My Sweet Man

นายพลนพดล ระดมกำลังทหารใต้บังคับบัญชาหาลูกสาวที่หายตัวไปในป่า เขาทราบเมื่อผ่านไป24 ชม. หนึ่งวันเต็ม นิดาเพื่อนอิงอรโทรมาเเจ้ง นายพลนพดลเมื่อทราบเขาร้อนใจสั่งเกณฑ์คนให้มาช่วยลงพื้นที่ตามหาอิงอร ป่าดูจะออกดิบชื้นมากกว่าร้อนชื้นและรกทึบลูกสาวเขาช่างบ้าบิ่นมาเดินป่าคนเดียวจะเป็นตายร้ายดียังไงจะโดนงูเงี้ยวเขี้ยวขอฉกเอาหรือหลงตกน้ำตกท่าไปทางทิศไหนต่อไหน นิดาร้องไห้ตาบวมเธอออกช่วยตามหาอิงอร โดยมากับพ่ออิงอรเขาทหารยศนายพล ความผิดเธอที่ปล่อยคนชอบป่าทิ้งไว้ละเธอไปเล่นน้ำ ทหารหยุดพักการค้นหาหลังจากเดินป่าหาทุกย่อมหญ้ามาเป็นเวลานานหลายชั่วโมง นายพลนพดลยืนเอาศอกค้ำยันต้นไม้ใหญ่สีหน้าเคร่งเครียดยิ่งเดินเข้าไปลึกป่ายิ่งกว้างใหญ่มันดูไม่มีอะไรแต่ในความไม่มีอะไรมันเหมือนมีบางอย่างที่ไม่สามารถมองเห็นด้วยตาเปล่า ทุกย่อมหญ้าทุกตารางนิ้วเกือบทั่วผืนป่าตามหาลูกสาวสุดที่รักไม่เจอสะที นายพลผู้เคร่งขรึมปลีกตัวมาคิดคนเดียวกล่าวขอโทษภรรยาที่ล่วงลับไปนับครั้งไม่ถ้วนในใจ เขามัวแต่ทำงานดูแลลูกสาวได้ไม่ดีไม่ค่อยมีเวลาแม้กระทั้งเจอหน้า แผ่นหลังแกร่งยืดตรงตระหง่านแบกรับความรับผิดชอบในหน้าที่ผู้นำกองทัพทหารแต่ทำหน้าที่พ่อได้แย่นัก " นายพลคะดื่มน้ำสักหน่อยค่ะ " นิดาลุกตามนายพลนพดลไปหลังจากเขาสั่งลูกน้องพัก ท่านนายพลแอบหลบมาอยู่คนเดียวน้ำท่าไม่ดื่ม เธอนั่งกลางวงทหารฉกรรจ์หลายนายเขาไม่ได้มีท่าทีคุกคามมีเพียงสายตามองมาหลายต่อหลายครั้งเธอรู้สึกอึดอัดจึงออกมานำผ้าติดมือมาหนึ่งผืนออกมาเดินหาท่านนายพล เสียงฝีเท้าเหยียบกิ่งไม้ใบหญ้าหูได้ยินเสียงฉับไงประสาทรับรู้ดีนายพลหันมาพลันชะงักเล็กน้อยเมื่อหญิงสาวเพื่อนสนิทลูกสาวยื่นน้ำมาให้ ก่อนจะรับน้ำสำรวจหน้าคนเอามาให้รวดเร็วกระดกน้ำรวดเดียวลงลำคอแกร่งการดื่มน้ำยกพรวด ไม่หมายน้ำทั้งหมดไหลลำคอบางส่วนไหลออกจากปากหยักอาบลงมายังคางลามมาจนถึงลำคอมีเส้นเอ็นเส้นเลือดโชว์ความเเข็งแกร่ง นิดากลืนน้ำลายเธอมองลูกกระเดือกขยับเป็นคลื่นน้ำไหลผ่านเนื้อสีผิวน้ำผึ้งเข้มอกกระเพื่อมท่าดื่มน้ำนายพลดูมาดแมน " ผ้าค่ะ " นิดาจ้องตาไม่กระพริบ นายพลปรายตามองหญิงสาวเเวบเดียวรับผ้ามาเช็ดหน้าซับเหงื่อและส่งคืนให้ " ท่านคะ...ยัยอิงต้องไม่เป็นไรค่ะดามั่นใจเราต้องหายัยอิงเจอค่ะ " " อืมขอบใจ " นายพลหันกลับไปถอนหายจมความคิดตัวเองเขาไม่แสดงออกทางสีหน้าได้มากเป็นคนเก็บอารมณ์เก่ง " ขอโทษนะคะท่ายนายพล " นิดาขยับเข้าไปใกล้ร่างบึกบึนกลิ่นเหงื่อจางๆผสมน้ำหอมนายพลโชยมาอ่อนๆ เธอเผลอสูดเต็มปอด ใบหน้าผิวสีน้ำผึ้งหันมาจะถามว่าหญิงสาวมีอะไรอีกกับต้องยืนนิ่งๆ นิดาเขย่งเท้าตัวเธอเตี้ยเพียงช่วงอกล่ำนายพลนพดล เธอนำผ้าพับใหม่ให้เหมาะต่อการซับเฉพาะจุด นิดานำผ้าซับเหงื่อบริเวณขมับเส้นเลือดขมับนายพลนูนเป็นเส้นเเขนง นิดายิ้มอ่อนๆหดตัวและมือกลับด้วยความเกรงใจเธอเริ่มประหม่ากับสายตาจ้องมานิ่งๆ แต่ก็ซับลงมาตรงจอนใกล้หูต่อด้วยสันกรามมือเธอสั่นเทาเบาๆ นายพลจ้องเธอนิ่งงันมือยกมาจับมือเรียวที่กำลังจะชักกลับมา หมับ " อ๊ะ! " นิ้วตาตกใจดวงตากลมกำลังสั่น " ฉันเช็ดเองได้ " เสียงเข้มนายพลกล่าวออกมา " ขอโทษค่ะ " นิดาหลบตาก้มหน้าลงเหมือนถูกตบหน้าเธอหดเล็กลงตัวลีบอุ้งมือสากกุมมือเธอไว้อย่างนั้น " งั้นนิดาขอตัวค่ะ ขอโทษที่นิดามารบกวน " เธอชักมือกลับแต่มือแกร่งที่ห่อหุ้มมือเธอตรึงยื้อไว้จนนิดาต้องเงยหน้ามองดวงตาเธอหวั่นเกรงนายพลและซ่อนเร้นความรู้สึกหนึ่งเอาไว้ข้างใน " ช่วยปล่อยมือนิดาด้วยค่ะ " " โทษที " นายพลปล่อยทันทีนี่เขาจับมือเธอไว้ทำไม นิดานำมากุมกันไว้หันหลังเดินกลับไปทั้งที่ไม่อยากหัวใจเธอสั่นระรัววูบไหวใจหวิวอากาศเย็นสบายกลับมีเหงื่อซึมออกตามมือง่ามนิ้วมือ นิดาถอยหลังมาเดินห่างร่างแกร่งน่ายำเกรงเธอไม่อยากเดินห่างเขาแต่พบเห็นสายตาดุเฉยชาทีไรเธอใจสั่นมองก็สั่น " ระวังหน่อย " " ขอบคุณค่ะเกือบแล้ว " นิดาลูบแก้มดึงตัวเองออกห่าง คนมองคิ้วขมวดหน้าขึงขังเดินต่อไม่สนอะไรอีกกิ่งไม้เกือบเกี่ยวแก้มนิดามันมีหนามเธอมัวแต่ระวังเท้าไม่ดูทางรอบๆ " คุณครับมาเดินตรงนี้ผมช่วยดูทางให้ครับ " นายทหารอาสาช่วยอย่างมีน้ำใจ หญิงสาวร่างเล็กหน้าน่ารักราวตุ๊กตากำลังกลัวที่จะเดินต่อตัวคนเดียว " รบกวนด้วยนะคะ ขอบคุณค่ะ " นิดาเอาผมถัดหูแก้เก้อเขินเธอหน้าเจื่อนยิ้มบางๆ ไปเดินข้างๆนายทหารมาเป็นภาระแท้ๆ สายตาคู่หนึ่งที่ดุเหลือประมาณแปรเปลี่ยนเป็นดุดันจ้องเส้นเลือดนัยน์ตากร้าวนายทหารสำรวจหาร่องลอยรอบๆตัวร่างแกร่งลูบแขนลูบขากันใหญ่โดยไม่ทราบสาเหตุ " ทหารไปทางโน้นเธออยู่ในความดูแลของผม " อุ่นวาบในอกทันทีมองหน้าคมกล้าๆกลัวระบายยิ้มจากใจที่ท่านนายพลวกกลับมาหาตัวภาระอย่างเธอ " ขอบคุณนะคะท่าน " " เดิมตามผมไว้ป่ามันรกต้องระวังงูเเถวนี้งูน่าจะชุม " " ค่ะๆ " นิดามองซ้ายขวาหวาดกลัวงูแค่คิดก็ขยาดขยับไปยืนใกล้ร่างใหญ่โดยทันทีมือกำชายเสื้อสีเขียวขี้ม้าไว้ดวงตากลมล่อกเเล่ก " อยู่กับผมไม่ต้องกลัว " ท่านนายพลกล่าวเสียงห้าวหาญห่ามเป็นนิสัย นิดารู้สึกคำพูดแข็งๆสั้นๆพาอุ่นใจมันเป็นการบอกอ้อมๆ ว่าจะปกป้องเธออย่ากลัว งื้อ ภายใต้หน้าเคร่งขรึมเขาซ่อนความทุกข์ไว้ห่วงลูกสาวจะขาดใจหัวอกคนเป็นร้อนรนจะนั่งรอเฉยๆทำไม่ได้ นิดาอยากปลอบครั้นจะเป็นการล่วงล้ำเกิดหน้าที่เกิดจำเป็นเธอห่วงอิงอรและเชื่อว่าท่ายนายพลต้องห่วงมากกว่าเธอหลายเท่า " เราต้องเจอยัยอิงค่ะ " นิดาต้องกลั้นใจขณะเดินฝ่าดงหญ้ารกๆ กำสาบชายเสื้อท่านนายพลไว้เธอช้อนสายตาขึ้นเขาหันมาเพียงพยักหน้าให้ละหันหน้าตรงมองไปเบื้องหน้า 'จะผิดมั้ยถ้าเธอคิดอกุศลกับพ่อเพื่อนเกิดประกายความชื่นชอบพอได้อยู่ใกล้เพียงสบตาท่านนายพลหัวใจก็สั่นหวั่นไหว ' ท่านนายพลนิ่งดวงตาคมแผงฤทธิ์พิโรธร่างบึกบึนเดินลิ้วๆพุ่งสอยหน้าหล่อที่เป็นที่นับหน้าถือตา หมอคีทเซไปเล็กน้อยโหนกแก้มแตกมุมปากเลือดใหลอิงอรรีบปรี่เข้ามาขวาง พี่หมอสารภาพทุกอย่างนอมรับผิดชอบขอเธอแต่งงานตามประเพณี " อิงหลบไป " " ไม่ค่ะ คุณพ่ออย่าทำพี่หมอนะคะทำอิงเถอะอิงเป็นฝ่ายเริ่มก่อน ...พี่หมอไม่ได้ข่มขืนข่มเหงอะไรอิง ...อิงรักพี่หมอค่ะได้โปรดนะคะพ่ออิงหาผู้ชายคนนั้นเจอแล้วพี่หมอจะปกป้องดูแลอิงได้รักอิงจากใจจริง " " หนูอิง ท่านครับผมขอรับผิดชอบทุกอย่าง " หมอคีทขยับเข้ามายืนข้างอิงอรจับมือสอดนิ้วผสานทั้งห้านิ้วกุมไว้อย่างมั่นคง ท่านนายพลยศใหญ่หน้าขรึมตึงจ้องเขม็งหมอโปรไฟล์ดีไม่มีประวัติเสื่อมเสียในเรื่องชู้สาวขาวสะอาดเกินคนธรรมดาจะพึ่งได้คุณสมบัติคงามสามารถรอบด้านหาได้ยากนักสมัยนี้ในตัวมนุษย์คนหนึ่ง คนเป็นพ่อเขาคอยดูแลถนอมลูกสาวเป็นแก้วตาดวงใจหนึ่งเดียวที่เหลือในครอบครัวจะให้เขาทำใจยอมรับเรื่องอันน่าตกใจได้ยังไง ลูกสาวหายไปในป่าหลายวันกลับออกมาพาผู้ชายออกมาด้วย บอกว่ารักกันหายไปไม่กี่วันกลับมาพี่ผัวนี้มันบ้าอะไร ไอ้หมอนี่มันเจาะไข่แดงลูกสาวแสนสวยเขานะ แต่มันก็ยังยืนหยัดเอาตัวบังอิงอรเชิดหน้ารับผิดไม่กลัวไม่เกรงอำนาจอันล้นมือเขา นิดาสงสารเพื่อนเห็นใจหัวอกคนเป็นพ่อถ้าเธอมีพ่อแม่พวกท่านคงห่วงหวงลูกสาวมาก ท่านนายพลแค่ยังทำใจยอมรับไม่ได้คุณหมอคนนี้คงรักเพื่อนเธอจริงเขาไม่มีสีหน้าหวาดกลัวต่อท่านนายพลท่านดูน่ากลัวรังสีโหดตึงเครียดเตรียมจะกระโจนใส่คุณหมอท่าอิงอรไม่เข้ามาขวางไว้มือทั้งสองคนประสานกันแน่น " ท่านนายพลคะดาว่าใจเย็นๆนะคะ อิงเป็นฝ่ายเสียหายคุณหมอขอรับผิดชอบรและรักอิงด้วยความเต็มใจดาเชื่อมั่นในตัวอิงค่ะว่าอิงฉลาดเลือกสิ่งที่ดีที่สุดให้ตัวเอง " " เธอยุ่งอะไร " "......" ความหวังดีนิดากลายเป็นหอกแหลมแทงใจ มาทำร้ายตัวเอง ท่านนายพลตวาดสายตาดุเย็นชาที่กันเธอออกจากวงสนทนา " เธอแค่คนนอกเชิญกลับไปได้ละ " " .....ค่ะ " นิดาก้มหน้าหันหลังให้ท่านนายพลน้ำเสียงจับได้ว่าสั่น ตรงกลางอกรู้สึกเจ็บชาวาบแผ่กระจาย เธอจ้ำอ้าวไม่มีหน้าจะกล่าวอำลาเพื่อนสาวขอให้โชคดีเพราะหมดหน้าที่เธอแล้ว .... นิดาไม่ได้ไปหาเยี่ยมอิงอรอีกเธอส่งข้อความอิงอรบอกเล่าจนจบสุดท้ายท่านพลก็ยอมไม่ถึงกับใจอ่อนรอดูพฤติกรรมของลูกเขยจะเอาชนะพ่อตาโหดเนียบแถมดุไม่สนใครได้รึเปล่า และอิงอรอยู่ค่ายกับท่านนายพลมีหมอคีทเป็นแพทย์เสริม อิงอิง : ดามาหาเราที่ค่ายได้นะ ดาอยู่คนเดียวเหงาๆ มาเล่นกับอิงบ้างแค่คุยทางนี้ไม่เต็มอิ่มอ่ะ นิดา : ไว้ดาว่างนะ อิงอิง : ตอนนี้นิดาก็ว่างไม่ใช่หรอพักร้อนหนึ่งอาทิตย์นี้วันเเรกมาพรุ่งนี้เลยนะๆ คิดถึงเพื่อน นิดานึกถึงหน้าท่านนายพลวันนั้นเธอหลับตาลงเม้มปากก่อนพิมพ์ลงไป เธอคิดถึงอิงอรเคยไปหาคุยกับบ่อยๆ นับแต่วันนั้นเธอไม่กล้าไม่มีหน้าจะไป... นิดา : ไปแค่สองวันหนึ่งคืนนะ อิงอิง : น่ารักที่สู้ดจะได้มาเดินป่ากับเรา เร็วๆนะจะรอ วางโทรศัพท์ลงนิดาจัดชุดเผื่อพลาดอีกสองสามชุดใส่กระเป๋าbackpack หวิวโหวงในใจมันรู้สึกจุกชาตรงทรวงอก เฮ้อ นิดาถอนหายใจไม่อยากไปเจอหน้าเขา ไม่อยากรู้จักหว้าเหว่หนักกว่านี้เท่านี้เธอโดดเดี่ยวมากพอแล้วมีแค่อิงอรเป็นเพื่อนสนิทคนเดียวเธอไม่รู้จะหันหน้าไปคุยกับใครได้สนิทใจเท่าเพื่อนคนนี้ ก่อนหน้านี้เธอและอิงอรสมัครเข้ากรมป่าไม้เพื่อพิทักษ์ผืนป่า Forest Ranger ผ่านบททดสอบกันมาก็หนักกว่าจะได้เป็น Ranger เธอจะตั้งใจทำหน้าที่ให้ดีที่สุด อิงอรคงลงที่เดียวกับเธอจังหวัดตราด ท่านนายพลคงคุมส่วนพื้นที่ในมือเขาเพราะเป็นถึงนายพลงานล้นมือ ถึงค่ายทหาร นิดาเอาแต่หลบหน้าหลบตาผู้บัญชาการใหญ่เขาชอบลงพื้นที่มากกว่านั่งเช็คงานเอกสารเอาหน้าผู้คนซื่อตรงเจ้าระเบียบเคร่งครัด อิงอรทำนิดาสาวน้อยผู้โดดเดี่ยวได้ลงคอหนีเข้าป่าไปกับหมอเธอมาถึงตามเวลาที่นัดหมายทว่าสัตว์ป่าต้องการความช่วยเหลืออิงอรจึงติดตามแฟนเข้าป่าไปช่วยเป็นลูกมือหรือแฟนแหง่ก็ไม่รู้ ทิ้งทวนนิดาไว้ที่ค่ายดีที่เธอรู้ที่พักว่ามันอยู่ไหนถึงที่พักเธอวางของจัดสัมภาระอันมีนิดเดียวเดินออกมาสำรวจค่ายด้านนอกมีแต่ทหาร ทหาร และทหาร มีบางนายส่งสายตากระลิ่มกระเลี่ยส่งมินิฮาร์ทมาส่งตรงผ่านอากาศมาให้ในค่ายทหารนานทีจะมีผู้หญิงพวกเขาอาศัยใช้ชีวิตทำหน้าที่ทรงเกียรติที่นี่คงน้อยจะเจอสาว แต่ทุกคนให้เกียรติต่อผู้หญิงปฏิบัติตัวตามกฏระเบียนหากทำผิดกฏระเบียบโดนสั้งซ้อมโหดหนัก นิดามองไปทั่วค่ายถอนหายใจมันยังหนักอึ้งไม่หายถึงไม่เจอกันเป็นเรื่องดีไม่เห็นก็คอยมองหาเมื่อไหร่เธอจะเลิกเฝ้ามองหาสะที วูบ นิดาก้าวเท้าไปข้างซ้ายหลบร่างสูงมีเรือนกายมาดแมนหน้าคมเข้มผิวน้ำผึ้งที่รู้จักคุ้นเคยแค่สำหรับเธอ นิดารีบยกมือไหว้โดยไม่มองหน้าห่อไหล่รีบสาวเท้าผ่านเขามาอยู่ห่างๆเขาไว้นิดา " เดี๋ยว " " คะ " หยุดกึกเธอไม่คิดว่าท่านนายพลจะเรียกค่อยๆหันไปยังไม่กล้ามองหน้าเขาตรงๆ " ไปกินข้าว " " เอ่อ คือฉันไม่หิวค่ะขอบคุณนะคะ " นิดากำลังจะหันไปชะงักด้วยเสียงเข้มฟังเเล้วเสียวสันหลังต้องหันตัวมาดังเดิม " อย่าเพิ่งไป " นิดามองพื้นดินเสียงร้องเท้าคอมแบทใกล้เข้ามาในระดับสายตาเธอก้มมองพสุธาไม่มองนภาหามองก้อนกรวนเศษดินเศษหญ้า " มีอะไรหรือเปล่าค่ะท่านนายพล " " เป็นอะไรของเธอ " เสียงเข้มดุห้าวเหนือหัวกระตุกหัวใจนิดาปลายจมูกเล็กร้อนวูบลามไปยังใบหน้าดวงตา เธอไม่กล้าขนาดไหวติงไปไหนมองรองเท้าคอมแบทใช้งานสมบุกสมบันเงาวับเจ้าของดูแลอย่างดีมีระเบียบสมกับเป็นผู้นำแล้วเธอจะชมเขาไปให้ได้อะไร " เปล่าค่ะสบายดี คือดิฉันขอตัวไปห้องน้ำก่อนนะคะท่านนายพล " เธอไม่ได้อยากประชดนะนี่เธอไม่ได้ประชดออกไปใช่มั้ยแค่ทำตามที่เขาประสงค์ ฉะนั้นเธอเป็นแค่คนนอกเป็นแค่เเขกของลูกสาวเขาไม่มีหน้าปีนเกลียวความสำคัญก็ยังไม่มีเธอไม่ได้น้อยใจเธอปกตินิดา ' อิงอรกลับมาสะทีฉันไม่อยากอยู่คนเดียว ' กว่าอิงอรจะกลับมานิดาไส้แทบกิ่วม้วนพันกันด้วยความหิวอิงอรมาถึงเวลามื้อเย็นพอดีบ้านพักมีสองห้องอิงอรนอนกับแฟนเธอนอนห้องตรงข้าม " ดาไปกินข้าวกันหิวๆ " อิงอรจูงมือทั้งแฟนและเพื่อนสาวชวนนิดาคุยเล่าตอนเข้าป่าให้ฟัง หมอคีทมีตอบบ้างเวลาอิงอรเว้นขอความเสริมรู้ใจกันไว้มาก " คุณพ่ออิงทานข้าวด้วยค่ะ ดาและพี่หมอด้วย " นายพลนั่งทานอาหารเงียบๆคนเดียว ทหารนายอื่นนั่งห่างออกไปนิดาหลบหลังยืนรั้งท้ายเธอรีบเดินไปตักอาหารกับอิงอรหลบสายตาคมที่แฉลบมองมา " นิดาจ่าเอกทำต้มยำปลานิลอร่อยมากอิงคอนเฟิร์มกินเยอะๆนี่กินข้าวยัง " นิดาต้องชะงักเธอแทบเอาหน้าจุ่มจานข้าวตรงหน้าเธอเห็นข้าวในจานคนนั่งตรงข้ามแทบไม่พร่องลงเลยดูค่อยๆเล็มกิน " ยัง " " เที่ยงละ " " ยัง " " ทำไมไม่กินแกเป็นโรคกระเพาะอยู่นะดา " " อิงจะโวยวายทำไมดาก็กินอยู่เนี้ยกินข้าวๆ " เอามือตะคุบแขนอิงอรให้ลดเสียงเบาลงหน่อยนิดามองหน้าส่งสายตาปรามถลึงตาใส่เพื่อนสาวแอบมองคนตรงข้ามที่ตีหน้าดุนั่งนิ่งละรีบเบนสายตากลับมา " กินยาด้วยรู้มั้ย " อิงอรลดเสียงลงลดการรบกวนทหารกำลังทานข้าว เธอห่วงนิดาชอบกินข้าวไม่ตรงเวลาละโรคก็ถามหา " อืม " ตอบรับเบาๆนั่งกินข้าวต่อไปอากาศเย็นสบายนิดารู้สึกว่าอากาศดีมากๆ หากทว่าเธอกับรู้อึดอัดบางอย่างเหมือนถูกจ้องมองร้อนๆหนาวๆ กินข้าวกับเรียบร้อยอิงอรทิ้งเธออีกไม่ต้องบอกละนะว่าไปไหนกัน เธอเดินมานั่งแคร้ใต้ต้นไม้หลบเลี่ยงผู้คนทหารเฝ้าเวรยามตามปกติ " เฮ้อ " นั่งแกว่งขาไล่ยุงไปในตัวแขนสองข้างจับขอบแคร้ไม้แนบชิดลำตัวบอบบางนิดามองเท้าแกว่งไปมาฟ้ามืดแล้วเธอยังไม่ง่วงนอนไม่หลับโลชั่นทากันยุงยาธาตุน้ำขาว ฮืมมม นิดาขมวดคิ้วเพ็งตามองสองขวดตากระพริบไล่ไปที่มือข้อมือหนาท่อนแขนล่ำเส้นเอ็นเส้นเลือดผาดกันผิวสีน้ำผึ้งไล่สายตาไปเรื่อยๆกางเกงทหารเข็มขัดเสื้อเขียวแผงอกล่ำบึก นิดากระตาปริบๆ มองของที่ยื่นมาในวงสายตากับคนถือของเหล่านั้น " รับไปสิ " " ให้ดาหรอคะ ขอบคุณค่ะ " นิดายังงงๆยื่นมือสองรับของปลายนิ้วสัมผัสปลายนิ้วแกร่งเบาๆสะดุ้งเร้าในใจ เธอช้อนสายตาสบตาคมที่คงความดุเคร่งขรึมแววตาเรียบปกติที่ดุสม่ำเสมอความน่าเกรงขามในหุ่นล่ำสันสั่นสะท้านหัวใจหลบเสดวงตาคมมาสนใจโลชั่นทากันยุ่งกับยาธาตุน้ำขาว " ขอโทษวันนั้นฉันพลั้งปากไป " อัตราการเต้นหัวใจเเรงแทบทะลุอกออกมาฉับพลันกว่าจะปรับหน้ามองคนให้ของได้ท่านนายพลได้เดินลิ่วไปไกล นิดามองตามแผ่นหลังมัวในความมืดดวงตาไหวระริกทอประกายริมฝีปากอิ่มคลี่ยิ้มน่ารักกอดโลชั่นกับขวดยาแนบอก ตึกตักๆ