะไรก็พูด จะหนีมาทำไมทำตัวให้น่าเป็นห่วงอยู่ได้ "
" คะ " นิดายืนนิ่งตาปริบๆพริบถี่ๆ ท่านนายพลห่วงขนาดตามเธอมาใช้เวลาไม่กี่ชั่วโมง ปากที่พยายามหุบกลับยิ้มปริ่มในอ้อมอกถึงอย่างนั้นประกายวับวิบกลับหมองลงแต่ยอมยืนให้งูยักษ์รัด ปล่อยวาจาผรุสวาสเธอต่อไป
" ท่านคะไปเปลี่ยนชุดเถอะคะ เดี๋ยวดาไปเอาเสื้อมาให้เปลี่ยน "
" ไม่ "
" เดี๋ยวไม่สบายนะคะ " หน้านิดากลับไปกระแทกแผงอกจมเนื้อหนั่นแน่นวงเเขนล่ำกอดรัดบี้กระดูกเล็กนิดาเสื้อท่านนายพลชุ่มด้วยฝน ทว่ามันกลับอบอุ่นอย่างน่าพิศวงอ้อมกอดรัดร่างเล็กไว้แน่นกลัวจะหนีหาย
หน้าคมฝังลงซอกคอเอียงหน้าผิวน้ำผึ้งลงลาดไหล่เนียนบางพ่นลมหายใจเเรงๆ ราวโล่งอก
" เดี๋ยวหนูดาหนี "
" จะให้หนีไปไหนละคะ ดาไม่มีที่ไปแล้วท่านนั่งรอตรงโซฟาเดี๋ยวดาไปเอาชุดมาให้เปลี่ยนค่ะ ท่าน อื้อ " นายพลพนดลผละตัวเสยคางมนดวงตารมกริบจ้องตากลมวูบหนึ่งนิดาเห็นถึงกลับระทวยอ่อนในอกก่อนจะถูกหน้าคมโน้มมาแนบริมฝีปากเย็นจัดบดคลึงไม่นานก็ร้อนระอุ
อื้อ หวามไหวในทรวงนิดาเผยอปากรับไออุ่นเธอคิดวนเวียนมีสัมผัสท่านนายพล หน้านายพลพ่อเพื่อนสนิทคนนี้ หน้าเรียวหวานแหงนขึ้นตามฝ่ามือหนากุมท้ายทอยบังคับให้รับจูบจู่โจม
นิดายกมือกำท่อนเเขน ริมฝีปากเย็นที่ร้อนขึ้นทันตาตะโปมจูบกลีบปากบนล่างเธอจะช้ำชอกกดบดมาด้วยเเรงกระหายโหยหิว
นายพลนพดลไม่เว้นช่วงเขาสอดลิ้นกวาดผลาญทุกอย่างในโพรงปากเล็กหวานราวน้ำผึ้งกดท้ายทอยเล็กที่มือใหญ่เขากินพื้นที่ไปกว่าครึ่งกดมารับจูบลงทัณฑ์
เสื้อบางนิดาเปียกไปด้วยความเย็นชื้นของเสื้อไม่สามารถขวางกั้นเนื้ออุ่นภายใต้เสื้อนิดาลืมตาขึ้นมาสบผสานนัยน์ตาเเข็งกร้าวหาใช่ต่อว่า แววตาทออ่อนตัดพ้อเกรี้ยวกราดที่บังอาจทิ้งคนตัวโตนอนบนเตียงคนเดียว
" ท่านคะ หยุดก่อนคะ " นิดารีบเอามือดันอกเก่งแต่มีหรือจะสู้เเรงช้างศาลที่รวบรวมอารมณ์เก็บมาลงที่ร่างเล็กที่เดียวตอนนี้เดี๋ยวนี้
นายพลนพดลไม่ปัดมือเล็กออกทำต่อปล่อยลากมทอตามร่างเล็กละจับชายเสื้อยกให้พ้นหัวมันถอดง่ายเพราะเจ้าตัวไม่ทันคิดตั้งตัวตั้งรับ
นิดายกมือขึ้นปิดเต้าอวบบราครึ่งเต้าแถมยังเป็นตะขอหน้า ก้าวเท้าหนีท่านนายพลใด้เพียงก้าวเดียวก็ตัวเธอโดนรวบไปกอด
นายพลบีบคางนิดาให้แหงนขึ้นกดจุมพิศวาสลงมาอีกครามือหน้าจับมือเล็กกระชากออกพ้นทางและรู้ว่าต้องปลดตะขอเพียงสะกิดทีเดียว
พรึบบราหลุดสองเต้าอวบเด้งเชยช่อสวย นายพลเอาตัวไปเบียดเสียดสีดันร่างนิดาให้เดินถอยหลังไปจนทั้งคู่ลมลงบนโซฟา ปทุมถันชูยอดสวยตกอยู่ภายใต้การบดคลึงหนักอัดบีบจนเนื้อขาวปลิ้น
นิดาทุบอกแอ่นหยัดตัว รสจูบซาบซ่านเผาผลาญสติต่างกายตอบสนองต่อสัมผัสเร่าร้อนคุ้นเคยขนร่างเล็กเปลือยเปล่าในเวลาอันรวดเร็วเรียวแยกออกรับอณูร่างกำยำคร่อมกักขฬะร่างเธอไว้
" อ้ะ ท่านคะอย่า อ้ะ " ผลุบ! ยอดสีหวานผลุบหายไปในอุ้งปากหยักนายพลนพดลดูดยอดสวยหวานเหมือนเม็ดเยลลี่ดูดดุนเสียงดัง
เต้าสวยอีกข้างมีหรือจะรอดพ้นนิดาดิ้นยิ่งสร้างความน่าตื่นเต้นเร้าใจคนชอบใจเหิมเกริมยิ่งทวีรสสวาทรุนเเรง ไฟสวาทกลัดมันในราคะทั้งคู่ปะทุดุจลาวาเดือด
นิดาร้องไม้เป็นภาษาร่องสวาทสาวเยิ้มน้ำเต้นเร่าๆ ราวรอคอยร่างแกร่งคร่อมทับน้ำอาวุธหลวงตอใหญ่มาปัดป่ายเสียดสีกลีบกุหลาบ
ท่านนายพลไปถอดเสื้อผ้าตั้งเเต่เมื่อไหร่นิดาสบัดหน้าเริ่ดไปด้านหลังสองจุกนมเเข็งกระสัน
จ๊วบๆ
" อ๊ายยยย ท่านคะไม่ได้นะ ดาไม่ใช่คุณอร นะ ฮืออ " นิดาสะอื้นในห้วงอารมณ์กระเส่าเสียวหากจะร้องก็ร้องไม่ออกนอกจากไอร้อนผ่าวรอบดวงตารูผกางามเธอเด้งใส่หัวหน่วยรบหยักเยิ้มน้ำ มันช่างน่าเกลียดน่าอายที่ร่างกายเธอเรียกร้องหาท่านนายพล
" ละใครบอกเธอฮะหนูดา " ดูดยอดหวาน มือขยำเต้าอวบเต่งตึงอยู่นั้นพลัน หยุดชะงักตอก็สั่นกระตุกปวดร้าว นายพลนพดลเเทบจะกลายร่างขย้ำนิดาเขาชะงักที่เธอพูดถึงเมียเก่าที่เสียไปนานมันเหลือเพียงความทรงจำ
ตอนนี้ปัจจุบันเขากลับไม่คิดว่าวันหนึ่งจะเป็นบ้าหลงเด็กสาวรุ่นราวคราวลูก ไม่คาดคิดว่าชีวิตนี้จะรักใคร่ใครได้อีก เมื่อคืนอรฤดีเมียที่เสียไปเข้าฝันมาอวยพรเขาให้เขาเปิดใจได้รักใครสักคนมายินดีด้วยพอตื่นมาจะกอดนิดาร่างอ้อนแอ้นนี้มาแนบรักให้สมใจหมายเธอกลับหนียัยเด็กบ้า
" เมื่อคืนท่าน อ๊าาาา ฟังดาก่อนสิคะหยุดดูดก่อน " นิดาเสหลบดวงตาคมกล้าที่หื่นสะเหลือเกินไม่มีความรู้สึกผิดในนัยน์ตาน้ำตาลเข้มมีแต่จ้องจะเขมือบเธอก้มลงไปดูดซดนมสดต่อเอาตอปิโดหัวรบมากระทุ้งปากทางสวาทเต้นระบำเธออีก " ท่านเพ้อ ละเมอเป็นชื่อคุณอร อ๊าาาา ท่านขา นิดาไม่อยากเป็นตัวแทนของใครอ๊ายยย "
สวบ!
" ก็ไม่ได้ให้เป็นตัวแทนให้เป็นเมียไม่พอใจอะไรอีกฮะ "
ตับ ตับ ตับ ๆๆๆ เอวควงสว่านยิงตอปิโดมารุกรานพื้นโพรงคับเยิ้มน้ำหวานนิดาเอวสอบเคร่งเขมียดเกร็งอัดกระทุ้งร่างบนโซฟาหยาบโลนทุกจังหวะงัดอย่างห่ำหัน นิดาตาเหลือกถลนแขนยกชี้ฟ้ามือกวาดคว้าหาที่ยึดเหนี่ยว
เธอรู้สึกดีมากกว่าก่อนหน้านี้ ดีกว่ากลับมาคิดเองคนเดียว ตอนนี้เธอเป็นของเขาในปัจจุบันเป็นเมีย คนที่ตายจากมันคือความทรงจำที่อยู่ในใจไม่อาจลบเลือนงั้นเธอจะเป็นอนาคตให้เขาเคียงข้างท่านนายพล
ปากหยักครอบดูดสองยอดหวานน้ำลายเชื่อมหน้าท้องเเบนราบหดเกร็จรับพลังเสียวอารมณ์สวาทกระหน่ำรุนเเรงนายพลนพดลเขารักได้ดุเดือดเลื่อนไปขยี้ติ่งเสียวน้อยๆบดลำยาวตอกอัดจุดกระสันไม่มีผ่อนปรน
ตับ ตับ ตับๆ
" กรี๊ดดดดดดด ท่านขาา อ๊ะๆๆ " กลีบอวบอูบสั่นระริกขมิบติดลำดูดคลายๆถี่ๆ รังนายพลนพดลคึกคักเขาส่งเมียเด็กขี้งอนชี้น้อยไปถึงสวรรค์ชั้นเจ็ดมองหน้าหวานชื้นเหงื่อแดงสุกปลั่งน่าเอ็นดูเขาเผลอกระแทกกระทั้นเสริมทัพน้ำหวานพุ่งเขากระแทกอัดร่างที่เกร็งกระตุกสั่นคลอนรุนเเรงดิ้นพล่านเหมือนโดนน้ำร้อนลวก
" หนูดา หนูดาจ๋า " นายพลนพดลเอ่ยเสียงทุ้มหวานก้มหย้าไปคลุกเคล้าเต้าเต่งตึงโรมรันรักครั้งใหม่แม้เห็นตอนกระแทกว่ากลีบแดงช้ำเข้มขึ้นมากมันบวมเบ่งข้างในตอดยิบครั้นจะให้หยุด...แต่ความต้องการที่พลุ่งพล่านควบคุมไม่ได้ เพราะร่างเล็กอร่อยเกินห้ามใจ
นายพลนพดลจับนิดาพลิกคว่ำขยำบั้นท้ายกลมกลึงอย่างหมั่นเขี้ยวถอนกายออกอย่าเสียดายซุกหน้าไปฟอนเฟ้นกลีบผกาดื่มน้ำทิพย์โชลมใจชายรุ่นใหญ่กลัดมันหนัก
สวบๆ แพล็บๆๆ
" อ๊ะ ท่านขามันสกปรก อ้ะ เสียว " นิดาฟุบหน้าครางระทดระทวยสลับหวีดร้องลนลานส่ายกลีบสวาทอัดหน้าคมที่เอาจมูกมาชนติ่งลิ้นรวนเร่าด้านในรูรักฉ่ำๆ ลิ้นเสียวนายพลลวงตวัดร่างแอ่นโค้งนิดาสะท้านเสียงครางครวญหงี่ระงมบ้านสองชั้น
ฟ้าฝนชั่งเป็นใจเรื่องให้กับเรื่องแบบนี้ทุกครารึเปล่านะ นิดาสุขสมพรั่งพรายโล่งตัวลิ้นนายพลระรัวระเลงจนกลีบผกาปลิ้นเข้าออกด้วยปากฉกาจ
" หนูดาจ๋า " นายพลเอาหัวบานหยักพร้อมรบวนปากรูแดงช้ำเยิ้มน้ำหน้าคมครามดุมีน้ำพราวเกาะหน้าเป็นย่อมแทนเม็ดฝนน้ำเเม่สาวน้อยกลอยใจของเขา
" ท่านขา นิดารักท่านนะคะ นิดายอมทุกอยาก " มีเขาอยู่ข้างกายดีกว่าไม่มีใคร รู้สึกอบอุ่นปลอดภัยแค่มีเขาคนนี้
" หนูดา อรแค่มาอวยพรฉันในฝัน ให้ฉันมีความสุขกับเธอ " หัวผลุบเข้ารูฉ่ำฟิตที่ติดรัดท่อนลำทันทีนายพลนพดลสะดุ้งกัดฟันกรอดๆส่งเคลื่อนตัวไปในกายสาวช้าๆรับรู้สัมผัสอันเเนบเเน่นเสียวโอบล้อม
นิดาสูดปากครางหงิงๆหัวใจอับเฉาฟื้นฟูหัวใจเต็มตื่นอิ่มเอมเเละเสียวมากกว่าทุกครั้งความแนบเเน่นที่ผสานเข้าหากันรับรู้ว่ามันใหญ่ยาวอุ่นร้อน ครูดรีดแผ่ความเสียวซ่านให้กันและกันมือเรียวเล็กจิกลงบนโซฟามีมือหนาใหญ่หลังมือเเข็งแกร่งเส้นเลือดพาดไปมากุมประสานกันเป็นหนึ่งเดียว เสียงครางทั้งคู่คลอผสานกันเมื่อหัวลำรบชนปาดมดลูก
" อ๊าาาาส์ / อ๊าาาคส์ หนูดา เมียจ๋า ตอดผัวรัวเเน่นเจ็บปวดไปหมด "
นิดาสบัดส่ายหน้าไปมาความสุขทรมานเเสนเสียวแผ่ล้อมรอบกาย เสียวซ่านผสานเขินอาย เสียงทุ้มโหดที่เอ่ยเรียกเสียงหวานทว่า
ตับ ตับ ตับๆๆ
" อ๊ายยยยยย ท่านขา โอ้ยย " กระโจนกายรักเธอรุนเเรงราวสัตว์ป่ากำลังติดสัตว์ช้างกำลังตกมัน กระทิงวิ่งขวิดผ้าแดงยังไงยังงั้น ก้นงอนแดงด้วยแรงกระแทกกระหน้าขาแกร่งร่องอวบปลิ้นโอบลำด้านหลังน้ำรักนี้ไหลอาบทั้งฟองโอบล้อมจุดเชื่อม
โอ้วแม่เจ้านิดากำกระชับมือใหญ่ที่สอดผสานเเน่นขนัดเสียวขนลุกขนพ่องร่องงามเธอจะแหกถ้าท่านนายพลปืนเดือดยังตะบี้ตะบันไม่ออมแรงอุ้มเเตงเธอขึ้นไปกระทำอนาจารอันหยาบโลนซ่านสยิงเสียวเหลือคณานับบนห้อง
" ท่านขาไม่เอาๆ ถอยค่ะดาอายนะ อ๊ะๆ "
ตับๆ ตับๆ ตับๆ
" จะอายทำไม่ผัวเอาเมีย " ว่าเเล้วกระแทกเมียเด็กร้องเสียวลั่นดังออกไปนอกหน้าต่าง ฝนตกหนักมองไม่เห็นฟ้าจะมองให้เห็นบ้านตรงข้ามยังยากจะกลัวอะไร
กรี๊ดดดดดด นิดาหน้าร้อนไม่นึกเลยว่าเธอเสร็จทันทีเพราะวาจาห่ามๆ ขวานผ่าซากในผลเสียงหัวเราะที่สะใจเยาะๆของเขายิ่งน่าเอาปีบมาคลุมหัวแต่ทำได้เพียงกำขอบหน้าต่างยัดรับการกระแทกกระทั้นต่อไปขาสั่นไปหมดเเล้วนายพลโอวเอวเธอไว้ไม่งั้นทรุดนั่งกองกับพื้น
" จะทำอะไรคะ "
" อาบน้ำตัวหนูดามีแต่น้ำฉันจะนอนทั้งแบบนี้รึไง "
" ท่านคะดูพูดเข้าจะตรงไปไหน " ตอบแค่ไปอาบน้ำก็ได้มะ ไม่อายปากบ้างหน้ามุ่ยหน้าปะล่ําปะเหลือกนิดาไม่มองหน้านายพลนพดลที่ยิ้มกว้างฟันเรียวสวยทุกซี่ที่ยิ้มได้เพราะเเน่งน้อยในอ้อมกอด
" เอ้าจะให้พูดว่ายังไงฉันเป็นคนตรงๆ น้ำอสุจิฉันเลอะตัวหนูดาเปื้อนไปหมดทั้งหน้า นม ปาก และ ..."
" อ๊ายยยยยย ท่านคะหยุดๆ ไปอาบน้ำค่ะอาบน้ำ " ยิดาเอามือปิดหูหลับไปขอฟังคนห่ามหาญพูดอีก คนอะไร คนอะไรด้านได้เก่งหน้าตายเก่งคล้อยหลังเท่านั้นแหละที่นายพลนพดลจะยิ้มเอ็นดูนิดา แม่สาวน้อย
นิดานั่งขัดสะหมาดตรงปลายเตียงยังไม่นอนในทันที หน้าหวานแดงไม่จางหายแก้มตุ่ยๆป่องๆโดนฟัดโดนจูบจนแดงผนวกความเขินเธออีกหน้ามุ่ยตึงบึ้งแค่ไหนมิระคายท่านนายพลนพดลที่ตอนนี้นั่งบนพื้นยิ้มกริ่มพับเสื้อผ้าให้นิดาลงกระเป๋าใบใหญ่พรุ่งนี้จะพากลับไปค่ายจะขังไม่ให้หนีได้อีก
" เดี๋ยวดาทำเองค่ะท่านอย่าลำบากเลย "
" ฉันทำได้หนูดาไปนอนลืมตาจะไม่ขึ้นจะฝืนทำไม " ก็มันดีต่อใจถึงจะแอบงอนที่เอา...เธอซะน่วมพลังเหือดหายน้ำในร่างกายเกือบจะหมดตัว ?! แต่โมเม้นท์นายทหารยศใหญ่นั่งพับผ้านั่งละยิ้มอ่อนที่เธอแทบไม่เคยเห็นเขาหลุดมาดเข้มดุนั้นกำลังนั่งพับผ้าพับผ่อนให้เธอที่เป็นแค่เด็กกำพร้าอย่างเต็มใจ
" หยุดๆ วางลงคะดาทำเองอันนี้ไม่ได้ "
" หนูดาแหละหยุดของเมียทำไมฉันจะไม่ได้ นั่งนิ่งๆไปเลยนะไม่งั้นจะเอาให้ลุกไม่ขึ้น "
นิดาหน้างอง้ำแดงเห่อร้อนปนเปแม้ทั้งกลางกายเสียววูบหน้าท้องหดเกร็งยอดถันเเข็งฉับพลันกะอีแค่คำขู่ใต้สะดื้อ ความรู้สึกตีพันกันจนน่าเวียนหัวความกระดากปากกระดากใจท่านนายพลมีบ้างไหม บราและกกน. ของเธอเขานั่งจับมีคลำบีบหยักคิ้วหลิ่วตาให้เธอ กระล่อน หื่น ทะลึ่ง ลามก >///< นิดาหลงท่านปีนขึ้นยากแล้วนะคะหลุมมันลึก งื้อ
" ฉันทำให้เมียรักได้หมดละหน่า แต่อย่าทำแบบนี้อีกต่อไปเดือนกับตะวันจะไม่ได้เห็น " คำสารภาพแบบอ้อมๆทั้งตรงๆเอ่ยออกมาขณะจัดของลงกระเป๋าเกือบจะดีถ้าไม่มีคำขู่อาฆาตน่าหวาดหวั่นตามมา จะกลัวหรือชอบดี
" ค่านายท่าน "
" เดี๊ยะ ! โดนจับหมัดเอาให้เข็ด "
" ท่านคะ !!! ดาไม่ไหวแล้วนะ "
" เอ้ายังไม่ได้เอา จะเสร็จละไวไฟนะเรา หึๆ "
กรี๊ดดดดดดดดดด!!!! ท่านนายพลคนที่เคร่งขรึมพูดน้อยของนิดาหายไปไหนคะ เอาคืนมา!!!
• รอตอนต่อเม้นท์กันตรงนี้ติ๊งๆ ???จากจะจบที่ตอนที่แล้วกระแสเสียงขอท่านนายพลต่อดีมากจบเรื่องนี้ ต่อพันเอกกันดีมั้ย พันโท ผู้พัน จับรวบให้หมด ขอบคุณรีดทุกที่สนับสนุนชื่นชอบนะคะ หมอบกราบ ??❤
- ผู้เขียน
